Gökyüzünde pırıl pırıl parlayan Aydede, bu gece biraz farklı görünüyordu. Minik fare Pıtırcık, deliğinin önünde oturmuş, gökyüzünü seyrediyordu. Aydede'nin normalde beyaz ve parlak olan yüzeyinde sarımsı, altın rengi bir leke vardı. Pıtırcık merakla baktı, burnunu havaya kaldırdı ve... oh! O da ne? Havada mis gibi bir peynir kokusu vardı! Sanki tüm gökyüzü erimiş peynirle kaplanmış gibi kokuyordu. Pıtırcık'in minik karnı guruldadı. 'Acaba Aydede peynirden mi yapılmış?' diye düşündü heyecanla. Tam o sırada, gökyüzünden küçük, parlak bir şey düşmeye başladı. Yıldız kayması gibiydi ama rengi altın sarısıydı ve kuyruğunda peynir kokulu ışıklar saçıyordu!
Pıtırcık heyecanla dörtnala koşmaya başladı. Peynir parçasının düştüğü yere doğru ilerledi. Yol üzerinde karşısına ilk önce Bilge Baykuş çıktı. 'Nereye böyle aceleyle küçük dostum?' diye sordu baykuş, gözlüğünün üzerinden bakarak. 'Aydeden düşen bir peynir parçası var!' diye heyecanla anlattı Pıtırcık. Bilge Baykuş gülümsedi: 'Ah, Ay Peyniri efsanesi gerçek olmuş demek. Ama dikkatli ol, peynir parçası sihirli olabilir. Sana bir ipucu vereyim: Ay ışığının en çok parladığı yere bak.' Pıtırcık teşekkür edip yoluna devam etti. Ormanda ilerlerken, ay ışığı ağaçların arasından süzülüyor, bazı taşları ve yaprakları gümüş gibi parlattıyordu.
Pıtırcık ormanda ilerlerken, ay ışığının en parlak şekilde vurduğu özel bir açıklığa geldi. Burası küçük, ışıltılı bir çayırdı ve ortasında minik bir gölcük vardı. Gölcüğün içinde... evet! Orada! Küçük, altın rengi bir peynir parçası suyun üzerinde yüzüyordu ve ay ışığında pırıl pırıl parlıyordu. Ama Pıtırcık yaklaşınca, peynir parçasının sıradan bir peynir olmadığını fark etti. Üzerinde minik yıldız şekilleri vardı ve hafifçe ışık yayıyordu. 'Bu sihirli Ay Peyniri!' diye fısıldadı kendi kendine. Tam almak için uzanacaktı ki, gölcüğün kenarından minik bir ses duydu: 'Lütfen dokunma! O benim en iyi arkadaşım!'
Sesi çıkaran, minik bir kurbağaydı. Adı Zıpzıp'tı. 'Bu peynir parçası düştüğünden beri gölcüğüm sihirli oldu,' diye anlattı Zıpzıp. 'Su şimdi ay ışığında parlıyor ve su bitkilerim daha hızlı büyüyor. Lütfen onu alıp götürme.' Pıtırcık biraz üzüldü. Karnı gurulduyordu ama Zıpzıp'ın da haklı olduğunu biliyordu. Tam o sırada aklına harika bir fikir geldi. 'Belki de peyniri bölüşebiliriz!' diye önerdi. 'Senin sihirli gölcüğün için biraz, benim de karnımı doyurmam için biraz.' Zıpzıp bu fikri sevdi. Pıtırcık çok dikkatli bir şekilde peyniri iki eşit parçaya böldü. İlginç olan, peynir bölündüğünde her iki parça da aynı şekilde parlamaya ve yıldız şekillerini korumaya devam etti!
Pıtırcık kendi payına düşen sihirli Ay Peyniri'ni aldığında, inanılmaz bir şey oldu. Peynir parçası elinde hafifçe titremeye başladı ve minik bir ışık topu oluşturdu. Bu ışık topu, Pıtırcık'in önünde yüzmeye başladı, sanki onu bir yere götürmek istiyordu. Pıtırcık ve Zıpzıp, ışık topunun peşinden gittiler. Işık onları ormanın derinliklerine, hiç bilmedikleri bir yola götürdü. Sonunda, dev bir meşe ağacının altında durdular. Ağacın köklerinde, daha önce hiç fark etmedikleri minik bir kapı vardı. Işık topu kapının önünde durdu ve parlaklığını artırdı, kapıyı aydınlattı.
Minik kapıyı açtıklarında içeriyi gördüklerine inanamadılar. Burası, kayıp eşyaların sihirli dünyasıydı! İçeride, ormanda kaybolmuş tüm küçük şeyler vardı: sincabın kaybettiği ceviz, kirpinin düşürdüğü elma, hatta baykuşun gözlüğünün kayıp camı bile! Odanın ortasında, parlak taşlardan yapılmış minik bir masa vardı ve masanın üzerinde bir not duruyordu: 'Ay'dan düşen her parça, kayıp bir şeyi bulmaya yardım eder.' Pıtırcık ve Zıpzıp şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Demek sihirli Ay Peyniri onları buraya, kayıp eşyaları bulmaları için getirmişti!
Pıtırcık ve Zıpzıp, sihirli odadaki tüm kayıp eşyaları topladılar. Pıtırcık'in payına düşen Ay Peyniri parçası, hangi eşyanın kime ait olduğunu gösteren minik ışık işaretleri yayıyordu. Böylece tüm eşyaları sahiplerine kolayca geri götürebildiler. Sincap cevizine kavuştu, kirpi elmasını buldu, baykuş da gözlüğünün tamamlandığını görünce çok sevindi. Tüm orman sakinleri, Pıtırcık ve Zıpzıp'a teşekkür etti. Pıtırcık sonunda kendi payına düşen Ay Peyniri'ni yediğinde, bu peynirin sıradan peynirlerden çok daha lezzetli olduğunu keşfetti. Ama asıl sihir, karnını doyurması değil, ona yeni bir arkadaş (Zıpzıp) ve tüm ormana yardım etme mutluluğu vermesiydi.
O geceden sonra, Pıtırcık her gece gökyüzüne bakıp Aydede'ye teşekkür etti. Aydeden düşen o küçük peynir parçası, sadece onun karnını doyurmamış, tüm orman için bir iyilik zinciri başlatmıştı. Zıpzıp'la en iyi arkadaş oldular ve birlikte ormanda daha birçok macera yaşadılar. Bazen geceleri, özellikle dolunay zamanlarında, Aydede'nin yüzeyindeki o sarımsı rengi hala görebiliyorlardı. Belki de Aydede gerçekten de biraz peynirden yapılmıştı, kim bilir? Ama Pıtırcık artık biliyordu ki, bazen en küçük şeyler -hatta ay'dan düşen minik bir peynir parçası bile- en büyük maceralara ve en güzel arkadaşlıklara yol açabilirdi. Ve o geceden sonra, ormanda kaybolan hiçbir eşya bir daha asla kaybolmadı, çünkü herkes Pıtırcık ve Zıpzıp'ın sihirli kayıp eşyalar odasını nerede bulacağını biliyordu.