Lina, rüzgârı en çok seven kızdı. Diğer çocuklar rüzgâr estiğinde ceketlerini iliklerken, o kollarını açıp onunla konuşurdu. Bir gün, bahçede tek başına ip atlarken, hafif bir esinti yanaklarını okşadı. Lina gülümsedi ve "Merhaba Rüzgâr! Benimle ip atlamak ister misin?" diye seslendi. O anda, ip Lina'nın elinden hafifçe kıvrılıp sallanmaya başladı, sanki görünmez biri diğer ucundan tutuyordu. Lina şaşırdı ama korkmadı. Rüzgârın yumuşak bir fısıltısı duyuldu: "İpin diğer ucunu ben tutayım mı?" İşte böyle, Lina ile Rüzgâr'ın olağanüstü ip atlama macerası başladı.
İlk başta biraz zorlandılar. Rüzgâr çok hızlı esince ip kontrol edilemez hale geliyor, çok yavaşlayınca da yere düşüyordu. Lina, "Biraz daha yumuşak es, tam şimdi!" diye yönlendirdi. Rüzgâr onun sözünü dinledi ve kusursuz bir ritim yakaladılar. Lina atladıkça, Rüzgâr da onun etrafında dans ediyor, saçlarını uçurup gülümsemesine eşlik ediyordu. Kuşlar dallarda onları izlemeye başladı. Bir sincap, kuyruğunu sallayarak tempo tuttu. Lina hiç bu kadar eğlenmemişti. Rüzgâr sadece ipi sallamıyor, aynı zamanda hoş bir ninni gibi ıslık çalıyordu.
Sonra Rüzgâr, Lina'ya bir sürpriz yapmak istedi. Hafifçe, "Gözlerini kapat ve atlamaya devam et" diye fısıldadı. Lina merakla gözlerini kapattı. İp atlarken, ayaklarının altındaki çimenlerin yerini yumuşacık bulutlar aldığını hissetti! Gözlerini açtığında, Rüzgâr onu hafifçe yerden kaldırmış, bulutların üzerinde ip atlatıyordu. Etrafı mavi gökyüzü ve minik kuş sürüleri sarmıştı. Korkmak yerine kahkaha attı. "Vay canına! Bulutlarda ip atlıyorum!" diye haykırdı. Rüzgâr da neşeyle eserek onu daha da yükseklere taşıdı, ama her zaman güvende tuttu.
Bulutların üzerinde gezerken, Lina uzaktaki dağların tepesinde tek başına duran küçük bir ağaç gördü. Ağaç biraz üzgün görünüyordu. Rüzgâr'a sordu: "O ağacı neden mutsuz görüyorsun?" Rüzgâr hafifçe iç çekti: "Orada çok yalnız, hiç arkadaşı yok. Onu ziyaret etmek ister misin?" Lina hemen kabul etti. Rüzgâr, Lina'yı yavaşça dağın tepesine indirdi. Lina, ağacın yanında ip atlamaya başladı. Rüzgâr da ağacın yapraklarını okşayarak ona eşlik etti. Ağaç, yapraklarını hafifçe hışırdatarak teşekkür etti. Artık yalnız değildi.
Gün batmaya başlayınca, Lina evine dönme zamanının geldiğini anladı. Rüzgâr onu güvenle bahçesine geri getirdi. Lina, "Çok teşekkür ederim Rüzgâr! Bugün harikaydı. Yarın yine oynar mıyız?" diye sordu. Rüzgâr, Lina'nın saçlarını okşayarak cevap verdi: "Elbette! Sen ipini her salladığında, ben yanında olacağım." Lina ipini sararken, için için gülümsedi. Artık rüzgâr estiğinde, sadece bir esinti değil, bir arkadaş duyuyordu. O gece, penceresinden içeri süzülen hafif bir meltem, ona iyi geceler öpücüğü verdi ve Lina tatlı bir uykuya daldı, bulutların üzerinde ip atladığı rüyalar görerek.