Bir zamanlar, Kelimeler Krallığı'nda yaşayan Prens Leo adında meraklı bir prens vardı. Diğer prensler kılıç kullanmayı veya at sürmeyi öğrenirken, Leo her gün kocaman kütüphanede saatler geçirirdi. En sevdiği şey, raflardaki renkli kitapları okumak ve içindeki maceraları hayal etmekti. Bir gün, yaşlı kütüphaneci Amca Bilge, ona altın tüylü, ışıl ışıl parlayan sihirli bir kalem hediye etti. 'Bu kalem,' dedi Amca Bilge gözlerini kırparak, 'sadece senin hayal gücünle yazabilir. Ona gerçekten inanırsan, yazdıkların canlanabilir.' Prens Leo çok heyecanlandı. Hemen parşömen kağıdını aldı ve ilk cümlesini yazmaya başladı: 'Bir zamanlar, konuşan bir bulut vardı...'
Tam o anda, odanın penceresinden yumuşacık, pamuk gibi bir bulut süzüldü içeri. 'Merhaba!' dedi bulut neşeyle, 'Ben Bulut Bulum. Sen beni yazdın, şimdi ben de seninle konuşabiliyorum!' Prens Leo şaşkınlıkla gülümsedi. Kalemin gerçekten sihirli olduğunu anlamıştı. Bulum, prense masal yazmanın sırlarını anlatmaya başladı: 'Her iyi masalın bir kahramanı, bir yolculuğu ve biraz da sihri olmalı,' diye fısıldadı. Leo, kalemi daha sıkı kavradı ve yazmaya devam etti. Bu sefer, ormanda kaybolmuş minik bir sincaptan bahsetti. Yazdığı anda, kitaplığın arkasından minik, kıvırcık kuyruklu bir sincap çıkageldi!
Ancak bir sorun vardı. Sincap Cıvıltı çok korkmuştu ve evine, Ormanlar Diyarı'na dönmek istiyordu. Prens Leo, ona yardım etmek için yeni bir macera yazmaya karar verdi. Kalemiyle, Cıvıltı'nın evine giden yolu anlatan bir harita çizdi: 'Önce Gülümseyen Çiçek Tarlası'nı geç, sonra Şarkı Söyleyen Dereden atla, en sonunda da Bilge Baykuş'un ağacına ulaş,' diye yazdı. Harita canlanıp parladı ve Cıvıltı'nın minik patilerine uçtu. Ama Leo, sincabın yalnız yolculuk yapmasından endişelendi. 'Ben de seninle gelmeliyim!' dedi. Bulum, 'Peki ya ben?' diye sordu. Leo gülümsedi: 'Hep birlikte gideceğiz. Çünkü bu, bizim yazdığımız masal!'
Böylece macera başladı. Prens Leo, Cıvıltı ve Bulut Bulum, kaleden ayrılıp Gülümseyen Çiçek Tarlası'na vardılar. Buradaki çiçekler, Leo'nun yazdığı gibi renk renkti ve rüzgar estikçe neşeyle gülümsüyorlardı. Sonra Şarkı Söyleyen Dere'ye geldiler. Dere, prensin kelimeleriyle bestelenmiş bir şarkıyı mırıldanıyordu: 'Şırıl şırıl akarım, yıldızlara bakarım...' Cıvıltı, Bulum'un üzerine atlayıp dereden uçtular, Leo da onları takip etti. Yol boyunca, Leo gördüklerini defterine not aldı. Anladı ki, masal yazmak sadece hayal etmek değil, aynı zamanda etrafındaki güzellikleri fark etmekti.
En sonunda, Bilge Baykuş'un yaşadığı dev meşe ağacına ulaştılar. Baykuş, gözlük takmış, bir kitap okuyordu. 'Ah, masal yazarı prens ve arkadaşları, gelmişler!' dedi bilgece. Cıvıltı, sevinçle ailesinin yaşadığı ağaca koştu. Baykuş, Leo'ya döndü: 'Sihirli kalemini iyi kullanıyorsun. Unutma, en güzel masallar, iyilik ve yardımlaşma üzerine yazılır.' Prens Leo, artık daha iyi anlıyordu. Eve dönerken, Bulum ona eşlik etti. Leo, o günden sonra her gün yeni masallar yazdı. Bazen komik, bazen heyecanlı, ama her zaman dostluk dolu. Kalemiyle, Kelimeler Krallığı'na neşe ve hayal gücü yaydı. Ve en güzeli, yazdığı her masal, onu yeni arkadaşlarla ve maceralarla tanıştırdı.