Çok çok uzaklarda, 'Sonsuz Kış' adında bir krallık vardı. Burada mevsimlerden sadece kış yaşanırdı. Karlar hiç erimez, güneş sadece soluk bir leke gibi gökyüzünde asılı kalırdı. Krallığın prensi, adı Alp olan sıcak kalpli bir çocuktu. Alp, insanların soğuktan titrediğini, çocukların hiç çiçek göremediğini, kuşların şarkı söylemediğini görüp çok üzülürdü. Onun en büyük hayali, krallığına bir bahar getirmekti. Bir gün, yaşlı ve bilge kütüphaneci Amca Tonton, ona büyük büyük dedesinden kalma bir kitap verdi. Kitapta, 'Yüreği Isıtan Taş' adında, kalbi gibi sıcak olan birinin bulabileceği sihirli bir taştan bahsediliyordu. Bu taş, dondurucu büyüyü kırabilirdi. Alp, hemen ertesi sabah, sıcak yün pelerini ve annesinin verdiği bir torba sıcak çörekle yola koyuldu.
Yolculuk zorlu geçti. Karlı dağları aşarken, ayakları buz tutmuş bir gölün üzerinde kaydı. Tam düşecekken, buzun altından mavi-yeşil ışıltılar saçan nazik bir 'Buz Işıldağı' belirdi. Bu küçük, sevimli yaratık, buzda kaymayı seven ve prensin sıcak kalbini hisseden bir ruh idi. "Sana yardım edeyim, sıcak kalpli prens!" diye cıvıldadı. Işıldağın rehberliğinde, Alp gölü güvenle geçti. Karşılaştıkları bir sonraki engel ise, fırtınalı bir geçitti. Rüzgar o kadar şiddetli esiyordu ki, Alp ilerleyemiyordu. Orada, rüzgarın şarkısını dinleyen devasa, tüylü bir 'Fısıldayan Yeti' ile karşılaştılar. Yeti başta korkutucu görünse de, Alp ona sıcak bir çörek ikram etti. Yeti, bu nezaketten çok etkilendi ve kocaman avucuyla rüzgarı bir süreliğine kesti, onlara yol açtı.
Nihayet, kitabın tarif ettiği 'Unutulmuş Vadİ'ye ulaştılar. Burası, krallığın en soğuk, en sessiz yeriydi. Vadinin tam ortasında, devasa bir buz sarkıtının içinde, kırmızı ve altın rengi ışıklar saçan 'Yüreği Isıtan Taş' parlıyordu. Ancak taşa ulaşmak kolay değildi. Taşın etrafı, soğuğun koruyucusu 'Gümüş Tüylü Baykuş' tarafından gözetleniyordu. Baykuş, buz gibi mavi gözleriyle Alp'e baktı ve "Bu taş, sadece gerçek bir iyilik ve sıcaklık için alınabilir. Niyetini göster!" dedi. Alp, hiç tereddüt etmeden, pelerinini çıkardı ve titreyen Buz Işıldağı'nın etrafına sardı. Sonra, sırt çantasındaki son sıcak çöreği de Fısıldayan Yeti'ye vermek üzere sakladığını söyledi. Onun niyeti sadece kendisi için değil, tüm krallık ve yoldaşları içindi. Baykuş, bu saf niyeti gördü ve kanatlarını açtı. Buz sarkıtı yavaşça erimeye başladı ve taş, Alp'in avucuna doğru süzüldü.
Taş, Alp'in avucuna değdiği anda, onun zaten sıcak olan kalbiyle birleşti. Taş eriyip, Alp'in göğsünde altın rengi, ılık bir ışık olarak parlamaya başladı. Bu ışık, ondan dışarı yayıldıkça, mucizeler oldu. Ayak bastığı kar eriyip çimenlere dönüştü. Dokunduğu buzlu dallarda tomurcuklar patladı. Işık, Buz Işıldağı'nı daha da parlak hale getirdi, Fısıldayan Yeti'nin tüylerini çiçeklerle süsledi. Birlikte krallığa doğru yürüdüler ve Alp'in yaydığı sıcaklık, adım adım Sonsuz Kış'ı geri çekti. Kaleye vardığında, insanlar şaşkınlıkla pencerelere koşmuştu. Alp, kalenin en yüksek kulesine çıktı ve kalbinin ışığını tüm krallığa doğru açtı. Gökyüzündeki soluk güneş parladı, kar örtüsü çekildi, yerini rengarenk çiçek tarlaları ve ılık bir bahar rüzgarı aldı. İlk kez duyulan kuş şarkıları havayı doldurdu. Sonsuz Kış sona ermiş, yerini 'Sıcak Kalpler Baharı'na bırakmıştı.
O günden sonra, krallıkta dört mevsim yaşanmaya başladı. Alp, sadece bir prens değil, aynı zamanda doğanın ve insanların dostu oldu. Buz Işıldağı, kalenin şenlik havuzunda yaşamaya başladı. Fısıldayan Yeti ise, dağlardaki fırtınaları sakinleştirip, çocuklara rüzgarla oynamayı öğretti. Gümüş Tüylü Baykuş, krallığın bilge danışmanı oldu. Her bahar geldiğinde, Alp ve arkadaşları, 'Kalp Işığı Festivali'ni kutlarlar. Bu festivalde, herkes birbirine iyilik yapar, paylaşır ve minnettarlığını gösterir. Çünkü artık herkes biliyordu ki; en soğuk kışı bile eritebilecek olan, bir yüreğin içindeki gerçek sıcaklık ve başkaları için duyulan sevgidir. Ve Alp'in göğsündeki altın ışık, bunun sonsuz bir hatırlatıcısı olarak hep parıldamaya devam etti.