Efe, yağmurlu günleri herkesten çok severdi. Diğer çocuklar yağmur başladığında hemen içeri kaçarken, o balkona koşar, yüzünü gökyüzüne çevirirdi. Bir bahar akşamı, hafif bir çisenti başladığında, Efe yine balkondaydı. Tam elini uzatıp bir damla yakalamak isterken, ilginç bir şey fark etti. Damlalar sıradan su damlaları gibi düşmüyordu. Bazıları yavaşça süzülüyor, bazıları hafifçe dans ediyor, hatta bir tanesi tam Efe'nin avucunun üzerinde durdu! Daha da şaşırtıcı olanı, bu damlanın içinde minik, ışıltılı bir yüz belirdi. 'Merhaba!' dedi minik ses. 'Ben Damla. Sen yağmuru seven ilk insansın!'
Efe şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırırken, Damla anlatmaya başladı: 'Biz yağmur damlaları aslında gökyüzü elçileriyiz. Her birimiz farklı bir görevle yeryüzüne ineriz. Benim görevim, yağmurun güzelliğini gören insanlara mutluluk getirmek.' Efe heyecanla sordu: 'Peki diğer damlaların görevleri ne?' Damla gülümsedi: 'Gösterelim mi?' ve hafifçe süzülerek diğer damlalara doğru gitti. Bir anda, tüm yağmur damlaları renklenmeye başladı. Bazıları turuncu ışıldıyordu - 'Onlar çiçekleri sulamak için!' Bazıları mavi parlıyordu - 'Onlar nehirleri beslemek için!' Yeşil parlayanlar ağaçlara, gümüş parlayanlar toprağa doğru dans ediyordu.
Efe, Damla'nın gösterdiği bu büyülü dünyayı izlerken, Damla ona bir teklifte bulundu: 'Sana yağmur damlalarının gizli dilini öğretmek ister misin? Böylece yağmur yağdığında hangi damlanın ne görevle geldiğini anlayabilirsin.' Efe heyecanla kabul etti. Damla, Efe'ye yağmur damlalarının şarkılarını dinlemeyi öğretti. Hafif 'tıp tıp' sesleri çiçek sulayıcıların şarkısıydı. 'Şıp şıp' diyenler nehir besleyicilerin melodisiydi. En güzeli ise yapraklara vuran 'tak tak' sesleri - bu, ağaçları seven damlaların dans müziğiydi. Efe, o akşam yağmurun aslında bir doğa senfonisi olduğunu anladı.
Ertesi gün okulda, Efe'nin sınıf arkadaşı Zeynep üzgündü çünkü bahçedeki en sevdiği çiçek solmaya başlamıştı. Efe, teneffüste Zeynep'i yanına alıp pencereden dışarı baktı. 'Bak,' dedi Efe, 'bugün yağmur yağacak. Şu gri bulutları görüyor musun? İçlerinde turuncu parlayan damlalar var. Onlar özel olarak çiçekleri sulamaya gelecek.' Zeynep şüpheyle baktı ama öğleden sonra gerçekten yağmur başladı. Efe, Zeynep'le birlikte şemsiyelerinin altında durup yağmuru izlediler. Ve evet! Zeynep'in solan çiçeğine diğerlerinden daha fazla turuncu damla düştü. Birkaç gün sonra çiçek tekrar canlandı. Zeynep şaşkındı: 'Nasıl bildin?' Efe sadece gülümsedi: 'Yağmur damlaları bana söyledi.'
Haftalar geçtikçe, Efe yağmur damlalarının dilini daha iyi anlamaya başladı. Artık hangi yağmurun bitkiler için, hangisinin toprak için, hangisinin sadece havayı temizlemek için yağdığını biliyordu. Bir gün, Damla ona önemli bir haber getirdi: 'Efe, bu akşam özel bir yağmur yağacak. Gökkuşağı yağmuru! Bu yağmurda her renkten damla bir arada olacak. Bu çok nadir görülür ve sadece gerçekten doğayı seven kalpler onu görebilir.' Efe bütün arkadaşlarını bahçeye davet etti. Başta kimse inanmadı ama Efe'nin heyecanı bulaşıcıydı. Akşam olduğunda, hafif bir yağmur başladı. Ve gerçekten de, yağmur damlaları gökkuşağının tüm renklerinde parlıyordu! Çocuklar hayranlıkla bu büyülü manzarayı izlediler.
Yaz gelip yağmurlar azaldığında, Efe Damla'yı daha az görmeye başladı. Bir sonbahar günü, Damla vedalaşmaya geldi: 'Gökyüzüne dönme zamanım geldi, Efe. Ama endişelenme, yağmur mevsimi geri döndüğünde yine görüşeceğiz.' Efe biraz hüzünlendi ama Damla ona bir hediye verdi: 'Sana yağmur dansını öğrettim. Artık sen de yağmur yağdığında, damlaların şarkısını duyabilir ve onlarla konuşabilirsin. Unutma, doğayı seven her kalp, doğanın gizli dillerinden birini öğrenir.' Efe, Damla gökyüzüne doğru yükselirken el salladı. O günden sonra, her yağmurda balkona çıkıp damlaların şarkısını dinledi. Bazen komşu çocuklar da ona katılıyor, Efe onlara yağmur damlalarının farklı görevlerini anlatıyordu. Ve böylece, tüm mahalle çocukları yağmuru sevmeyi, ona saygı duymayı öğrendi. Çünkü artık biliyorlardı ki, her yağmur damlası, doğanın dengeli dünyası için özel bir görevle yeryüzüne iniyordu.