Uzun zaman önce, Bulutlar Diyarı'nda yaşayan küçük Leo adında bir çocuk vardı. Leo, geceleri uyuyan insanların ve hayvanların rüyalarını tamir etmekle görevliydi. Atölyesi, dev bir karahindiba çiçeğinin içindeydi ve etrafı rengarenk rüya parçacıklarıyla doluydu. Her gece, Aydede'den gelen özel bir ışık hüzmesiyle, bozulan rüyalar Leo'nun atölyesine süzülürdü. Leo, büyük büyükbabasından kalma minik alet çantasını alır, gözlüklerini takar ve hepsini tek tek incelerdi. Kimi rüyalar renklerini kaybetmiş olurdu, kimi yırtılmış, kimi de içindeki neşeli kahkahaları unutmuş olurdu.
Bir gece, alışılmadık bir şey oldu. Atölyeye, tamamen grileşmiş, içinde hiç ses olmayan büyük bir rüya parçası geldi. Leo, parçayı incelediğinde, bunun ormandaki yaşlı baykuş Bilge'ye ait olduğunu anladı. Normalde Bilge'nin rüyaları, uçsuz bucaksız gökyüzünde süzülme ve yıldızların sırlarını öğrenmeyle ilgili olurdu. Ama bu rüya, sanki donmuş gibiydi. Leo, özel merceğini taktı ve rüyanın içine baktı. Gördüğü manzara karşısında şaşırdı: Rüyanın ortasında, minik dişlilerden oluşan bir çark vardı ve bu çark, paslanmış olduğu için dönmüyordu. Rüya makinesinin kalbi durmuştu!
Leo, hemen harekete geçti. Önce, çarkı nazikçe çıkardı. Sonra, 'Neşe Tozu' dediği özel bir karışım hazırladı. Bu toz, gökkuşağının en parlak renklerinden ve çocuk kahkahalarının seslerinden yapılırdı. Tozu, paslı çarkın üzerine serpti ve minik bir fırçayla temizlemeye başladı. Çark yavaş yavaş parlamaya başladı. Ama bu yetmezdi; çarkın tekrar dönmesi için 'Merak Yağı' gerekiyordu. Leo, atölyesinin köşesindeki şişelerden birini aldı. İçinde, parlak altın renginde bir sıvı vardı. Bu yağ, soru soran çocukların gözlerindeki pırıltıdan damıtılırdı. Bir damla yağı çarkın merkezine damlattı.
Çark, Leo'nun ellerinde titreyerek dönmeye başladı. Her dönüşünde, gri rüya parçasından bir renk fışkırıyordu: önce mavi, sonra yeşil, en sonunda altın sarısı. Leo, çarkı tekrar rüyanın tam ortasına, gökyüzü sahnesinin kalbine yerleştirdi. Anında, rüya canlandı! Baykuş Bilge, kanatlarını açtı ve yıldızların arasında süzülmeye başladı. Rüyanın içinden, eski bilgelik şarkılarının melodileri yükseldi. Leo, tamir ettiği rüyayı, Aydede'nin ışığına tuttu. Işık, rüyayı yavaşça Bilge'nin bulutlardaki yuvasına doğru taşıdı. Ertesi sabah, Bilge, Leo'ya teşekkür etmek için minik bir tüy bıraktı. Tüy, 'Teşekkür ederim, küçük rüya tamircisi' diye fısıldıyordu.
O günden sonra, Leo'nun ünü tüm Bulutlar Diyarı'na yayıldı. Bozulan her rüya, onun sihirli ellerinde yeniden hayat buldu. Kimi zaman, korkulu bir rüyaya cesaret müziği ekledi, kimi zaman da yalnız bir rüyaya arkadaşlık resimleri yerleştirdi. Ama en önemlisi, Leo şunu öğrendi: Rüyalar, kalbimizin gece boyunca bize anlattığı hikayelerdi ve onları tamir etmek, aslında sevgi, sabır ve hayal gücüyle kalplere dokunmaktı. Her gece, Aydede'ye bakıp gülümserdi, çünkü biliyordu ki, o küçük atölyesinde, dünyanın en güzel tamir işini yapıyordu.