Bir zamanlar, her şeyin rengarenk olduğu Neşeli Köy'de, Pofuduk adında çok meraklı bir kedi yaşardı. Pofuduk, gri tüyleri ve zümrüt yeşili gözleri olan, sürekli etrafı keşfeden bir kediydi. Bir sabah uyandığında, dünyanın renklerinin yavaş yavaş solduğunu fark etti. Gökyüzü mavisini, çiçekler kırmızısını, ağaçlar yeşilini kaybediyordu. Her yer griye dönüyordu! Köylüler endişeyle bir araya geldi. 'Renklerimiz gidiyor!' diye fısıldaşıyorlardı. Pofuduk, bu gizemi çözmeye karar verdi. Küçük sırt çantasını aldı, içine en sevdiği oyuncak fareyi ve birkaç kurabiye koydu, ve renklerin izini sürmek için yola koyuldu.
Pofuduk, renklerin solduğu yolu takip ederek, köyün dışındaki büyük ormana doğru ilerledi. Ormanda, renkler daha da soluktu. Bir ağacın altında, titreyen küçük bir ışık gördü. Yaklaştığında, ışığın aslında minik, kanatlı ve üzgün bir renk perisi olduğunu anladı. Peri, adının Işıltı olduğunu ve tüm renklerin kaynağı olan 'Gökkuşağı Fırçası'nın çalındığını anlattı. Bu sihirli fırça olmadan, dünyadaki tüm renkler yok olacaktı. Hırsız, ormanın derinliklerindeki Kasvetli Mağara'da yaşayan, renkleri sevmeyen karamsar bir gölge yaratığıydı. Pofuduk, hemen Işıltı'ya yardım etmeye söz verdi. İkisi birlikte, renkleri kurtarmak için maceraya atıldı.
Yolculukları sırasında, Pofuduk ve Işıltı, renkleri geri getirmek için küçük iyilikler yapmanın önemini keşfetti. Solmuş bir çiçeğe su verdiğinde, çiçek hafifçe pembe bir ışıkla parladı. Üzgün bir sincabı güldürdüğünde, sincabın kuyruğundaki tüyler turuncu bir renk kazandı. Pofuduk, neşe ve iyiliğin, renkleri besleyen küçük kıvılcımlar olduğunu anladı. Sonunda, karanlık ve sessiz Kasvetli Mağara'ya ulaştılar. Mağaranın girişinde, renklerden korkan ve bu yüzden onları saklayan, yalnız bir gölge yaratığı vardı. Yaratık, aslında karanlıkta unutulduğu için mutsuzdu. Pofuduk, korkmadan ona yaklaştı ve yumuşak bir sesle, 'Renkler korkutucu değil, sadece farklı olan güzelliklerdir,' dedi.
Pofuduk, gölge yaratığına, renklerin aslında ne kadar eğlenceli olduğunu göstermek istedi. Oyuncak faresini çıkardı ve onunla sevimli bir dans yaptı. Işıltı da minik kanatlarıyla etrafında ışık saçtı. Yavaş yavaş, gölge yaratığının yüzünde bir gülümseme belirdi. Pofuduk, 'Bak, renkler mutluluk getirir,' diyerek, yaratığın eline sihirli Gökkuşağı Fırçasını bırakması için nazikçe ikna etti. Yaratık, fırçayı verdi ve aslında yalnızlıktan renkleri sakladığını itiraf etti. Pofuduk onu Neşeli Köy'e davet etti. Fırçayı alır almaz, fırçanın ucu parlak renklerle ışıldamaya başladı. İlk dokunuşta, mağaranın girişi rengarenk taşlarla kaplandı.
Pofuduk, sihirli fırçayı alıp köye döndüğünde, herkes onu sevinçle karşıladı. Fırçayı gökyüzüne doğru salladı ve mavi renk geri döndü. Çiçeklere dokundu, kırmızılar, sarılar, morlar canlandı. Ağaçlar yemyeşil oldu. Köy, eskisinden daha renkli ve neşeli hale geldi. Gölge yaratığı da artık yalnız değildi; köylüler onu sıcak bir şekilde kabul etti ve o da renklerin güzelliğini keşfetti. Pofuduk, bir kahraman olmuştu, ama asıl önemli olanın paylaşmak, anlayış ve neşe olduğunu öğrenmişti. O gece, Aydede gökyüzünde parladı ve herkes renklerin asla kaybolmayacağını bilerek huzurla uyudu. Pofuduk, penceresinden bakıp mırıldandı: 'Renkler, kalbimizdeki iyilikle yaşar.'