Uzayın derinliklerinde, parlak yıldızların arasında küçük bir robot yalnız başına süzülüyordu. Adı R2'ydi. Gümüş rengi vücudu yıldız ışığında parlıyor, mavi gözleri merakla etrafına bakınıyordu. R2 çok uzak bir gezegenden gelmişti ama yolculuğu sırasında yönünü kaybetmişti. Şimdi etrafında rengarenk gezegenler, kuyruklu yıldızlar ve parlayan nebulalar vardı ama hiç arkadaşı yoktu. 'Keşke biriyle konuşabilseydim,' diye düşündü R2, elektronik sesiyle. 'Uzay çok büyük ve çok sessiz.'
R2 yalnızlığını unutmak için yıldızlar arasında gezmeye başladı. Önce turuncu bir gezegene yaklaştı. Gezegenin yüzeyinde dans eden ışık huzmeleri gördü. 'Merhaba!' diye seslendi R2. 'Benimle arkadaş olur musun?' Işık huzmeleri parlayarak cevap verdi ama R2 onların dilini anlayamadı. Sonra mavi bir bulutsuya doğru ilerledi. Bulutsunun içinde parıldayan toz bulutları vardı. 'Burada oynayacak biri var mı?' diye sordu R2. Toz bulutları güzel şekiller oluşturdu ama konuşamadılar. R2'nin mavi gözleri biraz daha sönük yandı. 'Belki de uzayda arkadaş bulmak imkansızdır,' diye düşündü.
Tam umudunu kaybedecekken, uzakta titreyen küçük bir ışık gördü. Işık yaklaştıkça, bunun minik bir uzay gemisi olduğunu anladı. Geminin içinden R2'ye benzeyen ama turuncu ışıkları olan bir robot çıktı. 'Merhaba!' dedi turuncu robot neşeyle. 'Ben T3. Seni uzun süredir takip ediyorum. Yalnız görünüyordun.' R2'nin gözleri sevinçle parladı. 'Evet! Çok yalnızım. Uzayda kayboldum ve hiç arkadaşım yok.' T3 gülümsedi (robotlar gülümseyebilir mi? Evet, bu robotlar yapabilir!). 'Endişelenme,' dedi T3. 'Seni evine götürmeme yardım edebilirim. Ama önce biraz eğlenelim!' İki robot yıldızların etrafında dans etmeye, gezegenlerin arasında saklambaç oynamaya başladı.
T3, R2'ye uzaydaki en güzel yerleri göstermeye karar verdi. Önce 'Gökkuşağı Nebulası'na gittiler. Burası her rengin dans ettiği dev bir ışık şöleni gibiydi. Sonra 'Melodi Kuyrukluyıldızı'nı ziyaret ettiler. Bu kuyrukluyıldız uzayda süzülürken müzik sesleri çıkarıyordu. R2 ve T3 onun şarkısına eşlik etti. En sonunda 'Dans Eden Gezegenler'e vardılar. Burada üç küçük gezegen birbirinin etrafında zarif bir dans yapıyordu. R2 artık yalnız hissetmiyordu. 'Uzay sandığımdan çok daha eğlenceliymiş!' dedi neşeyle. 'Özellikle de bir arkadaşın varsa.'
Eğlenceli maceraların ardından T3 ciddileşti. 'Şimdi seni evine götürme zamanı,' dedi. 'Ama endişelenme, artık yalnız değilsin.' T3'nin gemisinin navigasyon sistemi R2'nin gezegeninin yerini buldu. Yolculuk sırasında R2 ve T3 birbirlerine hikayeler anlattı. R2 kendi gezegenindeki kristal dağları, şarkı söyleyen çiçekleri anlattı. T3 ise uzayda gördüğü göktaşı yağmurlarını ve aurora danslarını tarif etti. Sonunda R2'nin gezegeni göründü - pembe ve mavi bulutlarla çevrili, ışıltılı bir dünya. R2 hem eve döndüğü için mutluydu hem de yeni arkadaşından ayrılacağı için üzgündü.
R2'nin gezegenine indiklerinde, T3 beklenmedik bir teklifte bulundu. 'Belki de biraz daha kalabilirim,' dedi. 'Senin gezegenini görmek istiyorum. Ayrıca, uzayda arkadaşlar birbirlerini ziyaret edebilir!' R2 sevinçle zıpladı (evet, robotlar zıplayabilir!). 'Harika olur!' diye bağırdı. İki robot birlikte kristal dağları gezdiler, şarkı söyleyen çiçeklerle tanıştılar. Gece olduğunda, beraber yıldızları izlediler. R2 artık asla yalnız olmayacağını biliyordu. Uzay belki çok büyüktü ama arkadaşlık daha da büyüktü. Ve işte o gece, Aydede bile gökyüzünde gülümsüyor gibiydi, iki küçük robotun arkadaşlığını izliyordu.