Uzun, yıldızlı cübbesi ve gümüş sakalıyla Büyücü Zamanius, zamanın büyülü atölyesinde yaşardı. Burası, duvarlarında renk renk kum saatlerinin, tıkır tıkır işleyen mekanik kuşların ve ışıldayan zaman çarklarının olduğu sihirli bir yerdi. Zamanius'un en önemli görevi, dünyadaki tüm saatlerin doğru ilerlemesini sağlamaktı. Ancak küçük bir sorunu vardı: Çok sakardı! Bir gün, en değerli eşyası olan 'Zaman Çarkı'nı temizlerken, elinden kayıp düşürdü. Çark yere çarpınca, üzerindeki renkli taşlar etrafa saçıldı ve mekanizması 'tık' diye bir ses çıkararak durdu.
Zamanius panik içinde çarkı yerden aldı, ama işler karışmaya başlamıştı bile. Atölyenin penceresinden dışarı baktığında inanılmaz bir şey gördü: Gökyüzünde güneş ve ay yan yana parlıyordu! Bahçedeki güller açıp kapandıkça renk değiştiriyor, kelebekler geri geri uçuyordu. Zamanius, 'Amanın! Zaman karıştı!' diye mırıldandı. Hemen büyülü dürbününü aldı ve dünyaya baktı. Bir kasabada çocuklar akşam yemeğinden sonra okula gidiyor, kuşlar yuvasına dönmek yerine yumurtadan çıkıyordu. Her şey tersine dönmüştü!
Büyücü, zamanı düzeltmek için hemen harekete geçti. Önce uçan halısına atladı ve karışıklığın en yoğun olduğu 'Renkli Vadi'ye gitti. Burada nehrin suları yukarı doğru akıyor, ağaçların yaprakları dökülmek yerine dallara geri takılıyordu. Zamanius, büyülü çantasından önce 'Duraklatma Kristali'ni çıkardı. 'Dur!' diye bağırdı ve kristali havaya fırlattı. Etraftaki her şey anında dondu. Ama bu sadece geçici bir çözümdü; zamanı kalıcı olarak düzeltmek için kayıp taşları bulması gerekiyordu.
Zamanius, zaman çarkından düşen yedi renkli taşın her birinin farklı bir zaman boyutunda olduğunu biliyordu. İlk taş olan 'Kırmızı Şafak Taşı'nı bulmak için geçmişe yolculuk etti. Büyülü saatiyle kendini yüz yıl öncesine ışınladı. Burada küçük bir kız çocuğu, taşı parlak bir deniz kabuğu sanıp koleksiyonuna katmıştı. Zamanius, kıza zamanın önemini anlattı ve ona karşılığında hiç solmayan bir gül verdi. Kız mutlulukla taşı geri verdi. Büyücü, 'Teşekkürler küçük dostum, şimdi bir taşım daha var!' dedi.
İkinci taş 'Turuncu Öğle Taşı' gelecekteydi. Zamanius kendini yüz yıl sonraya ışınladığında, uçan arabaların ve konuşan robotların olduğu bir şehir gördü. Taş, bir zaman müzesisinde sergileniyordu. Müze görevlisi robot, 'Bu taş antik bir büyücüye aittir' diye anlatıyordu. Zamanius sakince robotun yanına gidip, 'Aslında o antik büyücü benim ve taşa ihtiyacım var' dedi. Robot, büyücünün zaman çarkını onarması gerektiğini anlayınca taşı geri verdi. Zamanius geleceğin teknolojisine hayran kalmıştı.
Diğer taşları bulmak için Zamanius çeşitli zaman dilimlerine yolculuk etti: 'Sarı İkindi Taşı'nı antik Mısır'da bir piramidin tepesinden, 'Yeşil Akşam Taşı'nı Orta Çağ şövalyelerinin ziyafetinden, 'Mavi Gece Taşı'nı ise dinozorlar döneminde volkanik bir kayalıktan aldı. Her taşı alırken, o zaman dilimindeki insanlara veya hayvanlara zamanın değerini anlattı. En zoru 'Mor Gece Yarısı Taşı'ydı, çünkü bu taş zamanın hiç akmadığı bir boyuttaydı. Zamanius burada sabırla beklemeyi öğrendi.
Sonunda yedi taşı da toplayan Zamanius, atölyesine döndü. Taşları dikkatle zaman çarkının üzerine yerleştirdi. Her taş yerine oturdukça, çarkın üzerindeki ışık biraz daha parladı. Son taşı yerleştirdiğinde, çark 'Vızzz' diye bir ses çıkararak dönmeye başladı. Dışarıdan gelen sevinç çığlıklarını duydu: Güneş ve ay artık doğru yerlerindeydi! Çocuklar sabah okula gidiyor, kuşlar yavrularını besliyor, çiçekler normal şekilde açıp kapanıyordu. Zaman düzelmişti!
Zamanius bu maceradan önemli bir ders çıkardı: Zaman çok değerliydi ve dikkatli kullanılmalıydı. Sakarlığının nelere yol açabileceğini anladığı için, artık zaman çarkını her temizlediğinde iki kat dikkat ediyordu. Ayrıca, zamanı düzeltmek için yardım ettiği herkese küçük birer kum saati hediye etti. Bu saatler, zamanın doğru kullanımını hatırlatıyordu. O günden sonra Zamanius hala sakardı, ama zamanla ilgili işlerde çok daha özenliydi. Ve dünyadaki tüm çocuklar, zamanın ne kadar değerli olduğunu bilerek, her anı keyifle yaşadılar.