Derin, yemyeşil bir ormanın en yumuşak topraklarında, minik bir solucan yaşardı. Adı Soli'ydi. Soli, diğer solucanlardan biraz farklıydı. En büyük hayali, tıpkı ormandan geçen çocuklar gibi, rengarenk spor ayakkabılar giymekti. Bir gün, bir sincap ona minik, turuncu ve mavi çizgili bir çift ayakkabı hediye etti. Soli çok sevindi! Ayakkabıları hemen taktı. Ama bir sorun vardı: Ayakkabıların bağcıkları birbirine dolanmış, kocaman, çözülmez bir düğüm olmuştu. Soli, minik dokunaçlarıyla bağcıkları çekiştirdi, dürttü, ama düğüm her seferinde daha da sıkılaştı. 'Ah,' diye iç çekti Soli, 'Bu bağcıklar benimle dalga mı geçiyor acaba?'
Soli, yardım istemek için yola koyuldu. İlk önce, çok hızlı koşan bir tavşana rastladı. 'Tavşan kardeş,' dedi Soli, 'Ayakkabı bağcıklarını bağlamayı bana öğretir misin?' Tavşan, durmak için çok hızlı olduğundan, 'Önce şuraya, sonra buraya dolanır, hop! Olur biter!' diye bağırarak koşup gitti. Soli anlamadı. Sonra, çok bilge olduğu söylenen baykuşa gitti. Baykuş, 'Hım, hımmm,' diye düşündü. 'Gökyüzündeki yıldızların dizilişine bak. Büyükayı'nın kuyruğu gibi bir halka yap, sonra Samanyolu gibi bir ucundan geçir...' Soli'nin kafası iyice karıştı. Bu çok karmaşıktı!
Soli, biraz üzgün, bir çiçeğin yaprağına tırmandı. Orada, örümcek Dındına ile karşılaştı. Dındına, çiy tanelerinden oluşan muhteşem bir ağ örüyordu. 'Neden üzgünsün küçük arkadaşım?' diye sordu Dındına. Soli, bağcık düğümünü gösterdi. Dındına gülümsedi. 'Ben de ilk başlarda ağlarım hep dolaşırdı. Ama sonra basit bir kural öğrendim: Önce bir kulak, sonra bir kulak yap. Kulakları birbirine dolama, sadece birbirinin etrafında bir tur döndür. Sonra, yeni bir kulak yap ve onu delikten geçir. Sıkıca çek!' Dındına, ipeksi iplikleriyle küçük bir örnek yaptı. Soli dikkatle izledi.
Soli, heyecanla denemeye başladı. Minik dokunaçlarıyla, sol bağcıktan bir 'kulak' (düğüm) yaptı. Sonra sağ bağcıkla bir diğer 'kulak' yaptı. Onları birbirine dolamadı, sadece bir kez çaprazladı. 'Şimdi,' diye mırıldandı, 'Dındına'nın dediği gibi, bu kulaklardan birini al ve ortadaki delikten geçir...' Ve işte oldu! Bağcıklar güzelce bağlanmıştı! Düğüm de yoktu! Soli, sevinçle zıplamaya başladı. 'Başardım! Başardım!' diye şarkı söyledi. Artık ayakkabıları ayağından çıkmıyordu. Üstelik, bağcıklarını kimseye danışmadan tekrar tekrar bağlayıp çözebiliyordu.
Soli'nin bu başarısı ormanda hızla yayıldı. Artık herkes ona 'Bağcık Ustası Soli' diyordu. Tırtıllar, uğur böcekleri, hatta ayakkabılarını sürekli kaybeden kirpi bile Soli'den ders almaya geldi. Soli, Dındına'dan öğrendiği sabırlı ve basit yöntemi herkese öğretti. Bir gün, o hızlı tavşan bile gelip 'Bana da yavaş yavaş anlatır mısın?' diye sordu. Soli anlattı. En sonunda, bütün orman sakinleri, bağcıklarını bağlayabildikleri için büyük bir kutlama yaptı. Soli o gece, sırtüstü yatıp gökyüzündeki Aydede'ye baktı ve 'Bazen en zor görünen şeyler, biraz sabır ve doğru bir arkadaşla çok kolay olabiliyor,' diye düşündü. Ve Aydede, gökyüzünde gülümsüyor gibiydi.