Bir zamanlar, gürültülü şehirden uzakta, Sihirli Yankı Dağı'nın eteklerinde yaşayan meraklı bir çocuk vardı. Adı Mert'ti. Mert, dağa tırmanmayı ve ormanın derinliklerinde maceralar yaşamayı çok severdi. Bir gün, annesi ona yeni diktiği kırmızı bereyi giydirdi ve 'Aman Mert, bugün çok uzaklara gitme, akşam yemeğinde seni bekliyoruz' dedi. Mert, 'Tamam anne!' diye cevap verip, sevinçle yola koyuldu. Dağın yamacına tırmanırken, rengarenk kelebekler onu selamlıyor, minik sincaplar cevizlerini saklamak için koşturuyorlardı. Mert, bir süre yürüdükten sonra, daha önce hiç gitmediği bir vadiye geldi. Burası o kadar sessizdi ki, kendi kalp atışlarını duyabiliyordu. Vadinin ortasında, pırıl pırıl akan küçük bir şelale vardı. Mert, şelalenin yanına oturup, dinlenmeye karar verdi.
Mert, şelalenin sesini dinlerken, birden aklına bir fikir geldi. 'Acaba bu vadide yankı yapar mı?' diye düşündü. Ayağa kalktı, derin bir nefes aldı ve olabildiğince yüksek sesle 'Merhaba!' diye bağırdı. Birkaç saniye sonra, dağdan gelen bir ses 'Merhaba!' diye karşılık verdi. Mert çok şaşırdı ve heyecanlandı. Bu yankı, tıpkı onun sesi gibiydi ama biraz daha farklı, sanki daha neşeli ve melodik çıkıyordu. Tekrar denemek istedi. 'Benim adım Mert!' diye seslendi. Yankı hemen cevap verdi: 'Benim adım Mert!' Ancak bu sefer, yankının sesi biraz daha yüksek ve daha coşkulu gelmişti. Mert gülümsedi. Sanki dağ, onunla oyun oynamak istiyordu. Minik bir kuş, yanına kondu ve Mert'e bakarak cik cik öttü. Mert, kuşa 'Sen de mi yankıyı duydun?' diye sordu. Kuş, kanatlarını çırparak uzaklaştı. Mert, yankıyla konuşmaya devam etmek için daha da yaklaşmak istedi.
Mert, vadinin daha derinlerine doğru ilerledi. Burası biraz daha karanlık ve gizemli görünüyordu. Dev kayaların arasından geçerken, yankının sesi de değişmeye başladı. 'Nasılsın?' diye sordu Mert. Yankı, 'Nasılsın?' diye yanıtladı ama bu sefer ses daha yumuşak ve sıcaktı, sanki bir dostun sesi gibi. Mert, 'Çok iyiyim, teşekkür ederim!' dedi. Yankı da aynı şekilde 'Çok iyiyim, teşekkür ederim!' dedi. Mert, yankının her zaman aynı kelimeleri tekrarladığını fark etti. Acaba yankı, gerçekten onu taklit mi ediyordu, yoksa başka bir şey mi vardı? O sırada, bir tavşan hızla yanından geçti. Mert, tavşanı takip etmeye karar verdi. Tavşan, kayalıkların arasındaki küçük bir mağaraya girdi. Mert biraz çekindi ama merakına yenik düşerek mağaraya yaklaştı. İçerisi loştu ama duvarlar parlak taşlarla kaplıydı, sanki yıldızlar gibi parlıyorlardı.
Mağaranın içinde, Mert harika bir şey keşfetti. Duvarlardaki parlak taşlar, her sesi emiyor ve daha güzel bir tonda geri yansıtıyordu. Bu taşlar, yankının sihirli kaynağıydı! Mert, 'Vay canına!' diye haykırdı. Taşlar, 'Vay canına!' diye yankılandı, ama bu sefer ses, bir koro gibi, birçok farklı tondan geliyordu. Mert, taşlara dokundu. Ellerinin altında ılık ve titreşimli hissettiler. O anda, taşlardan biri parladı ve içinden minik, ışıklı bir yaratık çıktı. Bu, Yankı Peri'siydi! Peri, kanatlarını çırparak Mert'in etrafında uçtu ve 'Merhaba Mert, ben Yankı Peri'siyim. Bu taşlar, sesleri sevgiyle yankılatır. Onlara ne söylersen, aynısını ama daha güzelleştirerek geri verirler' dedi. Mert çok şaşırmıştı. 'Peki, neden bazen sesim daha neşeli, bazen daha yumuşak çıkıyor?' diye sordu. Peri gülümseyerek, 'Çünkü senin ruh halin ve niyetin, yankıyı etkiliyor. Neşeli bağırırsan, neşeli yankılanır; nazik konuşursan, nazik yankılanır' diye açıkladı.
Mert, Yankı Peri'sine teşekkür etti ve mağaradan çıktı. Artık yankının sırrını biliyordu: Yankı, aslında bir ayna gibiydi; ona ne verirsen, onu geri alırdı. Vadide yürürken, bu bilgiyi düşündü. Eve dönme vakti gelmişti. Dağdan aşağı inerken, bir daha yankıya seslendi: 'Dünya çok güzel!' Yankı, coşkuyla 'Dünya çok güzel!' diye karşılık verdi. Mert, annesinin sözünü hatırladı ve hızla evine doğru koşmaya başladı. Akşam yemeğinde, ailesine macerasını anlattı. Annesi ve babası, onun heyecanını görünce gülümsediler. Mert, 'Artık biliyorum ki, sesimiz ve sözlerimiz, tıpkı yankı gibi, etrafımızdakilere yansıyor. Bu yüzden hep güzel ve nazik şeyler söylemeliyiz' dedi. Ailesi, onun bu bilgece sözlerine çok sevindi. O gece, Mert rüyasında Yankı Peri'si ve sihirli taşları gördü. Peri ona, 'Unutma Mert, senin kalbin de bir yankı gibi; sevgi verirsen, sevgi alırsın' dedi. Mert, uyandığında kendini çok mutlu hissetti.
Ertesi gün, Mert, arkadaşlarını Sihirli Yankı Dağı'na götürdü. Onlara yankının sırrını anlattı ve hep birlikte neşeli şarkılar söyleyip, yankıyı dinlediler. Yankı, onların kahkahalarını ve şarkılarını, daha da coşkulu bir şekilde geri yansıttı. Mert, artık sadece kendi sesini değil, arkadaşlarının seslerini de yankılatmanın keyfini çıkarıyordu. Zamanla, vadideki hayvanlar da onlara alıştı; tavşanlar, kuşlar ve sincaplar, bu neşeli sesleri dinlemek için yakınlarda toplanıyorlardı. Mert, Yankı Peri'sinin öğrettiği dersi asla unutmadı: Dünyaya ne gönderirsen, onu geri alırsın. Bu, sadece sesler için değil, davranışlar ve duygular için de geçerliydi. Ve böylece, Sihirli Yankı Dağı, çevredeki tüm çocuklar ve hayvanlar için bir neşe ve öğrenme yeri haline geldi. Mert, büyüdüğünde bile, ara sıra dağa çıkar, yankıya seslenir ve ona verdiği güzellikleri geri almanın huzurunu yaşardı.