Uzun zaman önce, mavi sularla çevrili şirin bir sahil kasabasında Pamuk adında beyaz, tüylü bir kedi yaşardı. Pamuk diğer kedilerden biraz farklıydı; geceleri pencereden büyük, parlak ayı izlemeyi çok sever, ay ışığının denizin üzerinde oynaşmasını saatlerce seyrederdi. Bir gece, ay öyle parlaktı ki, deniz adeta gümüş bir yola dönüşmüştü. Pamuk, pencereden bu ışıltılı yola bakarken içinde tuhaf bir his uyandı: 'Acaba denizin üzerinde yürüyebilir miyim?' diye düşündü. Bu düşünce onu o kadar heyecanlandırdı ki, sessizce evden çıkıp kumsala koştu. Sakin dalgaların kıyıya vurduğu yerde durdu, bir patisini suya dokundurdu. Su serin ve yumuşaktı. Derin bir nefes aldı ve diğer patisini de suyun üzerine koydu. İnanılmaz bir şey oldu: Pamuk batmadı! Suyun üzerinde, ay ışığında parlayan bir yol gibi duruyordu. Yavaşça, bir pati diğerinin önüne atarak denizin üzerinde yürümeye başladı. İlk adımlarında biraz tedirgindi, ama sonra bu hisse alıştı. Suyun üzerinde yürümek, yumuşak bir halıda yürümek gibiydi, hatta daha da büyülü!
Pamuk, denizin üzerinde yürüdükçe daha da cesaretlendi. Uzaklara, açıklara doğru ilerlemeye başladı. Etrafına baktığında, suyun altında parlayan minik ışıklar gördü. Bunlar, ay ışığının büyüsünden güç alan deniz yıldızları ve ışık saçan planktonlardı. Onlar Pamuk'a gülümsüyor, 'Hoş geldin!' der gibi parlıyorlardı. Derken, yanından şarkı söyleyen bir yunus sürüsü geçti. Yunuslar, Pamuk'u görünce şaşırdılar çünkü daha önce hiç denizde yürüyen bir kedi görmemişlerdi. 'Merhaba küçük kedi! Sen de mi ayın büyüsünü hissediyorsun?' diye neşeyle seslendiler. Pamuk mutlulukla miyavladı ve onlara nasıl yürüdüğünü anlattı. Yunuslar, ona eşlik etmeyi teklif etti. Böylece Pamuk, suyun üzerinde yürürken, yunuslar da suyun altında onunla birlikte yüzdüler. Birlikte, denizin ortasındaki küçük bir mercan adasına doğru ilerlediler. Yolda, uçan balıklar havada dans edip Pamuk'u selamladılar, denizatları zarif kuyruklarıyla dalgalandılar. Pamuk, denizin ne kadar dost canlısı ve sihirli olduğunu düşündü.
Mercan adasına vardıklarında, Pamuk harika bir manzarayla karşılaştı. Ada, renkli mercanlardan ve parlayan denizanalarından oluşuyordu. Adanın ortasında, yaşlı ve bilge bir deniz kaplumbağası oturuyordu. Kaplumbağa, Pamuk'u görünce yavaşça başını kaldırdı ve gülümsedi. 'Aydede'nin seçtiği sensin demek,' diye fısıldadı sesi rüzgar gibi hafif. 'Ay, her yüz yılda bir, saf kalpli bir canlıya denizde yürüme armağanı verir. Sen bu geceki özel misafirimizsin.' Pamuk şaşkınlıkla kaplumbağanın yanına oturdu. Kaplumbağa, ona denizin gizemlerini anlattı: Dalgaların şarkılarını, gelgitlerin dansını, ve ayın denizle olan kadim dostluğunu. Pamuk, büyük bir dikkatle dinledi. Sonra, kaplumbağa ona adanın en güzel hazinesini gösterdi: Ay ışığıyla parlayan, inciden yapılma bir kolye. 'Bunu sana hediye ediyorum,' dedi kaplumbağa. 'Bu kolye, sen eve döndüğünde bu geceyi hatırlamanı sağlayacak. Ve unutma, her dolunayda, senin özel yeteneğin geri gelecek.' Pamuk, minnettarlıkla kolyeyi boynuna taktı.
Gecenin sonuna doğru, Pamuk eve dönme zamanının geldiğini hissetti. Yunuslar ve yeni deniz arkadaşları ona veda etti. Pamuk, denizin üzerinde yürüyerek tekrar kumsala doğru ilerledi. Geri dönüş yolculuğu, gidişinden daha da huzur doluydu. Artık denizin dilini biraz olsun anlıyor, dalgaların fısıltılarını duyuyordu. Kumsala vardığında, arkasına dönüp bir kez daha baktı. Ay, hala gökyüzünden gülümsüyor, deniz ise ona 'Hoşça kal!' diye fısıldıyordu. Pamuk evine sessizce girdi, yatağına kıvrıldı. Boynundaki inci kolye hafifçe parlıyordu. Uykuya dalarken, o muhteşem macerayı düşlüyordu. Ertesi sabah uyandığında, başlangıçta her şeyin bir rüya olduğunu sandı. Ama boynunda, parlayan inci kolyeyi hissedince gülümsedi. Bu bir rüya değildi! O geceden sonra, Pamuk her dolunayda gizlice kumsala gidip denizin üzerinde yürümeye devam etti. Bazen yunus arkadaşları ona katılıyor, bazen de yalnız başına ay ışığında yürüyüp denizin şarkılarını dinliyordu. Kasaba halkı ise bu sırrı hiçbir zaman öğrenmedi. Onlar sadece, Pamuk'un her dolunayda özellikle neşeli ve parlak gözlerle etrafta dolaştığını fark ettiler. Pamuk, hem sıcak evinin konforunu hem de denizin büyülü dünyasını seviyordu. İki dünyası da onun için çok değerliydi.
Zaman geçtikçe, Pamuk'un hikayesi deniz canlıları arasında bir efsaneye dönüştü. Küçük balıklar, 'Ay Kedisi'ni duymuş ve onun hikayelerini anlatmışlardı. Pamuk, artık sadece bir ev kedisi değil, aynı zamanda denizle gökyüzü arasında bir dostluk köprüsüydü. Bir gün, kasabaya minik bir kız çocuğu taşındı. Bu kız, geceleri ayı seyretmeyi çok seven, hayalperest bir çocuktu. Bir dolunay gecesi, kız penceresinden Pamuk'u kumsalda denize doğru yürürken gördü. Şaşkınlıkla onu izledi. Ertesi gün, Pamuk'u bahçede görünce yanına gitti ve usulca sordu: 'Dün gece denizde yürüyen sen miydin?' Pamuk, kıza sıcak bir bakış attı ve miyavladı. Sonra, boynundaki kolyeyi gösterdi. Kız, kolyenin ay ışığı gibi parladığını görünce anladı. İkisi, o günden sonra gizli bir dostluk kurdular. Kız, Pamuk'un sırrını kimseye söylemedi. Bazen geceleri pencereden, Pamuk'un ay ışığında denize doğru yürüyüşünü izler, onun özgürlüğünü ve macerasını iç geçirerek takip ederdi. Pamuk ise, bazen eve döndüğünde pencerenin önünde kızı görür, ona nazikçe göz kırpardı. Böylece, büyülü bir deneyim, iki kalp arasında paylaşılan güzel bir sır oldu. Ve Pamuk, ayın verdiği bu özel armağanla, hem karada hem de denizde sevgi dolu bir yaşam sürdü.