Derin bir geceydi. Yıldızlar gökyüzünde pırıl pırıl parlıyor, Ay Dede ise gümüş ışığını yeryüzüne cömertçe saçıyordu. Küçük bir kasabanın kenarındaki şeker gibi görünen bir istasyonda, sıra dışı bir gişe vardı. Bu, Rüyalara Bilet Satan Gişe'ydi. Gişenin arkasında, gümüş sakallı, gözleri sıcak ve dostane parlayan, adı Bay Uykukuş olan bir memur oturuyordu. Gişenin üzerinde 'GECE TRENİ İLE RÜYALARA SEYAHAT' yazılı ışıltılı bir tabela asılıydı. Bay Uykukuş'un önünde, her biri farklı renkte parlayan - mavi, mor, altın sarısı ve pembe - biletler duruyordu. Her bilet, bir rüya yolculuğunun anahtarıydı.
O gece, meraklı bir çocuk olan Deniz, penceresinden parıldayan ışığı görüp gişeye yaklaştı. 'Merhaba!' dedi Bay Uykukuş, sesi yumuşak bir ninni gibiydi. 'Rüya biletlerimden bir ister misin?' Deniz heyecanla başını salladı. Bay Uykukuş, 'Her bilet seni farklı bir rüya diyarına götürür' diye açıkladı. 'Mavi bilet, uçan balinalarla dolu bir okyanus rüyası; mor bilet, konuşan mantarların olduğu büyülü bir orman; altın bilet, bulutlardan şekerleme yapılan bir şeker diyarı; pembe bilet ise müzik yapan kelebeklerin konserine götürür. Hangisini istersin?' Deniz biraz düşündü ve 'Hepsini!' diye fısıldadı. Bay Uykukuş gülümsedi, 'O zaman senin için özel bir tur bileti hazırlayayım' dedi.
Bay Uykukuş, parlak gümüş tozlar serperek özel bir bilet hazırladı. Bilet, tüm renkleri bir arada barındırıyor ve hafifçe titreşiyordu. Tam o sırada, uzaktan tatlı bir düdük sesi duyuldu. Gümüş rayların üzerinde, bacasından yıldız tozu çıkan, pencereleri parlayan bir gece treni belirdi. Tren, 'Rüya Ekspresi' adını taşıyordu ve her vagonu farklı bir rüya temasına sahipti. Kapılar açıldı ve Bay Uykukuş, Deniz'i trene davet etti. 'Unutma' dedi, 'tren sabahın ilk ışıklarına kadar çalışır. O zaman uyanıp tüm güzel anıları yanında getireceksin.' Deniz, biletini göstererek trene bindi. İçerisi yumuşak yastıklarla ve rahatlatıcı bir ışıkla doluydu.
İlk durak, Mavi Rüya Okyanusu'ydu. Deniz, trenden iner inmez kendini su altında, dev ama sevimli uçan balinaların arasında buldu. Balinalar şarkı söylüyor ve su altındaki yıldızlarla oynuyorlardı. Deniz, nefes alabildiğini ve balinalardan birinin sırtında, renkli mercanların arasında süzüldüğünü fark etti. Işık oyunları suyun içinde dans ediyor, deniz yıldızları parıldıyordu. Burada zaman, dalgaların ritmi gibi akıp gidiyordu. Bir süre sonra trenin düdüğü çaldı ve Deniz bir sonraki rüyaya geçmek üzere trene döndü, yanında bir deniz kabuğu hatırası vardı.
İkinci durak, Mor Orman Rüyası'ydı. Burada ağaçların mantarları konuşuyor, çiçekler gece boyunca parlak renklerde açıyordu. Küçük, ışıldayan böcekler orkestra kurmuş, yaprakların üzerinde konser veriyordu. Konuşan mantarlar, Deniz'e komik hikayeler anlattı ve ona dans etmeyi öğretti. Ormanın derinliklerinde, şeffaf kanatlı periler, çiy taneleriyle oynuyordu. Deniz, bir mantarın şapkasının altında oturup böcek orkestrasını dinlerken, etrafındaki doğanın sihirli melodisini hissetti. Trenin düdüğü yeniden çaldığında, bir mantar ona küçük, parlayan bir spor hediye etti.
Üçüncü durak, Altın Şeker Diyarı'ydı. Burası tamamen yenilebilir harikalardan oluşuyordu: Bulutlar pamuk şekeri, nehirler çikolata, ağaçlar ise sakızlı şekerlerden yapılmıştı. Şeker kuşları, kristal şarkılar söylüyordu. Deniz, bir buluttan pamuk şeker koparıp yedi - tadı bal ve mutluluk karışımı gibiydi. Çikolata nehirde, kurabiye kayıkları yüzüyordu. Burada her şey tatlı ve neşeliydi, hiç kimse dişlerinin çürümesinden endişe etmiyordu çünkü burası bir rüyaydı! Trenin çağrısı gelmeden önce, Deniz bir parça bulut şekerini cebine koydu (rüyada cep nasıl varsa!).
Son durak, Pembe Kelebek Konseri'ydi. Dev bir açık hava tiyatrosunda, binlerce rengarenk kelebek, kanatlarını bir ahenkle çırparak muhteşem bir müzik yapıyordu. Işıklar kelebeklerin kanatlarından yansıyor, havada notalar görünüyordu. Deniz, en ön sırada oturup bu büyülü senfoniyi dinledi. Kelebekler bazen şekil değiştirip gece çiçeklerine dönüşüyor, sonra yeniden kelebek olup uçuyorlardı. Müzik o kadar huzur vericiydi ki Deniz'in göz kapakları ağırlaştı. Tam o sırada, sabahın ilk ışıkları ufukta belirmeye başladı ve tren yavaşça istasyona geri döndü.
Tren istasyona geri döndüğünde, gökyüzü hafifçe aydınlanmaya başlamıştı. Bay Uykukuş, gişesinde Deniz'i bekliyordu. 'Rüyaların nasıldı?' diye sordu gülümseyerek. Deniz, yaşadığı tüm maceraları coşkuyla anlattı. Bay Uykukuş, 'Bu anıları kalbinde sakla' dedi. 'Onlar, gerçek dünyaya getirebileceğin en güzel hazinelerdir.' Deniz teşekkür etti ve evine doğru yürüdü. Arkasına dönüp baktığında, gişenin ve trenin yavaşça silindiğini, yerini sıradan bir çiçek bahçesine bıraktığını gördü. Ama cebinde, parlak toz izleri kalmıştı. O günden sonra Deniz, her gece yatağına yattığında, Bay Uykukuş'un ona yeni bir rüya bileti hazırladığını bilerek uykuya daldı. Ve bazen, ay ışığı penceresinden içeri süzüldüğünde, uzaktan tatlı bir tren düdüğü duyduğunu hayal etti.