Leyla, penceresinin önünde oturmuş, yağmurun camda bıraktığı izleri izliyordu. O akşam, dedesi ona eski gazete sayfalarından nasıl gemi yapılacağını öğretmişti. Leyla, en sevdiği mavi kâğıdı seçti ve özenle katladı. Önce ikiye, sonra köşelerden içeri doğru... Sonunda, minik bir kâğıt gemisi hazırdı! Geminin burnuna 'Rüya Gemisi' yazdı ve yelkenine küçük bir yıldız çizdi. Tam o sırada, pencereden içeri tatlı bir rüzgâr girdi ve Leyla'nın saçlarını okşadı. Rüzgâr, kâğıt gemiyi hafifçe salladı sanki, 'Benimle gel' diye fısıldıyordu.
Leyla, kâğıt gemisini avucuna aldı ve bahçeye çıktı. Yağmur durmuş, yerler ıslak ve parlaktı. Küçük su birikintileri, yıldızları ve ayın yansımasını taşıyordu. Leyla, gemisini en büyük su birikintisine bıraktı. Tam o anda, sihirli bir şey oldu! Kâğıt gemi, suyun üzerinde büyümeye başladı. Leyla'nın boyuna geldiğinde durdu. Gemi artık ona binebileceği kadar büyüktü! Heyecanla içine atladı. Gemi, kendiliğinden hareket etmeye başladı ve su birikintisinden çıkarak, bahçedeki taş yol boyunca ilerledi. Yol, parlak ay ışığı altında bir nehire dönüşüverdi!
Kâğıt gemi, nehirde süzülürken, Rüzgâr kendini gösterdi. Gümüş rengi, şeffaf bir şekilde dans ediyor ve etrafa parıltılar saçıyordu. 'Merhaba Leyla!' diye fısıldadı Rüzgâr, 'Seninle yarışmak istiyorum. Eğer bana yetişebilirsen, sana bir sürprizim var.' Leyla, 'Ama sen çok hızlısın!' dedi. Rüzgâr güldü, 'Geminin yelkenini doğru yöne çevirirsen, rüzgârı arkana alırsın. Beni yakalayabilirsin!' Leyla, geminin yelkenini ayın parladığı yöne çevirdi. Rüzgâr, nazikçe yelkene doldu ve gemi, suyun üzerinde uçar gibi ilerlemeye başladı.
Yarış başladı! Rüzgâr, nehir boyunca kıvrılarak ilerliyor, bazen hızlanıyor bazen yavaşlıyordu. Leyla, yelkeni ay ışığının geldiği yöne göre ayarlıyordu. Nehir, onları bilmediği diyarlara götürüyordu. Parlayan yosunların arasından, şarkı söyleyen kurbağaların yanından, suya vuran mehtabı seyreden ağaçların gölgesinden geçtiler. Leyla, bir an için Rüzgâr'ın çok ileride olduğunu gördü. 'Yetişemeyeceğim galiba' diye düşündü. Tam o sırada, yanından geçen bir kızılcık ağacı fısıldadı: 'Rüzgâr her zaman dümdüz gitmez, kıvrımları takip et!'
Leyla, ağacın tavsiyesini dinledi. Rüzgâr'ın izlediği kıvrımları takip etmeye başladı. Nehrin bir dönemecinde, Rüzgâr'ın beklediğini gördü. 'Aferin!' dedi Rüzgâr, 'Çoğu insan sadece düz çizgilerde ilerlemeye çalışır. Oysa hayatın ve rüyaların nehirleri hep kıvrımlıdır.' Birlikte nehrin genişlediği bir göle vardılar. Gölde, suyun üzerinde dans eden ışıklı nilüferler vardı. Rüzgâr, 'İşte sürprizim!' dedi ve hafifçe üfledi. Nilüferlerin üzerindeki ışıklar havalanarak, Leyla'nın etrafında dönmeye başladı. Her ışık, minik bir yıldıza dönüştü ve geminin etrafında parıldadı.
Rüzgâr, Leyla'ya döndü ve 'Yarışı berabere bitirdik çünkü sen en önemli şeyi öğrendin: Sabırlı olmayı ve yolun kıvrımlarını sevmeyi. İşte hediyem!' dedi. Rüzgâr'ın kanatlarından bir tüy düştü ve Leyla'nın avucuna kondu. Tüy, dokununca ışık saçan gümüşi bir kâğıda dönüştü. 'Bu özel kâğıttan bir gemi yaparsan, beni her zaman yanında hissedersin' dedi Rüzgâr. Leyla teşekkür etti. Gemi, yavaşça geri dönmeye başladı. Yol boyunca, yıldızlar onlara eşlik etti. Leyla, evlerinin bahçesindeki su birikintisine yaklaştığında, gemi yeniden küçülmeye başladı.
Leyla, tekrar kâğıt gemisinin içinde değil, onu avucunda tutuyordu. Bahçedeydi ve gemi eski boyutuna dönmüştü. Ama avucunda, Rüzgâr'ın verdiği ışıltılı kâğıt parçası hâlâ duruyordu. Penceresinin önüne döndüğünde, dedesi yanına geldi. 'Güzel bir yolculuk oldu mu?' diye sordu gülümseyerek. Leyla şaşırdı, 'Nasıl bildin?' Dedesi gözlerini kırptı, 'Ben de gençken Rüzgâr'la yarışan bir kâğıt gemim vardı.' Ertesi gün, Leyla ve dedesi birlikte, o özel gümüşi kâğıttan yeni bir gemi yaptılar. Pencerenin önüne koydular. Hafif bir rüzgâr estiğinde, gemi titriyor ve ışık saçıyordu. Leyla artık biliyordu ki, rüzgâr arkadaşını ziyarete gelmişti.