Ormanın derinliklerinde, gün batımında parıldayan özel bir göl vardı. Adı Ters Dünya Gölü'ydü. Bu göl, sıradan su birikintileri gibi değildi; içine bakan her şeyin yansımasını karıştırıp ters çevirirdi. Küçük Ela, bir gün annesinin ördüğü kırmızı bereyi takıp bu gizemli göle doğru yürüdü. Suyun kenarına oturduğunda, sudaki yansımasının kocaman gülümsediğini, ama kendisinin o anda ciddi olduğunu fark etti. 'Aaa, ben gülmüyorum ki!' diye şaşırdı. Sonra elindeki çam kozalağını suya attı. Kozalak suya düşer düşmez, yansımada yukarı doğru uçan bir kuş gibi göründü. Ela'nın gözleri büyüdü. Bu göl gerçekten büyülüydü!
Ertesi gün Ela, en iyi arkadaşı Mert'i de göle götürdü. Mert, meraklı bir sincap gibi hemen suya yaklaştı. 'Bak, benim yansımam da komik!' diye bağırdı. Mert aslında ayakta duruyordu ama sudaki görüntüsü takla atıyormuş gibi görünüyordu. İkisi kahkaha attı. Sonra Ela bir fikir buldu: 'Acaba hayvanların yansımaları da karışıyor mu?' Dişi geyik Nazlı, usulca su içmeye geldi. Nazlı'nın sudaki yansıması, boynuzlarının yerine rengarenk çiçekler taşıyordu. Nazlı şaşkınlıkla suya baktı, sonra memnun bir şekilde başını salladı. Göl, herkese sürprizler sunuyordu.
Bir akşam, gölün en tuhaf özelliği ortaya çıktı. Ela ve Mert, yıldızlar suya yansırken gözlem yapıyordu. Ama yıldızlar sudayken dans ediyor, birbirleriyle yer değiştiriyordu. Büyükayı Takımyıldızı, sudaki yansımada küçük bir tavşan şekline bürünmüştü. 'Galiba göl, her şeyi daha eğlenceli hale getiriyor,' dedi Mert. O sırada, bilge baykuş Bilge, yanlarına kondu. 'Sevgili çocuklar,' dedi yumuşak bir sesle, 'bu göl bize önemli bir şey öğretiyor: Bazen farklı açılardan bakmak, dünyayı daha güzel ve şaşırtıcı kılar. Yansımalar gerçek değil, ama bize hayal gücümüzü hatırlatıyor.'
Ertesi hafta, Ela biraz üzgündü çünkü resim yarışmasında istediği gibi çizememişti. Göle koştu. Üzgün yüzünün yansıması, suda kocaman gülümseyen bir surata dönüştü. Önce şaşırdı, sonra yansımanın komik haline bakarak gülmeye başladı. 'Belki de her şey çok ciddiye alınmamalı,' diye düşündü. Mert'le birlikte, gölün yansıtma oyununu oynamaya karar verdiler: Mert suya zıpladı, yansıması yavaşça yükselen bir balon gibi göründü. Ela suya taş atınca, yansımada taş yerine kelebekler uçuştu. O gün, gölün onlara nasıl eğlenmeyi ve hayal kurmayı hatırlattığını anladılar.
Zaman geçtikçe, ormandaki tüm hayvanlar Ters Dünya Gölü'nü ziyaret etmeye başladı. Kirpi'nin dikenleri yansımada yumuşak tüylere dönüşüyor, tavşan'ın kulakları sudaki görüntüde rengarenk bayraklar gibi dalgalanıyordu. Göl, herkese kendini olduğu gibi sevmeyi, ama aynı zamanda hayal gücünün sihrini kutlamayı öğretiyordu. Ela ve Mert, artık üzüldüklerinde veya canları sıkıldığında göle gelip yansımaların onlara nasıl farklı hikayeler anlattığını izliyordu. Ve o gölden ayrılırken hep şunu hatırlıyorlardı: Gerçek dünya güzel, ama hayal dünyası da bir o kadar renkliydi. Ters Dünya Gölü, onlara bu iki dünyayı birleştirmenin keyfini öğreten sihirli bir aynaydı.