Uyku Ülkesi'nde her gece, çocukların rüyaları rengarenk baloncuklar içinde gökyüzüne yükselirdi. Pembe baloncukta uçan kediler, mavide denizaltı maceraları, altın sarısında dev çikolata nehirleri akardı. Ancak bir sabah, küçük Ela uyandığında rüyasını hatırlayamadı. Sadece bulanık, gri bir sis vardı aklında. Aynı gün, komşudaki Can da 'Benim rengârenk uzay rüyam kayboldu!' diye üzüldü. Bu, Uyku Ülkesi'nde duyulmamış bir şeydi. Rüyalar asla kaybolmazdı; sadece sabah olunca kalplerde saklanırlardı. İşin gizemini çözmek için, bilge baykuş Uğur'u ziyaret ettiler. Uğur, büyük gözlüklerinin ardından gözlerini kırpıştırdı ve 'Bu, Rüya Renklerinin Hırsızı olabilir. O, rüyaların en tatlı renklerini ve en neşeli seslerini çalıp, geriye sadece sıkıcı gri tonlarını bırakır.' dedi. Ela merakla, 'Ama neden böyle yapıyor?' diye sordu. Baykuş, 'Belki de kendi rüyası yok da ondan. Onu bulmalı ve konuşmalıyız.' diye yanıtladı.
Ela ve Can, baykuş Uğur'un verdiği sihirli bir rüya dürbünüyle yola koyuldular. Dürbün, kaybolan rüya renklerinin izini gösteriyordu. İzler, onları Ormanın Kalbine, dev mantar evlerin ve parıldayan yosunların olduğu bir yere götürdü. Orada, küçük, tüylü ve mor kulaklı bir yaratık gördüler. Yaratık, kocaman bir çuvalı doldurmak için rüya baloncuklarından renkleri emiyordu. Çuval, gökkuşağı gibi parlıyordu ama yaratığın yüzü hüzünlüydü. Ela cesaretle, 'Merhaba, sen Rüya Renklerinin Hırsızı mısın?' diye seslendi. Yaratık irkildi. Adının Rıza olduğunu ve bir 'rüya toplayıcısı' olduğunu anlattı. 'Ben asla hırsız değilim!' dedi titreyerek. 'Sadece... kendi rüya baloncuğum patladı ve artık rüya göremiyorum. O yüzden başkalarının renklerini topluyorum ki geceleri yastığımın altına koyup, birazcık olsun tatlı rüyalar hissedeyim.' Can, Rıza'nın gözlerindeki yalnızlığı görünce, 'Ama bu renkler senin değil ki. Onları aldığında, biz rüyalarımızı unutuyoruz.' diye nazikçe söyledi.
Rıza, çuvalı yere bıraktı ve üzgünce, 'Haklısın. Sadece kendimi çok yalnız hissediyorum. Herkes tatlı rüyalar görürken, ben sadece karanlıkta uyanık yatıyorum.' dedi. Ela, aklına parlak bir fikir geldi. 'Belki de senin rüya baloncuğun yalnız başına oluşmuyordur. Biz sana yardım edebiliriz!' dedi. Can hemen atıldı, 'Evet! Bir rüya arkadaşlığı partisi yapalım. Herkes en sevdiği rüyasını anlatsın, sen de dinle.' O gece, Uyku Ülkesi'nin çocukları toplandı. Her biri, Rıza'ya rüyalarını anlattı: uçan halıyla gezinmek, konuşan hayvanlarla şarkı söylemek, bulutlardan pamuk şeker yemek... Rıza dinledikçe, mor kulakları sevinçle titremeye başladı. Anlattıkça, anlattıkça, mucizevi bir şey oldu: Rıza'nın başının üstünde, minik, parlak bir rüya baloncuğu belirdi! İçi, dostluk ve paylaşımla doluydu. Artık kendi rüyası vardı.
Rıza, artık renk çalmaya ihtiyaç duymadı. Hatta, topladığı tüm renkleri çuvalından nazikçe salıverdi. Renkler, gece gökyüzüne fırlayıp, kaybolan rüya baloncuklarına geri döndü. Ertesi sabah, Ela uçan kedisini, Can da uzay macerasını neşeyle hatırladı. Rıza ise yeni bir görev üstlendi: 'Rüya Dostu' oldu. O artık, Uyku Ülkesi'nde rüya görmekte zorlanan herkese, bir hikâye anlatarak veya bir şarkı mırıldanarak yardım ediyordu. Bazen, Ela'nın penceresine konup ona güzel bir rüya fısıldıyor, bazen de Can'ın yastığının altına minik bir parıltı bırakıyordu. Baykuş Uğur, olanları gururla izledi. 'Gördünüz mü?' dedi. 'En tatlı rüyalar, paylaşıldığında büyür. Ve hiç kimse, bir arkadaşın sıcaklığından daha tatlı bir rüya hırsızı olamaz.' O günden sonra, Uyku Ülkesi'ndeki rüyalar eskisinden daha renkli, daha neşeli oldu. Çünkü artık herkes biliyordu ki, rüyalar yalnızca uykuyla değil, kalpteki sevgiyle beslenirdi.