Uzaklarda, Masallar Ormanı'nın derinliklerinde, yemyeşil ağaçların arasında yaşayan bir dev vardı. Adı Dev Dodo'ydu. Dev Dodo, kocaman, sevimli ve herkese yardım etmeyi seven biriydi. Ama bir gün, çok tuhaf bir şey oldu. Dev Dodo, bir sabah uyandığında konuşmayı unutmuştu! Ağzını açıp 'Günaydın' demek istedi, ama sadece sessizlik çıktı. 'Nasıl olur?' diye düşündü şaşkınlıkla. Ormandaki arkadaşlarıyla nasıl konuşacaktı? Üzüntüden kocaman gözleri doldu. Ama sonra, içinden gelen bir melodiyle, farkında olmadan mırıldanmaya başladı: 'Hmmm hmmm, hımm hımm hımm...' Bu basit nağmeler, onun yüreğinden taşıyordu.
Dev Dodo, konuşamadığı için çok üzgündü. Ormanda dolaşırken, küçük sincap Cıvıltı onu gördü. 'Merhaba Dev Dodo! Nasılsın?' diye seslendi. Dev Dodo cevap vermek istedi ama kelimeler ağzından çıkmadı. Bunun yerine, üzüntüsünü anlatan yumuşak, hüzünlü bir şarkı mırıldandı: 'Oh oh, kelimeler uçtu gitti, içimde şarkılar kaldı sadece...' Cıvıltı, şaşkınlıkla dinledi. Bu şarkı o kadar güzeldi ki, sincabın minik kalbi heyecanla çarptı. 'Ama Dev Dodo,' dedi Cıvıltı, 'Sen şarkı söyleyebiliyorsun! Bu harika!' Dev Dodo biraz şaşırdı. Belki de Cıvıltı haklıydı. Konuşamıyordu ama sesi ve melodileri hâlâ vardı.
Dev Dodo, şarkı söylemenin gücünü keşfetmeye karar verdi. Ormanda yürürken, minik karıncaların taşıdığı bir yaprağın altında sıkıştığını gördü. Yardım etmek istedi ama 'Dur, ben yardım ederim!' diyemedi. Onun yerine, neşeli, ritmik bir şarkı söylemeye başladı: 'Hey karıncalar, hep birlikte, yaprağı kaldıralım güçlükle!' Şarkının ritmi, karıncalara güç verdi. Hep birlikte, yaprağı kaldırıp yoluna devam ettiler. Karıncalar, minik sesleriyle 'Teşekkür ederiz!' diye şarkı söylediler. Dev Dodo, şarkısının yardım edebildiğini görünce içi sevinçle doldu. Belki de konuşmak her şey değildi.
Ormanda, Dev Dodo'nun şarkı söyleyerek iletişim kurduğu haberi hızla yayıldı. Bir gün, küçük tavşan Pofuduk, ağlayarak yanına geldi. En sevdiği oyuncağı olan havuç şeklindeki düdüğünü kaybetmişti. Dev Dodo, onu teselli etmek için yanına oturdu ve sakin, arayıcı bir şarkı mırıldandı: 'Kayıp havuç nerede, ormanda bir yerde, bulalım onu hep beraber sevinçle...' Şarkıyı duyan diğer hayvanlar toplandı. Kuşlar şarkıya eşlik etti, arılar vızıldayarak ritim tuttu. Hep birlikte, şarkının peşinden giderek ormanda aramaya başladılar. Melodi, onları çalıların arasına, renkli çiçeklerin olduğu bir açıklığa götürdü.
Şarkının büyüsüyle, tüm orman canlandı. Çiçekler, Dev Dodo'nun nağmelerine doğru eğildi. Ağaçların yaprakları hafifçe hışırdadı. Ve tam bir yosunlu kayanın yanında, Pofuduk'un parlak turuncu havuç düdüğü parladı! Tavşan sevinçle zıpladı. Dev Dodo, mutluluktan coşkulu bir şarkıya başladı: 'Bulduk, bulduk, neşe doldu yürekler, şarkılar birleştirir tüm kalpleri!' Tüm hayvanlar dans etmeye, şarkıya eşlik etmeye başladı. Dev Dodo o anda anladı: Konuşamıyor olabilirdi, ama şarkıları kelimelerden daha güçlüydü. Şarkılar, sevgiyi, yardımı ve neşeyi herkese ulaştırıyordu. Orman, onun melodileriyle daha da renklenmişti.
O günden sonra, Dev Dodo artık üzülmedi. Masallar Ormanı'nın şarkıcı devi oldu. Sabahları uyanma şarkısı söyler, güneşi selamlardı. Hayvanlar kavga etse, onları barıştıran bir ninni mırıldanırdı. Hatta mevsimler değişirken, rüzgara ve yağmura eşlik eden şarkılar yaratırdı. Bir gün, küçük Cıvıltı ona sordu: 'Peki hiç konuşmayı yeniden öğrenmek istemiyor musun?' Dev Dodo, tatlı bir gülümsemeyle başını salladı ve yumuşak bir şarkıyla yanıt verdi: 'Kelimeler uçup gidebilir, ama şarkılar hep kalpte kalır, sevgiyi anlatır en güzeli...' Artık herkes onun dilini anlıyordu. Çünkü şarkılar, evrensel bir dildi. Ve Dev Dodo, yüreğindeki müzikle herkese mutluluk dağıtmaya devam etti. Masallar Ormanı, onun nağmeleriyle her zamankinden daha huzurlu ve neşeliydi.