Leyla, uykuya dalmakta zorlanan bir kızdı. Her gece yatağında bir o yana, bir bu yana döner, gözlerini yıldızlara dikerdi. Bir gece, annesi ona yumuşacık, pırıl pırıl yıldız desenli yeni bir yastık verdi. "Bu yastık biraz özel," dedi annesi gülümseyerek. Leyla yastığa başını koyar koymaz, tuhaf bir şey oldu. Yastık, hafifçe ışımaya başladı ve içinden minik, mırıltılı bir ses duyuldu: "Merhaba, ben Paylaşkan. Senin uykunu birazcık ödünç alabilir miyim? Ben onu başka uyuyamayan çocuklara götüreceğim." Leyla şaşırdı ama korkmadı. "Peki ama nasıl?" diye sordu. Paylaşkan, "Sadece güzel düşün, ben hallederim," dedi. Leyla gözlerini kapadı ve en sevdiği şeyleri düşündü: Gökkuşağı, dans eden kelebekler, dedesinin bahçesindeki çilekler...
O sırada, yastığın içinden minik, gümüş renkli bir bulut çıktı. Bulut, Leyla'nın düşündüğü güzel şeylerle renkleniyordu. İçinde uykulu kelebekler, mırıldanan bulutlar ve hışırdayan yapraklar vardı. Bu, Leyla'nın uykusunun bir parçasıydı! Paylaşkan, "İşte bu! Şimdi onu Ali'ye götüreceğim. O da bu gece biraz uyku arıyor," dedi. Leyla pencereden baktı ve yastığın üzerindeki minik bulutun, gece gökyüzünde süzülerek uzaklaştığını gördü. Heyecanla, "Ben de gelebilir miyim?" diye sordu. Paylaşkan, "Tabii ki! Ama çok sessiz olmalısın. Uyku yolculuğu, en sessiz yolculuktur." Yastık, Leyla'yı da içine çekti ve ikisi birlikte pencereden dışarı uçtular.
Gökyüzünde süzülürken, Leyla etrafındaki diğer uyku bulutlarını gördü. Kimi pembe ve tatlı rüyalarla dolu, kimi mavi ve huzur doluydu. Paylaşkan, "Bak," dedi, "her çocuğun uykusu biraz farklıdır. Kimi koşmayı, kimi şarkı söylemeyi, kimi de sadece kucaklaşmayı hayal eder. Ben hepsini toplar, ihtiyacı olanlara dağıtırım." Derken, Ali'nin penceresine geldiler. Ali, yatağında kitap okuyordu ama gözleri ağırlaşıyordu. Paylaşkan, Leyla'nın uyku bulutunu Ali'nin başucuna bıraktı. Bulut, Ali'nin etrafını sararak ona tatlı bir esinti getirdi. Ali, gülümsedi, gözlerini kapattı ve derin bir uykuya daldı. Leyla, bunu görünce içi ısındı. Kendi uykusunun bir parçasının başkasını mutlu etmesi ne güzeldi!
Yolculukları devam etti. Sırada, yeni taşındığı için evini özleyen Zeynep vardı. Paylaşkan, "Zeynep'e biraz huzur uykusu götürmeliyiz," dedi. Leyla, en sevdiği ev anılarını düşündü: Annesinin okuduğu masallar, mutfaktan gelen kurabiye kokusu... Bu düşünceler, yastıktan çıkan yeni bir buluta dönüştü. Zeynep'in odasına vardıklarında, onun yastığına hafifçe dokundular. Bulut, odaya tanıdık, rahatlatıcı kokular yaydı. Zeynep, derin bir nefes aldı ve yüzünde bir gülümseme belirdi. Artık rüyalarında kendi evindeydi. Leyla ve Paylaşkan, o gece daha birkaç çocuğa uyku götürdüler. Her seferinde Leyla, farklı güzel düşünceler paylaştı.
Gün ağarmaya başladığında, Leyla kendi yatağında uyandı. Güneş, perdenin arasından sızıyordu. Kendini hiç bu kadar dinlenmiş hissetmemişti. Ayrıca, yastığı Paylaşkan hâlâ hafifçe ışıldıyordu. "Teşekkür ederim," diye fısıldadı yastığa. Paylaşkan, "Asıl ben teşekkür ederim. Senin güzel düşüncelerin, bu gece dört çocuğun daha tatlı rüyalar görmesini sağladı," dedi. "Unutma, uyku paylaştıkça çoğalır. Ne kadar çok güzel şey düşünürsen, uykun da o kadar tatlı olur ve ben onu daha çok kişiye götürebilirim." Leyla, o günden sonra hiç uyku problemi çekmedi. Her gece, Paylaşkan'la hangi güzel anıyı paylaşacağını düşünerek yatağına giriyor ve bilirdi ki, onun uykusu, dünyanın bir köşesinde bir çocuğa daha huzur getiriyordu. Ve bazen, rüyalarında, diğer çocukların mutlu uyuyan yüzlerini görüyordu.