Ali ve Zeynep, yaz tatilinin son gecesinde büyükannelerinin köy evindeydiler. Yatak odalarının penceresinden gökyüzü pırıl pırıl yıldızlarla doluydu. Ama o gece bir tuhaflık vardı. Büyükanneleri onlara özel yastıklar vermişti: Ali'ninki mavi, Zeynep'inki pembe, ikisinin de üzerinde küçük, parlak yıldız işlemeleri vardı. 'Bunlar sihirli yastıklar,' demişti büyükanneleri göz kırparak, 'ama sırrını kendiniz keşfetmelisiniz.' Yatağa girdiklerinde, Ali yastığını yanlışlıkla yere düşürdü. Yastık yere değdiği anda, üzerindeki yıldız işlemeleri ışık saçmaya başladı ve odanın tavanında küçük bir yıldız beliriverdi! Zeynep heyecanla, 'Ağabey, bak!' diye fısıldadı. Ali yastığını kaldırıp salladığında, yıldız daha da parladı ve tavanda bir yıldız daha oluştu. İki kardeş, gözlerine inanamıyordu. Yastıklar, hareket ettikçe yıldız yaratıyordu!
Zeynep, 'Acaba yastıkları atsak ne olur?' diye merakla sordu. Ali, 'Deneyelim!' dedi ve yastığını yavaşça Zeynep'e doğru fırlattı. Yastık havada süzülürken, arkasında parlak bir yıldız izi bıraktı ve Zeynep'in kollarına yumuşacık iniş yaptı. Zeynep gülerek, 'Vay canına, yıldız düşürüyormuş!' diye bağırdı ve pembe yastığını Ali'ye attı. Bu sefer iki yıldız izi havada dans eder gibi kesişti. İki kardeş, yastıkları birbirlerine atarak oynamaya başladılar. Her atışta, odanın tavanında yeni yıldızlar beliriyor, odanın içi yıldız ışığıyla dolup taşıyordu. Yastıklar yumuşaktı ve hiç sert değildi, bu yüzden korkmadan oynayabiliyorlardı. Bir süre sonra, odanın tavanı tam bir gece gökyüzüne dönüşmüştü. Yıldızlar tavanda yavaşça dönüyor, hafifçe parlıyorlardı. Ali, 'Bu harika bir yastık savaşı! Hem de yıldız düşüren!' dedi, gözleri ışıl ışıl.
Tam o sırada, pencerenin pervazına minik, tüylü bir misafir kondu: Gecekuşu Mina. Büyük, meraklı gözlerle içeri baktı. 'Vıv vıv! Ne güzel yıldızlarınız var!' diye seslendi. 'Ama yıldızlar gökyüzünde daha mutludur. Onları pencereden uçurabilir misiniz?' Ali ve Zeynep şaşırdılar. Mina, 'Yastıklarınızı pencereden dışarı sallayın, yıldızlar özgürlüğe kavuşsun,' diye açıkladı. İki kardeş, yastıklarını alıp pencerenin yanına gittiler. Yastıkları nazikçe salladıklarında, tavandaki yıldızlar havalanmaya başladı. Yavaşça pencereye doğru süzüldüler, dışarı çıktılar ve gerçek gece gökyüzüne karıştılar. Her yıldız kaybolurken, gökyüzündeki yıldızlar daha da parladı. Mina memnuniyetle, 'Teşekkür ederim! Artık gökyüzü daha da güzel,' dedi ve kanat çırparak uzaklaştı. Ali ve Zeynep, pencereden gökyüzünü izlediler. Yıldızlar sanki onlara göz kırpıyor gibiydi.
Ertesi sabah, Ali ve Zeynep uyandıklarında, yastıklarının üzerindeki yıldız işlemelerinin normal göründüğünü fark ettiler. Ama odalarında sihirli bir huzur vardı. Büyükanneleri kahvaltıda onlara gülümsedi. 'Yastık savaşınız nasıl geçti?' diye sordu. İki kardeş birbirlerine baktı ve gülüştüler. 'Yıldızları özgür bıraktık!' diye anlattılar heyecanla. Büyükanneleri, 'İşte sihrin sırrı bu,' dedi. 'Bu yastıklar, neşe ve hayal gücüyle hareket eder. Onları sevgiyle kullanırsanız, yıldızlar gibi güzellik yaratırsınız. Ama en güzeli, yarattığınız güzelliği paylaşmaktır.' O günden sonra, Ali ve Zeynep yastıklarını her kullandıklarında, geceki yıldız düşüren savaşı hatırladılar. Bazen, özellikle berrak gecelerde, pencerelerinden baktıklarında gökyüzündeki yıldızların onlara özel parladığını düşündüler. Ve bir daha yastık savaşı oynadıklarında, her zaman yumuşak ve neşeli atışlar yaparak, sihrin sadece eğlencede değil, paylaşımda olduğunu unutmadılar.