Uzaklarda, Bulutlar Diyarı denilen bir yer vardı. Burada her şey yumuşacık ve pamuk gibiydi. En yüksek tepede, Melodi Dağı'nda, Dev Uğur yaşardı. Uğur, diğer devler gibi kocaman ve güçlüydü ama onun bir sırrı vardı: Bir sabah uyandığında, konuşmayı tamamen unutmuştu! 'Merhaba' demek istedi, ama ağzından sadece sessizlik çıktı. 'Nasılsın?' diye soracaktı, ama kelimeler uçup gitmişti. Çok üzüldü, çünkü artık dağdaki sincaplarla, kuşlarla sohbet edemiyordu. Ona bakan minik hayvanların gözlerinde şaşkınlık vardı. Uğur, büyük avucuna yaslanıp derin bir iç çekti. İç çekişi, dağda yankılandı, tıpkı uzak bir rüzgarın uğultusu gibi.
Günler böyle geçti. Uğur, işaretlerle anlaşmaya çalıştı. Karnı acıktığında midesini gösterdi, uykusu geldiğinde başını yana yasladı. Ama bu, onun yalnızlık hissini geçirmiyordu. Kalbi, paylaşamadığı duygularla doluydu. Bir akşamüstü, güneş batarken, dağın eteklerinden neşeli çocuk sesleri geldi. Zeynep ve Can, ormandaki yollarını kaybetmiş, Melodi Dağı'na çıkmışlardı. Dev Uğur'u görünce, önce korktular. Ama Uğur'un yüzündeki hüzünlü gülümsemeyi fark edince, yavaşça yaklaştılar. 'Merhaba!' dedi Zeynep. Uğur, ağzını açtı, ama hiçbir ses çıkmadı. Sadece ellerini açıp omuz silkti. Can, 'Galiba konuşamıyor,' diye fısıldadı. Uğur, başını onaylar gibi salladı ve gözleri doldu.
Çocuklar, onun yanında oturup, kendi maceralarını anlatmaya başladılar. Uğur, onları dinlerken, içinde tuhaf bir titreşim hissetti. Zeynep, yolculuklarında duyduğu bir şarkıyı mırıldanıyordu. İşte o an! Uğur'un kalbi hızla çarptı. Ağzından, beklenmedik bir şey çıktı: Mırıltı değil, pürüzsüz, derin, güzel bir ezgi! 'Laaaa, la-la-laaaa...' Çocuklar şaşkınlıkla sustu. Uğur şarkı söylüyordu! Konuşamıyordu, ama sesi, dağı dolduran büyülü bir müziğe dönüşmüştü. Notalar, havada dans ediyor, yaprakları titreştiriyordu. Uğur da şaşırmıştı. Bu, unutmadığı tek şeydi: Şarkı söylemek!
O geceden sonra, her şey değişti. Uğur, duygularını şarkılarla ifade etmeye başladı. Mutlu olduğunda, coşkulu bir marş söylüyor, hüzünlendiğinde yavaş bir ninni mırıldanıyordu. Zeynep ve Can, ona her gün ziyarete geldi. Birlikte, 'Şarkılı Konuşma Oyunu'nu icat ettiler. Çocuklar bir soru sorar, Uğur da yanıtı bir şarkıyla verirdi. 'Uğur, bugün hava nasıl?' diye sordu Can bir sabah. Uğur, güneşi gösterip, 'Güneş parlıyor, la-la-laa, bulutlar oynaşıyor, lu-lu-luu!' diye şarkıya döktü. Kuşlar, onun ezgilerine eşlik etmeye, sincaplar dans etmeye başladı. Melodi Dağı, artık bir konser alanı gibiydi!
Haberi alan Bulutlar Diyarı'nın diğer sakinleri de merakla geldi. Küçük bir kız, 'Uğur, korkularımla nasıl baş ederim?' diye sordu. Uğur, yumuşak bir ezgiyle, 'Korkun küçük bir bulut, şarkın onu uçurur,' diye söyledi. Yaşlı bir adam, kaybettiği köpeğini anlattı. Uğur, hüzünlü ama umut dolu bir ağıt yaktı. Herkes, onun şarkılarında kendi duygularını buldu. Uğur artık yalnız değildi. Kelimeleri unutmuştu, ama kalbinin dilini keşfetmişti. Müzik, onun gerçek sesi olmuştu. Zeynep bir gün, 'Belki de konuşmayı unutman, daha güzel bir şeyi hatırlaman içindi,' dedi. Uğur, mutlulukla gülümsedi ve hep birlikte, gökyüzüne doğru neşeli bir şarkı söylediler.
Zaman geçti, Zeynep ve Can büyüdü, ama Melodi Dağı'na sık sık uğramaya devam ettiler. Uğur, Bulutlar Diyarı'nın bilge şarkıcısı oldu. İnsanlar sorunlarını, sevinçlerini onunla paylaşmak için gelirdi. O da hepsine, içinden geçen bir ezgiyle karşılık verirdi. Bir gece, ay dolunay olup gökyüzünde parladığında, Uğur ona bakıp en sevdiği şarkıyı söyledi. Ay, sanki onu dinliyor ve gülümsüyormuş gibiydi. Uğur, konuşmanın sadece kelimelerden ibaret olmadığını öğrenmişti. Sevgi, şefkat ve neşe, bir bakışta, bir dokunuşta ve elbette bir şarkıda saklıydı. Ve o, bu dili asla unutmayacaktı. Herkes onu 'Şarkı Söyleyen Dev' diye hatırladı, çünkü o, kalpleri müzikle konuşan bir dosttu.