Mutlu, sınavlar hakkında düşündükçe kalbi hızlı hızlı atan, gözlüklü, sevimli bir çocuktu. Her sınav günü, midesinde kelebekler uçuşur, avuçları terler, aklındaki tüm bilgiler birbirine karışırdı. Bir gece, yine ertesi günkü matematik sınavını düşünerek uyuyamadı. Penceresinden dışarı baktığında, bahçesinin sonundaki ağacın dallarından yumuşak, altın rengi bir ışık sızdığını gördü. Merakla dışarı çıktı ve ağacın gövdesinde, minik, nabız gibi atan bir kapı buldu. İçeri girdiğinde kendini hiç görmediği bir ormanda buldu. Burası 'Kalp Atışları Ormanı'ydı. Her ağacın yaprakları, farklı bir duyguya göre renk değiştiriyordu; mavi endişe, pembe mutluluk, turuncu heyecan yaprakları...
Ormanın derinliklerinden bilge, tüylü bir baykuş, Ulu, kanatlarını çırparak Mutlu'nun yanına kondu. 'Hoş geldin, küçük dostum,' dedi yumuşak bir sesle. 'Burada herkesin kalp atışlarının sesini duyabilirsin. Seninkiler biraz hızlı ve telaşlı geliyor kulağıma.' Mutlu, sınav korkusunu anlattı. Ulu, ona ormanın en güzel ağaçlarından birini gösterdi: 'Bak, bu 'Hazırlık Meşesi'. Kökleri, düzenli çalışmanın toprağına derinlerden su çekiyor. Dalları, öğrendiğin her yeni bilgiyle gürleşiyor. Sınav, bu ağacın meyvelerini toplamak gibi bir şey. Korkun, meyveleri henüz olgunlaşmamış sanmaktan geliyor.' Mutlu, ağacın gövdesine dokundu ve içinden geçen bir sıcaklık hissetti. Kendisinin de böyle güçlü kökleri olduğunu hayal etti.
Ulu, Mutlu'yu ormanın nehrinin kenarına götürdü. 'Bu, 'Dinginlik Nehri'. Bazen korkularımız, bu nehrin taşması gibi her yeri kaplar. Ama bak,' dedi ve kanadıyla suya dokundu. Suyun üzerinde, Mutlu'nun düzenli tekrar yaptığı, soruları çözdüğü küçük anılar belirdi. 'Sen farkında olmadan, nehrin için hep bu sakin sularla doluydu. Sınav, sadece bu suyun akıp gidişini izlemek.' Sonra, Ulu ona sihirli bir tohum verdi: 'Buna 'Nefes Tohumu' diyoruz. Onu avucunda tut ve derin bir nefes al. Büyüsünü gör.' Mutlu tohumu tuttu, gözlerini kapattı ve derin derin nefes aldı. Tohum, minik, ışıltılı bir filize dönüştü ve Mutlu'nun içindeki sıkıntı bulutları dağılmaya başladı.
Yolculukları sırasında, yolu üzerinde titreyen, gri yapraklı küçük bir fidan gördü. Bu, 'Şüphe Fidanı'ydı. 'Ya yapamazsam? Ya unutursam?' diye fısıldıyordu sürekli. Ulu, Mutlu'ya döndü: 'Herkesin ormanında böyle fidanlar olur. Onu besleyen, bu sorulardır. Ama sen onun yerine, biraz önce büyüttüğün Nefes Filizini ve Hazırlık Meşeni düşün. Onlar daha güçlü.' Mutlu, fidanın yanına oturdu ve ona, öğrendiği güzel şeyleri anlattı. Yavaş yavaş, fidanın gri yapraklarından biri, soluk bir yeşile döndü. Korkunun tamamen yok olmayabileceğini, ama onunla nasıl arkadaş olunacağını öğrenmeye başladı.
Ormanın çıkışına geldiklerinde, Ulu son bir şey söyledi: 'Unutma Mutlu, sen sınavın kendisi değilsin. Sen, bu ormanın ta kendisisin: bazen huzurlu, bazen rüzgarlı, bazen yağmurlu... Ama her zaman canlı ve büyümeye hazır. O kâğıt, senin bütün ormanını göremez; sadece birkaç yaprağını, bir dalını görebilir. Ve bu hiç sorun değil.' Mutlu, bilge baykuşa teşekkür etti ve kalp şeklindeki kapıdan tekrar odasına döndü. Ertesi sabah, sınava girerken avuçları yine terledi. Ama bu sefer, derin bir nefes aldı ve içindeki gür ormanı, köklerini, dingin nehri ve hatta o küçük gri fidanı hatırladı. Kalbi hâlâ hızlı atıyordu, ama bu atış artık sadece korkudan değil, içindeki hazineyi paylaşma heyecanından geliyor gibiydi.