Efe, her sabah okula giderken çok yoruluyordu. Uzun yokuşlar, ağır çantası ve koşturmacalar onu bezdiriyordu. Bir sabah pencereden dışarı bakarken, rüzgarın dalları salladığını gördü. 'Keşke rüzgar beni de okula götürebilse,' diye mırıldandı. Tam o anda, penceresinin önünde minik bir rüzgar girdabı oluştu. Girdabın içinden tatlı bir ses duyuldu: 'Merhaba Efe, ben Meltem. Senin dileğini duydum ve sana yardım etmeye geldim.'
Efe şaşkınlıkla sordu: 'Sen gerçek bir rüzgar mısın?' Meltem gülerek cevap verdi: 'Evet, ben okula giden çocuklara yardım eden bir okul rüzgarıyım. Eğer istersen, bugün seni okula ben götüreyim.' Efe heyecanla kabul etti. Meltem, Efe'nin etrafında dönmeye başladı ve onu yavaşça yerden kaldırdı. Efe ilk başta biraz korktu ama Meltem'in yumuşak dokunuşları onu rahatlattı.
Pencereden çıktıklarında, Efe kendini gökyüzünde buldu. Meltem onu güvenle taşıyor, bazen yükselip bazen alçalıyordu. Aşağıda evler, arabalar ve insanlar minik minik görünüyordu. 'Vay canına!' diye bağırdı Efe, 'Bu harika!' Meltem ona şehri göstererek: 'Bak, orada park var, şurada da senin okulun. Ama önce sana rüzgarın sırlarını göstereceğim.'
İlk durakları bulutların arasıydı. Meltem, bulutların nasıl şekil değiştirdiğini gösterdi. 'Her bulutun bir hikayesi var,' dedi Meltem. 'Şu kabarık olan bir koyun sürüsü, ince olan ise bir atın kuyruğu gibi.' Efe bulutlara bakarak hayal kurmaya başladı. Sonra Meltem onu bir kuş sürüsünün yanına götürdü. Kuşlar Efe'yi görünce şaşırdılar ama Meltem onları tanıştırdı.
Göçmen kuşların lideri Leyla, Efe'ye kuşların nasıl 'V' şeklinde uçtuklarını anlattı: 'Biz böyle uçunca rüzgara daha az direnç gösteriyoruz ve daha az yoruluyoruz.' Efe bunu çok ilginç buldu. Meltem ekledi: 'Rüzgar sadece taşımaz, aynı zamanda öğretir de. Bak, şu ağaçların yapraklarına, rüzgar onlara dans etmeyi öğretiyor.'
Yolculukları sırasında Efe, rüzgarın başka işler de yaptığını gördü. Tohumları taşıyor, yel değirmenlerini döndürüyor, yelkenlilere yardım ediyordu. 'Rüzgar doğanın en çalışkan yardımcısıdır,' dedi Meltem gururla. Efe artık rüzgarı sadece sert esen bir güç olarak değil, doğanın nazik eli olarak görmeye başlamıştı.
Okula yaklaştıklarında, Meltem yavaşladı. 'Artık inme zamanı,' dedi. 'Ama unutma Efe, ben her zaman buradayım. Sadece ihtiyacın olduğunda beni çağır.' Efe okul bahçesine yumuşak bir iniş yaptı. Arkadaşları onu görünce koşarak yanına geldiler. 'Efe, sen nasıl geldin?' diye sordular. Efe gülümsedi: 'Rüzgarın sırtında uçarak!'
O günden sonra Efe'nin okula gitme şekli tamamen değişti. Artık yorulmuyor, her sabah yeni maceralar yaşıyordu. Bazen kuşlarla uçuyor, bazen bulutlarla konuşuyor, bazen de rüzgarın doğaya nasıl yardım ettiğini izliyordu. Meltem ona sadece ulaşım değil, doğayı sevmeyi ve korumayı da öğretmişti. Efe artık dünyaya yukarıdan bakmayı ve her şeyin birbiriyle nasıl bağlantılı olduğunu anlamayı öğrenmişti.
Bir gün Meltem Efe'ye: 'Artık sen de rüzgarın dilini öğrendin,' dedi. 'Şimdi bu bilgiyi başkalarına öğretme sırası sende. Doğayı korumanın ve her canlıya saygı duymanın önemini anlat.' Efe bunu ciddiye aldı. Okulda arkadaşlarına rüzgarın hikayesini anlattı, doğayı koruma kulübü kurdu. Artık sadece rüzgarın sırtında seyahat etmiyor, aynı zamanda onun taşıdığı bilgeliği de paylaşıyordu.