Uzun zaman önce, Ay'ın parlak ışığının altında, sık ağaçlar ve çiçeklerle dolu bir orman vardı. Bu ormanın en özel yeri, ortasından geçen gümüş gibi parlayan bir dereydi. Ancak bu dere diğer dereler gibi şırıl şırıl sesler çıkarmazdı. Onun suları tamamen sessizce akardı. Ormandaki hayvanlar buna çok şaşırırlardı. Küçük tavşan Pamuk, 'Neden hiç sesi yok?' diye merak ederdi. Tontiş kirli, 'Belki boğazı ağrıyordur,' diye düşünürdü. Ama asıl sır, geceleri ortaya çıkardı. Çünkü bu dere, sadece Aydede gökyüzünde pırıl pırıl parladığında, görünmez şarkılar söylerdi.
Bir gece, küçük sincap Ceviz, fındık toplamaktan dönerken dere kenarında durdu. Aydede, bulutların arasından süzülüp suya vurduğunda, garip bir şey hissetti. Hava titreşiyordu, ama hiç ses yoktu. Sonra, ay ışığı suda dans ederken, Ceviz'in kalbi hafifçe çarpmaya başladı. Bu çarpıntı, bir melodiye dönüştü! Anladı ki, sessiz dere aslında şarkı söylüyordu, ama bu şarkılar kulaklarla değil, kalplerle duyuluyordu. Her canlının kalbine farklı bir ezgi gönderiyordu. Ceviz'e neşeli, hoplatıcı bir ezgi gelmişti. Hemen ormandaki arkadaşlarını uyandırmaya koştu.
Ertesi gece, ormandaki tüm hayvanlar dere kenarında toplandı. Pamuk tavşan, Tontiş kirli, Ceviz sincap, Uçan kanatlı kuş ve hortağan kaplumbağa hep birlikte oturdular. Aydede yükseldi ve ışığı dereye vurdu. Sessizlik içinde, her biri kalbinde bir müzik hissetmeye başladı. Pamuk, yumuşak, ninnimsi bir ezgi duydu; sanki havuç tarlalarında zıplıyormuş gibi. Tontiş, derin, mırıldanan bir ritim hissetti; toprağı kazarkenki güvenli ses. Uçan kanatlı, yüksek, özgürlük dolu bir melodi duydu; gökyüzünde süzülürkenki his. Herkesin şarkısı farklıydı, ama hepsi bir araya geldiğinde muhteşem bir uyum oluşturuyordu. Anladılar ki, sessiz dere, her birinin içindeki en güzel duyguları müziğe dönüştürüyordu.
Zamanla, hayvanlar bu özel geceleri bir kutlama haline getirdi. 'Sessiz Şarkılar Gecesi' adını verdiler. Aydede her gökyüzünü aydınlattığında, toplanır, kalplerinin şarkılarını dinlerlerdi. Bazen, bu şarkıları hareketlere döker, sessizce dans ederlerdi. Pamuk tavşan zıplar, Tontiş yuvarlanır, Uçan kanatlı kanat çırpardı. En güzeli de, hortağan kaplumbağa bile yavaş ve zarif bir dans ederdi. Sessiz dere, onlara sadece müzik değil, birbirlerini anlamayı da öğretmişti. Çünkü kalbin şarkısını dinlemek, arkadaşının ne hissettiğini de anlamak demekti. Kızgınlıklar, küslükler bu sessiz müziklerle eriyip giderdi.
Bir gece, Aydede bulutların arkasına saklandı ve orman karanlıkta kaldı. Hayvanlar dere kenarına geldi, ama hiçbir şey hissetmediler. Kalpleri sessizdi. Endişelendiler. 'Acaba şarkılarımız sonsuza kadar gitti mi?' diye sordular. O zaman, yaşlı ve bilge baykuş Gece Tüyü, ağacından seslendi: 'Sevgili dostlar, şarkılar asla gitmez. Sessiz dere sadece bir ayna gibidir. Aydede'nin ışığı, içinizdeki müziği ortaya çıkarır. Işık olmadığında, şarkıyı kendi içinizde arayın.' Hayvanlar gözlerini kapattı, derin nefes aldı ve içlerini dinledi. Ve evet, şarkılar hâlâ oradaydı! Pamuk, sevgi dolu bir ezgi hatırladı. Hep birlikte, bu ezgiyi mırıldanmaya başladılar. O anda, Aydede bulutların arasından çıktı ve ışığı tekrar dereye vurdu. Sessiz şarkılar, her zamankinden daha güçlü bir şekilde geri döndü. O günden sonra, hayvanlar şarkıların hem dışarıda hem de içlerinde olduğunu asla unutmadı. Sessiz dere, Aydede'nin altında akmaya ve kalplere görünmez melodiler göndermeye devam etti.