Elif'in odasında, diğer yastıklardan biraz farklı görünen özel bir yastık vardı. Bu yastık, büyükannesinin ona dördüncü yaş gününde hediye ettiği, üzerinde gümüş ipliklerle yıldızlar ve ay işlenmiş kadife bir yastıktı. Büyükannesi, 'Bu yastık sana tatlı rüyalar getirecek,' demişti ama Elif henüz onun gerçek sırrını bilmiyordu. Bir gece, uykuya dalmak üzereyken, yastığın hafifçe ışıldadığını fark etti. Merakla yastığa yaklaştı ve kulağını dayadı. İçinden minik, melodik bir ses geliyordu: 'Merhaba Elif, ben Rüya Koleksiyoncusu Yastığım. Seninle konuşabilmek için yıllardır bekliyordum.'
Elif şaşkınlıkla, 'Sen konuşabiliyor musun?' diye sordu. Yastık, 'Evet, ama sadece inanan ve saf kalpli çocuklarla konuşabilirim,' diye yanıtladı. 'Benim görevim, çocukların rüyalarını toplamak ve onları Uyku Ülkesi'ndeki Rüya Kütüphanesi'ne götürmek. Sen de istersen bu gece benimle gelebilirsin.' Elif heyecanla kabul etti. Yastık, 'O halde gözlerini kapat ve üç kez 'rüyalara açılıyorum' de,' dedi. Elif söyleneni yaptığında, yatağının etrafı renkli ışıklarla doldu ve kendini yumuşacık bir bulutun üzerinde buldu.
Bulut, onları gökyüzünden geçirerek parlak bir kapıya getirdi. Kapının üzerinde 'Uyku Ülkesi - Rüyalar Diyarı' yazıyordu. İçeri girdiklerinde, Elif nefesini tuttu. Her yer rengarenk balonlar gibi süzülen rüyalarla doluydu. Bazı rüyalar uçan filler, konuşan ağaçlar içeriyordu; bazıları ise deniz altı maceraları veya uzay yolculukları gösteriyordu. Yastık, 'Bak,' dedi. 'Bu rüyalar, dünyadaki tüm çocukların hayal gücünden doğuyor. Onları topluyor, sonra da ihtiyacı olan çocuklara gönderiyoruz.' Elif, 'Peki kötü rüyalar ne oluyor?' diye sordu. Yastık ciddi bir ifadeyle, 'Onları Rüya Filtresi Ağacı'na götürüyoruz. O ağaç, korkuları ve endişeleri, güzel anılara ve cesaret düşüncelerine dönüştürüyor,' diye açıkladı.
Yastık, Elif'i Rüya Kütüphanesi'ne götürdü. Burası, tavanı yıldızlı devasa bir odaydı. Raflarda sayısız parlayan küreler duruyordu. 'Her küre bir çocuğun rüyası,' dedi Yastık gururla. 'Biz burada rüyaları düzenler, karıştırır ve bazen de yeni rüyalar yaratırız. Mesela, denizi hiç görmemiş bir çocuk için okyanus rüyası hazırlayabiliriz.' Tam o sırada, üzgün görünen minik bir rüya küresi titremeye başladı. Yastık, 'Ah, bu Ali'nin rüyası. Okuldaki ilk günü için endişeleniyor. Ona biraz cesaret eklemeliyiz,' dedi. Elif'ten yardım istedi ve birlikte kürenin içine gülen yüzler, yardımsever arkadaşlar ve başarılı olma hissi eklediler.
Sonra Yastık, Elif'e özel bir teklifte bulundu: 'Sen de kendi rüyanı yaratmak ister misin?' Elif çok heyecanlandı. Bir 'Uçan Kütüphane' rüyası hayal etti: Dev kitapların kanatları vardı ve çocukları dünyanın dört bir yanındaki maceralara götürüyordu. Yastık, onun bu yaratıcı fikrini çok beğendi ve rüyayı özel bir kürede sakladı. 'Bunu, hayal kurmaktan korkan bir çocuğa göndereceğiz,' dedi. Elif, Uyku Ülkesi'nde geçirdiği zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı. Yastık, 'Artık dönme vakti,' dedi. 'Ama unutma, sen de her gece yastığına başını koyduğunda, benimle rüyalar diyarına gidebilirsin.'
Elif kendi yatağında uyandığında, güneş odasını aydınlatıyordu. Acaba hepsi bir rüya mıydı? Yastığına baktı, üzerindeki yıldız işlemeleri normal görünüyordu. Ama sonra fark etti: Yastığın kenarında, küçük, parlak bir tüy vardı - Uyku Ülkesi'nden bir hatıra. O günden sonra Elif, her gece yastığına sarılarak uyudu. Bazen macera dolu, bazen sakin rüyalar görüyordu. En önemlisi, artık hiç kötü rüya görmüyordu. Çünkü biliyordu ki, Rüya Koleksiyoncusu Yastığı ona hep güzel rüyalar getirecek ve belki bir gün tekrar onu Uyku Ülkesi'ndeki sihirli maceralara götürecekti.