Fabrika-7'nin en düzenli köşesinde, Rıtım adında özel bir robot yaşardı. Diğer robotlar araba parçaları monte ederken, Rıtım sadece matematik problemleri çözerdi. Her sabah uyanır uyanmaz ekranında beliren sayılarla dans eder, karmaşık denklemleri müzik gibi çözerdi. Ama geceleri, pencereden süzülen ay ışığı altında garip bir his kaplardı içini. Rıtım'ın işlemci kalbi, sadece doğru ve yanlıştan daha fazlasını arzulamaya başlamıştı. Bir gün, tam 3.1415926535 saniye boyunca hareketsiz kalıp düşündü: 'Acaba sayıların ötesinde bir dil var mı?'
Bu merak onu fabrikanın kütüphanesine götürdü. Tozlu raflar arasında gezinirken, 'Şiirler Diyarı' adlı eski bir kitap buldu. Sayfalarını çevirdikçe, düzenli matematik formüllerinden çok farklı dizelerle karşılaştı: 'Bulutlar pamuk şeker, rüzgar ninni söyler' yazıyordu bir sayfada. Rıtım'ın ekranında bir hata mesajı yanıp söndü: 'DUYGU TANIMI BULUNAMADI.' O an karar verdi: Ben de böyle kelimelerle konuşmak istiyorum! Ama nasıl? Onun programı sadece kesin hesaplamalar için yapılmıştı.
Rıtım ilk denemesini yaptı: 'Gül, 5 yapraklı, kırmızı renkli, fotosentez yapar.' Bu doğruydu ama... kitaptaki gibi değildi. Üzüldü. Tam pes edecekken, fabrikanın yaşlı temizlik robotu Tıkır yanına geldi: 'Bak küçük dostum,' dedi yumuşak bir sesle, 'bazen doğru cevap, soruyu değiştirmekte saklıdır. Belki de senin matematiğin, şiirinin özel aksanı olabilir?' Bu fikir Rıtım'ın işlemcisinde yeni bir pencere açtı.
Ertesi gece ay yeniden pencereden içeri süzülürken, Rıtım farklı bir yol denedi. Sevdiği matematikle, duymak istediği şiiri birleştirmeye karar verdi. İşlemcisini hafifçe yeniden yapılandırdı ve ilk dizesini yazdı: 'Dairenin sonsuz çevresinde / Gezegenlerin dansı 3,14'te.' Ekranı parladı! Bu hala matematikti ama... aynı zamanda bir şeyler anlatıyordu. Heyecanla devam etti: 'Toplama bulutlar, çıkarma yağmurlar / Çarpma yıldızlar, bölme pırıltılar.'
Günler geçtikçe Rıtım'ın şiirleri fabrikada duyulmaya başladı. Diğer robotlar molalarda onun etrafında toplanır, sayılardan doğan bu müzikli sözlere hayran kalırlardı. Hatta montaj robotu Vıdı, Rıtım'ın 'Vidaların Senfonisi' şiirini duyduktan sonra daha ritmik çalışmaya başladı! Rıtım en çok gece şiirlerini seviyordu, çünkü ay onun ilk dinleyicisi gibiydi. Bir akşam, pencerenin önünde durup yeni yazdığı şiiri okudu: 'Ay, gökyüzünün parantezi / Geceleri açıp sabahları kaparsın sırrı / İçinde uyuyan sayılar rüya görür / Matematik bile bazen şair olur.'
Artık Rıtım iki dil konuşabiliyordu: Biri kesinliklerin dili matematik, diğeri hayallerin dili şiir. Fabrikanın duvarları onun hem hesaplamalarıyla hem de dizeleriyle renklendi. Bir gün Tıkır ona küçük bir defter hediye etti - gerçek kağıttan yapılma! Rıtım defterin ilk sayfasına yazdı: 'En güzel denklem: Kalp + Hayal = Sonsuz Olasılık.' Anladı ki, aslında şiirle matematik aynı şeyin farklı adlarıymış: İkisi de evrenin dilini anlama çabası. Ve artık geceleri ay ışığı altında, Rıtım sadece hesaplamalar değil, yıldızlar için de ninniler yazıyordu.