Leyla, büyükannesinin tavan arasına çıktığında, tozlu kutular ve eski eşyalar arasında kaybolmuş gibiydi. Aniden, küçük bir dolabın arkasından hafif bir 'cılız' sesi duydu. Merakla yaklaştı ve dolabı yana çekti. Karşısında, peluşu solmuş, bir gözü eksik ama hâlâ gülümseyen bir ayıcık duruyordu. 'Merhaba,' dedi ayıcık titrek bir sesle. 'Ben Pofuduk. Seni bekliyordum.' Leyla şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. Oyuncaklar konuşabilir miydi? Pofuduk, minik patisini uzattı. 'Unutulan oyuncakların ülkesine hoş geldin. Burası, çocuklar bizi unuttuğunda yaşamaya devam ettiğimiz sihirli bir yer.'
Pofuduk, Leyla'yı dolabın arkasındaki gizli bir kapıdan içeri davet etti. Kapıdan geçer geçmez, Leyla nefesini tuttu. Karşısında rengarenk bir dünya uzanıyordu: yamalı bez bebeklerin küçük evlerde yaşadığı sokaklar, tahta atların koştuğu parklar, lego parçalarından yapılmış köprüler ve yırtık pelüş hayvanların çay partisi yaptığı bahçeler vardı. Her yer ışıl ışıldı! 'Buraya nasıl geldim?' diye sordu Leyla hayretle. 'Unutulan her oyuncak buraya bir kapı açabilir,' diye açıkladı Pofuduk. 'Ama sadece gerçekten bizi hatırlayan ve önemseyen çocuklar bu kapıyı görebilir.'
Pofuduk, Leyla'yı diğer oyuncaklarla tanıştırmaya başladı. Önce Dıgıdık adında zıplayan bir kurbağayla tanıştılar. 'Benim lastiğim kopmuştu,' diye anlattı Dıgıdık. 'Ama burada her gece zıplayabiliyorum!' Sonra, rengi solmuş bir resim defteri olan Renkli Defter'le tanıştılar. Defterin sayfaları kendi kendine çizimler yapıyordu! 'Her unutulan resim, benim sayfalarımda yaşamaya devam eder,' dedi Defter gururla. En sonunda, mekanik parçaları eksik bir robot olan Tık Tık'la tanıştılar. Tık Tık biraz tutuk hareket ediyordu ama kalbi (ya da pil yuvası) ışıl ışıl parlıyordu.
Aniden, ülkenin ışıkları sönmeye başladı. Oyuncaklar telaşla bir araya toplandı. 'Unutulma Bulutu geliyor!' diye fısıldadı Pofuduk endişeyle. Leyla pencereden dışarı baktığında, gri bir bulutun yavaşça ülkeye doğru ilerlediğini gördü. Bulutun geldiği her yer soluklaşıyor ve sessizleşiyordu. 'Bu bulut nedir?' diye sordu Leyla. 'Bazı oyuncaklar tamamen unutulduğunda bu bulut onları alıp götürür,' diye açıkladı Renkli Defter üzgün bir sesle. 'Ve onlar bir daha asla geri dönmez.' Leyla'nın kalbi hızla çarpmaya başladı. Bu güzel ülkeyi ve yeni arkadaşlarını kaybetmek istemiyordu.
Leyla aklına parlak bir fikir geldi. 'Ya sizi hatırlasak?' diye sordu heyecanla. 'Ya her çocuk, unuttuğu oyuncaklarını hatırlasa?' Pofuduk üzgünce başını salladı. 'Ama çocuklar büyüyor ve unutuyorlar.' 'Belki de unutmamaları için onlara hatırlatabiliriz!' diye atıldı Leyla. Renkli Defter hemen sayfalarını karıştırmaya başladı. 'Eski anılarımda bir şey var!' dedi. Sayfalarında, Leyla'nın Pofuduk'la uyuduğu, Dıgıdık'la bahçede zıpladığı ve Tık Tık'la dans ettiği resimler belirdi. 'Bu anılar hâlâ burada, sadece uyuyorlar!'
Leyla ve oyuncaklar birlikte bir plan yaptılar. Renkli Defter, unutulan tüm güzel anıları sayfalarına çizdi. Tık Tık, bu resimleri sihirli bir ışığa dönüştüren bir makine yaptı. Dıgıdık ve diğer oyuncaklar, bu ışıkları toplayıp Unutulma Bulutu'na doğru fırlattı. Her ışık buluta değdiğinde, gri bulut rengarenk olmaya başladı! Bulut artık unutkanlık değil, hatıra bulutuydu. Ve her renk değişiminde, dünyanın bir yerinde bir çocuk eski bir oyuncağını hatırlıyor ve gülümsüyordu.
Unutulma Bulutu tamamen rengarenk olduğunda, oyuncakların ülkesi eskisinden daha parlak ışıldamaya başladı. Ama Leyla gitme zamanının geldiğini biliyordu. Pofuduk ona sarıldı. 'Seni asla unutmayacağız,' dedi. 'Ve şimdi biliyoruz ki, çocuklar bizi unutsa bile, güzel anılar hep yaşar.' Leyla gözlerinde yaşlarla gülümsedi. 'Ben de sizi unutmayacağım. Ve diğer çocuklara da unuttukları oyuncaklarını hatırlatacağım.' Gizli kapıdan geçip tavan arasına döndüğünde, elinde Pofuduk'u tutuyordu. Onu temizledi, eksik gözünün yerine yeni bir düğme dikti ve yatağının başucuna oturttu.
O gece, Leyla odasının penceresinden dışarı baktığında, gökyüzünde alışılmadık şekilde parlayan yıldızlar gördü. Her biri farklı renkte ışıl ışıldı: biri peluş ayıcık şeklinde, biri zıplayan kurbağa gibi, bir diğeri minik robot formundaydı. Aydede bile özel bir gülümsemeyle parlıyordu. Leyla gülümsedi ve Pofuduk'u daha sıkı sarıldı. Ertesi gün, mahalledeki tüm çocuklara unuttukları oyuncaklarını bulmaları ve onlara yeniden sarılmaları için ilham veren hikayesini anlattı. Ve o günden sonra, unutulan oyuncakların gizli ülkesi hiç olmadığı kadar parlak ve neşeli kaldı, çünkü her gece dünyanın dört bir yanından güzel hatıra ışıklarıyla besleniyordu.