Uzun zaman önce, Gümüş Tüy Ormanı'nda yaşayan çok özel bir baykuş vardı. Adı Bilge Ulu'ydı ve diğer baykuşlardan çok farklıydı. Çünkü Ulu, ormandaki hayvanların dilini değil, rüzgarın dilini konuşabiliyordu. Her gece, dalların arasında oturur, rüzgarın getirdiği fısıltıları dinlerdi. Rüzgar ona uzak diyarlardan haberler getirir, yağmurun şarkısını mırıldanır, yaprakların dansının müziğini taşırdı. Küçük hayvanlar onun bu yeteneğini duyduklarında çok şaşırırlardı. 'Nasıl olur da rüzgarla konuşabilir?' diye merak ederlerdi.
Bir gün, ormanda büyük bir sorun ortaya çıktı. Yağmurlar gecikmiş, dereler kurumaya başlamıştı. Hayvanlar susuzluktan endişeleniyorlardı. Tavşan Tıpık, sincap Fırfır ve kirpi Pıtık, Bilge Ulu'ya gidip yardım istemeye karar verdiler. Ulu'nun yaşadığı en yüksek meşe ağacının dibine geldiklerinde, baykuşun gözleri kapalı, rüzgarı dinlediğini gördüler. Uzun bir sessizlikten sonra Ulu gözlerini açtı ve 'Rüzgar bana bir şey söylüyor' dedi yumuşak bir sesle. 'Yağmur bulutları dağların arkasında sıkışmış. Onları serbest bırakacak olan, ormanın kalbindeki unutulmuş şarkıyı söylemek.'
Hayvanlar şaşkınlık içindeydi. 'Unutulmuş şarkı mı? Nedir bu şarkı?' diye sordular. Bilge Ulu, kanatlarını hafifçe açarak anlatmaya başladı: 'Çok çok eski zamanlarda, ormanın tüm sakinleri birlikte şarkı söylerdi. Bu şarkı, doğanın dengesini korur, mevsimleri yerine getirirdi. Ama zamanla herkes kendi işine daldı ve şarkı unutuldu. Şimdi rüzgar bana diyor ki, eğer bu şarkıyı yeniden söylersek, yağmur bulutları özgür kalacak.' Ulu, rüzgarın ona öğrettiği notaları hayvanlara öğretmeye başladı. Her hayvanın farklı bir notası vardı - tavşanın yüksek ve neşeli, sincabın çevik ve hızlı, kirpinin yumuşak ve titreşimli bir sesi.
Ertesi gün, tüm orman hayvanları ormanın kalbindeki açıklıkta toplandı. Bilge Ulu en yüksek dala kondu ve rüzgarın melodisini mırıldanmaya başladı. Önce tavşanlar, sonra sincaplar, ardından kirpiler, kuşlar, hatta yavaş hareket eden kaplumbağalar bile şarkıya katıldı. Her hayvan kendi notasını söylüyor, hep birlikte unutulmuş şarkıyı canlandırıyordu. İlginç bir şey oldu - şarkı söyledikçe, rüzgar daha güçlü esmeye başladı. Rüzgar, hayvanların şarkısını alıp dağlara doğru taşıdı. Şarkı o kadar güzeldi ki, ağaçların yaprakları bile ritim tutmaya başladı.
Şarkı en güzel halini aldığında, uzaktan gök gürültüsü sesleri duyulmaya başladı. Dağların ardından kocaman, kabarık yağmur bulutları yükseliyordu. Bulutlar, ormanın şarkısına cevap verircesine gökyüzünde dans ediyordu. Sonra ilk damlalar düşmeye başladı - önce yavaş yavaş, sonra neşeyle dans eden bir yağmura dönüştü. Hayvanlar sevinçle şarkılarını söylemeye devam ettiler, yağmur damlaları onların müziğine eşlik ediyordu. Dereler yeniden dolmaya, çiçekler başlarını kaldırmaya başladı. Bilge Ulu, mutlulukla kanat çırptı. Rüzgar ona fısıldadı: 'Teşekkür ederim. Denge yeniden sağlandı.'
O günden sonra, orman hayvanları her mevsim değişiminde bir araya gelip unutulmuş şarkıyı söylemeye başladılar. Bilge Ulu ise her gece rüzgarı dinlemeye, doğanın haberlerini almaya devam etti. Artık hayvanlar da Ulu'dan rüzgarın dilini anlamayı öğreniyorlardı. Rüzgarın sadece bir esinti olmadığını, doğanın nefesi olduğunu, ağaçların konuşmasını, bulutların şarkısını, mevsimlerin haberlerini taşıdığını biliyorlardı. Ve en önemlisi, hep birlikte şarkı söylemenin ne kadar güçlü olduğunu öğrenmişlerdi. Bilge Ulu'nun öğrettiği gibi, herkesin farklı bir sesi vardı, ama birlikte söylediklerinde harika bir uyum oluşturuyorlardı.