Uzun zaman önce, gökyüzünde parlayan Aydede'nin özel bir ilgisi olan bir şehir varmış. Bu şehrin adı 'Renkler Diyarı'ymış. Fakat bu diyarda her şey alışılmışın tam tersi renklere sahipmiş! Gündüzleri gökyüzü mor, güneş turuncu değil lacivert renkte parlarmış. Ağaçların yaprakları mavi, gövdeleri pembe olurmuş. Çiçekler siyah topraktan değil, beyaz bulutlardan büyür, kökleri havada sallanırmış. Şehrin sakinleri de renkleri ters giymeyi çok severmiş: geceleri parlak sarı pijamalar, gündüzleri koyu mavi okul üniformaları giyerlermiş. Herkes bu ters renklerle mutluymuş, ta ki bir geceye kadar...
O gizemli gece, Aydede gökyüzünden bu ters renkler diyarını izlerken çok şaşırmış. 'Renkler neden böyle ters?' diye düşünmüş. Tam o sırada, şehrin en küçük sakini Maviş adında meraklı bir çocuk, penceresinden Aydede'yi görmüş. Maviş o gece turuncu değil, yeşil pijamalar giymiş - çünkü annesi 'Gece yeşil giyersen daha iyi uyursun' dermiş. Aydede, Maviş'e gülümsemiş ve yumuşak bir sesle seslenmiş: 'Merhaba küçük dostum! Buradaki renkler neden böyle ters dönmüş?' Maviş heyecanla cevap vermiş: 'Bilmiyorum Aydede, ben doğduğumdan beri böyle! Ama bazen normal renklerin nasıl olduğunu merak ediyorum.'
Aydede bu cevap üzerine düşünceli düşünceli sallanmış. Sonra parlak bir fikir gelmiş aklına! 'Maviş,' demiş yumuşakça, 'Belki de renkler aslında ters değil, sadece farklıdır. Renklerin doğrusu ya da yanlışı yoktur. Önemli olan onları sevmektir.' Maviş bunu duyunca gözleri parlamış. 'Peki Aydede, sen neden hep aynı renksin?' diye sormuş. Aydede gülümsemiş: 'Ben aslında her gece farklı tonlarda parlarım. Bazen gümüş, bazen altın, bazen de hafif turuncu. Ama sen uzaktan bakınca fark edemezsin.' Bu sırada şehrin diğer çocukları da pencerelerine koşmuş, Aydede ile Maviş'in konuşmasını dinliyorlarmış.
Aydede o gece özel bir karar vermiş. Tüm çocuklara seslenmiş: 'Size küçük bir sürprizim var! Bu gece renklerinizi değiştirebilirsiniz. İstediğiniz rengi giyin, istediğiniz renge boyayın hayallerinizi!' Çocuklar sevinçle odalarına dağılmış. Maviş yeşil pijamalarını çıkarmış ve ilk defa mavi pijamalar giymiş - adına uygun! Kız kardeşi Pembeş, sarı gece elbisesi giymiş. Komşu çocukları turuncu çorap, mor tişörtler denemiş. O gece Renkler Diyarı daha da renklenmiş! Ağaçlar bile yapraklarını sallayıp farklı tonlarda parlamış. Herkes özgürce istediği rengi seçmenin keyfini çıkarmış.
Sabah olduğunda ise harika bir şey olmuş. Güneş -lacivert güneş- doğarken, gökyüzü turuncuya dönmüş! Ağaçlar normal yeşil yapraklara, kahverengi gövdeler sahip olmuş. Çiçekler her renkte açmış. Şehir sakinleri şaşkınlıkla pencerelerinden bakmış. Maviş, mavi pijamalarıyla koşa koşa dışarı çıkmış ve 'Aydede sihir yapmış!' diye bağırmış. Aslında Aydede büyük bir sırrı açıklamış: 'Sevgili çocuklar,' demiş sabah yıldızından, 'Renkler asla sabit değildir. Her şey değişebilir. Önemli olan değişimi kucaklamak ve her rengin güzelliğini görmektir.' O günden sonra Renkler Diyarı'nda herkes istediği rengi, istediği zaman giymeye başlamış. Bazen ters, bazen düz, bazen karışık!
Artık Renkler Diyarı'nda 'doğru renk' diye bir şey kalmamış. Okullarda resim dersleri çok eğlenceli geçermiş - öğretmen 'Gökyüzünü istediğiniz renge boyayın!' dermiş. Maviş bazen gökyüzünü pembe, bazen yeşil, bazen de çizgili çizer olmuş. Geceleri ise Aydede her zaman farklı bir renkte parlar, çocuklara 'İyi geceler' derken rengarenk ışıklar saçarmış. Şehrin adı zamanla 'Renkleri Sevenler Diyarı' olarak değişmiş. Ve küçük Maviş, büyüyünce renklerle ilgili bir bilim insanı olmuş, her rengin nasıl oluştuğunu, nasıl değiştiğini araştırmış. Ama her gece penceresinden Aydede'ye bakıp gülümsermiş, çünkü en sevdiği dersin ona verildiğini bilirmiş: Renkler ne giyersek giyelim, önemli olan kalbimizin rengidir.