Derin bir uykudan uyanan Ali, gözlerini açtığında her zamankinden farklı bir hisle karşılaştı. Yatağında doğrulurken, başının üzerinde tüylü, uzun iki kulak hissetti. Ellerini uzattığında, yumuşacık ve gri tüylerle kaplı olduğunu gördü. Aynaya koştuğunda, karşısında sevimli, meraklı bakışlı bir tavşan vardı! 'Vay canına!' diye mırıldandı Ali, 'Bugün bir tavşanım!' Hemen zıplayarak odasında tur attı, ne kadar hızlı ve çevik olduğuna şaşırdı. Annesi kahvaltıya çağırdığında, mutfakta havuçlu kek kokusu aldı ve burnunu sevinçle oynattı. Annesi onun tavşan halini görünce gülümsedi, 'Günaydın küçük tavşan, hadi kahvaltıya!' dedi. Ali, havuç dilimlerini neşeyle kemirirken, bugünün nasıl geçeceğini merak etti.
Ertesi sabah, Ali uyandığında burnunda uzun, esnek bir hortum hissetti. Aynaya baktığında, kocaman kulakları ve gri derisiyle minik bir fil olduğunu gördü. 'Harika!' diye sevindi. Bahçeye çıktığında, hortumuyla çiçekleri sulamak istedi ama suyu kontrol edemeyip kendini ıslattı, kahkaha attı. Sonra, hortumuyla yaprakları toplamayı denedi ve incecik dalları bile kaldırabildiğini fark etti. Arkadaşı Zeynep geldiğinde, onun da bugün bir sincap olduğunu gördü; kıvır kıvır kuyruğu ve hızlı hareketleri vardı. Birlikte, Ali hortumuyla meyveleri toplarken, Zeynep de dallar arasında zıplayıp onları taşıdı. Öğle yemeğinde, Ali hortumuyla sandviçini tutmaya çalıştı, biraz beceriksizce olsa da eğlenceliydi. Annesi, 'Filler sabırlı olur, denemeye devam et!' diye teşvik etti.
Bir sonraki sabah, Ali'nin sırtında renkli kanatlar çıktı ve antenleri titredi. Bir kelebek olmuştu! Pencereden uçup bahçedeki çiçeklere kondu, nektarın tadını hayal etti. Kanatları mavi, turuncu ve mor desenlerle bezenmişti, güneşte pırıl pırıl parlıyordu. Rüzgârda süzülürken, dünyayı yüksekten görmenin heyecanını yaşadı. Sonra, bir arıyla tanıştı; arı da bugün bir çocuk olmuştu ve 'Vız vız!' diye sesler çıkarıyordu. Birlikte, çiçekten çiçeğe uçup hayali bal topladılar. Akşamüstü, Ali kanatlarını yavaşça çırparak odasına döndü ve gün batımını izledi. Annesi yanına gelip, 'Kelebeklerin kısa ömürlü olduğu söylenir, ama senin güzelliğin hep kalacak,' dedi, ona sarıldı. Ali, kanatlarının yumuşak dokusunu hissederek uykuya daldı.
Cuma sabahı, Ali kükreyerek uyandı! Altın sarısı bir yelesi ve pençeleri vardı; bir aslan olmuştu. Kendini güçlü hissetti, ama kükremesi daha çok sevimli bir mırıltıya benziyordu. Okula gittiğinde, sınıf arkadaşlarının da farklı hayvanlar olduğunu gördü: bir kaplumbağa, bir zebra ve hatta bir yunus (su olmadan zorlansa da!). Öğretmenleri, 'Bugünkü dersimiz: Hayvanların özelliklerini keşfetmek!' dedi. Ali, aslan olarak liderlik etti ve grup oyunlarında herkesi cesaretlendirdi. Teneffüste, kaplumbağa arkadaşına yavaşlığında sabırlı olmayı öğretti. Akşam, ailesiyle birlikteyken, babası ona 'Aslanlar sadece güçlü değil, aynı zamanda ailelerini korur,' dedi. Ali, bu sözü düşünerek, sevdiklerine sarıldı ve minnettarlık hissetti.
Hafta sonu geldiğinde, Ali'nin dönüşümleri bitmedi. Cumartesi bir yunus, pazar günü bir kirpi oldu. Her gün, yeni bir hayvanın özelliklerini deneyimledi: yunus olarak neşeyle yüzdü, kirpi olarak dikenlerini kullanarak meyveleri topladı. Ama pazartesi sabahı uyandığında, kendini normal bir çocuk olarak buldu. İlk başta hayal kırıklığına uğradı, ama sonra fark etti ki, her hayvandan öğrendiği dersler içindeydi: tavşanın çevikliği, filin sabrı, kelebeğin zarafeti, aslanın cesareti, yunusun neşesi ve kirpinin becerikliliği. Annesine koşup, 'Sanırım artık hepsinin bir parçasıyım!' dedi. Annesi gülümseyerek, 'Evet canım, her sabah başka bir hayvan olmak, senin içindeki çeşitliliği keşfetmendi. Şimdi, tüm bu özelliklerle daha da özel bir çocuksun.' Ali, o gün bahçede oynarken, farklı hayvanları taklit ederek eğlendi ve içindeki sihri hissetti.