Sessiz Kasaba'da, her şey olağanüstü sessizdi. Kuşlar cıvıldamaz, rüzgar fısıldamaz, hatta nehir bile şırıldamazdı. Bu kasabada yaşayan küçük Ali, diğer çocuklardan biraz farklıydı. Onun en değerli hazinesi, büyükbabasından kalan büyüteciydi. Ali, kaybolan şeyleri bulmakta üstüne yoktu. Bir gün, kasabanın en yaşlı sakini Amca Rıza, Ali'ye üzgün bir şekilde yaklaştı. 'Sevgili küçük dedektif,' dedi yumuşak bir sesle, 'kasabamızın sesleri bir bir kayboluyor. Sabah horozlarımızın ötüşü yok, akşam cırcır böceklerimizin şarkısı yok. Bu sessizlik hepimizi çok üzüyor. Bu gizemi çözebilir misin?' Ali, büyütecini parlatıp gururla gülümsedi. 'Merak etmeyin Amca Rıza, ben bu işin peşine düşeceğim!'
Ali, dedektif defterini ve büyütecini aldı, sessiz kasabada iz sürmeye başladı. İlk durağı, artık şarkı söylemeyen bülbülün yaşadığı ağaçtı. Dikkatle incelediğinde, ağacın dallarında tuhaf, parlak tozlar gördü. Büyüteciyle yakından baktığında, bu tozların minik, ışıltılı nota şekillerinde olduğunu fark etti. 'İlginç,' diye mırıldandı Ali, 'sesler kristalleşmiş gibi görünüyor.' Nota tozlarını dikkatlice toplayıp küçük bir cam kavanoza koydu. Sonra eski saat kulesine gitti. Saat artık tik tak sesi çıkarmıyordu. Kulenin tepesine tırmandığında, saatin mekanizmasında aynı nota tozlarından buldu. 'Demek ki sesler bir şekilde katılaşıp toz haline geliyor,' diye düşündü Ali.
Ali, izleri takip ederek kasabanın dışındaki Gizemli Orman'a ulaştı. Orman da tuhaf bir şekilde sessizdi. İlerlerken, ayaklarının altında çıtırtılar duyduğunu sandı ama bu sesler hemen kesiliyordu. Derken, küçük bir açıklıkta, rengarenk kanatları olan tuhaf bir yaratık gördü. Yaratık, bir çiçeğin üzerinde oturuyor ve elindeki minik bir aletle havadaki titreşimleri topluyordu. 'Sen de kimsin?' diye sordu Ali cesaretle. Yaratık irkildi, 'Ben Vızz,' dedi utangaç bir sesle, 'Ses Perisiyim. Görevim, dünyadaki güzel sesleri toplayıp Ses Bahçesi'nde saklamak.' Ali şaşkınlıkla, 'Ama kasabamızın seslerini çalıyorsun! Onlarsız kasabamız çok mutsuz.' Vızz'ın gözleri doldu, 'Ben sesleri çalmıyorum, onları koruyorum. Son zamanlarda dünyada çok fazla kaba ve kırıcı ses var, güzel sesler kayboluyor diye korktum.'
Ali, Vızz'a kasaba halkının sessizlikten nasıl üzüldüğünü anlattı. 'Anlıyorum,' dedi Vızz üzgünce, 'Belki de bir çözüm bulabiliriz.' Ses Perisi, Ali'yi ormanın derinliklerindeki Ses Bahçesi'ne götürdü. Burası insanın nefesini kesecek kadar güzeldi. Havada yüzen ses balonları, şarkı çiçekleri ve kahkaha şelaleleri vardı. Kasabanın kayıp sesleri de burada, kristal küreler içinde parlıyordu. 'Sesleri geri verebilirim,' dedi Vızz, 'ama bir şartla: Kasaba halkı, güzel seslere değer vermeyi öğrenmeli. Kaba sözler söylememeli, birbirlerini kırmamalı.' Ali hevesle, 'Bunu onlara anlatacağım! Söz veriyorum!' dedi. İkisi birlikte, ses kristallerini özenle topladılar.
Ali ve Vızz, Ses Bahçesi'nden kasabaya döndüğünde, tüm kasaba halkı merakla onları bekliyordu. Ali, Vızz'ın söylediklerini herkese anlattı. Amca Rıza, 'Haklısın küçük dedektif,' dedi, 'Belki de seslerimiz kayboldu çünkü bazen birbirimize karşı çok sert konuşuyoruz.' Kasaba halkı, daha nazik ve sevgi dolu konuşmaya söz verdi. Vızz, sihirli aletini çıkardı ve topladıkları ses kristallerini serbest bıraktı. Kristaller havada parçalanıp eski seslere dönüştü. Horoz yeniden öttü, kuşlar cıvıldadı, nehir şırıldamaya başladı. Kasaba, müzikle doldu. Vızz mutlulukla, 'Artık sesleriniz güvende, çünkü siz onlara değer veriyorsunuz,' dedi. Ali'ye minnettar kasaba halkı, ona 'Seslerin Koruyucusu' unvanını verdi.
O günden sonra, Sessiz Kasaba'nın adı Neşeli Sesler Kasabası olarak değişti. Ali, zaman zaman Vızz'ı ziyaret etmeye devam etti ve birlikte dünyadaki güzel sesleri korudular. Kasaba halkı, birbirlerine karşı her zaman nazik sözler kullandı, şarkılar söyledi, kahkahalar attı. Ali, büyütecini hâlâ kayıp eşyaları bulmak için kullanıyordu, ama en çok, insanların kalplerindeki neşeyi bulmaktan keyif alıyordu. Ve her akşam, yıldızlar parlamaya başladığında, kasabadan yükselen mutlu sesler, Ay Dedeye kadar ulaşıyor, onun yüzünde bir gülümseme oluşturuyordu. Küçük dedektif Ali, en büyük gizemi çözmüştü: En değerli sesler, sevgiyle söylenen sözlerdi.