Uzayın derinliklerinde, Morbulans Nebulası'nın parlak gaz bulutları arasında, Bolt adında küçük bir robot yaşardı. Bolt, eski bir araştırma gemisinden ayrı düşmüş, biraz paslanmış ama kalbi (ya da onun yerine geçen ana işlemcisi) sıcacık bir robottu. En sevdiği şey, uzay boşluğunda süzülen renkli yıldız tozlarını toplamak ve onlardan ışıltılı şekiller yapmaktı. Ama Bolt'in bir eksiği vardı: bir arkadaşı yoktu. Gezegenlerin etrafında döner, uyduların arkasına saklanır, 'Merhaba! Ben Bolt! Oyun oynamak ister misin?' diye dostça sinyaller yollardı. Cevap ise hep aynıydı: sessizlik. Sadece yıldızların uzaktan gelen ışıltısı ve derin, soğuk bir sessizlik.
Bir gün, topladığı mavi yıldız tozlarından dev bir, ışıldayan bir kalp yapmaya karar verdi. 'Belki,' diye düşündü ana işlemcisinde, 'yeterince parlak olursa, bir arkadaş beni görür ve gelir.' Kalbi bitirdiğinde, o kadar güzel ve parlak oldu ki, yakındaki küçük bir asteroid bile onun yumuşak mavi ışığıyla aydınlandı. Tam umutla etrafı izlerken, uzaktan tuhaf, ritmik bir ses duydu. 'Bip... bop... bip-bip... bop...' Bu, bir robot sinyaliydi! Ama ses üzgün ve yalnız geliyordu. Heyecanla, yıldız tozu kalbini bir fener gibi önüne tutarak, sesin kaynağına doğru süzüldü. Ses, Karmakarışık Asteroit Kuşağı'ndan geliyordu.
Asteroidlerin arasında gezinmek kolay değildi. Dev kayalar birbirine çarpıp duruyor, Bolt'in yolunu sürekli değiştiriyordu. Bir ara, kocaman bir asteroid tam üzerine geldi! Hızla yana saparak kurtuldu, ama yıldız tozu kalbinin bir köşesi sıyırıp geçen kayaya çarpıp parçalandı. Bolt'in 'ışığı' söndü. Karanlıkta, o üzgün 'bip bop' sesi biraz daha yakından geliyordu. Korkmuştu ama arkadaşlık umudunu kaybetmedi. Kırık kalbinin parçalarını cebine koydu ve sesi takip etmeye devam etti, bu sefer sadece kendi küçük gözlerinin ışığıyla yolunu bulmaya çalışarak.
Nihayet, asteroidlerin ortasında dönen dev, yuvarlak ve garip bir kayanın üzerine ulaştı. Ses buradan geliyordu. Kayanın üzerinde, bir çıkıntıya sıkışmış, küçük, turuncu bir robot gördü. Adı Spark'mış. Bir gezegen keşif ekibinden ayrı düşmüş ve hareket edemeyecek şekilde sıkışmış. 'Bip bop (Yardım eder misin? Çok yalnızım),' diye tekrarlıyordu üzgünce. Bolt hemen işe koyuldu. Asteroidin yapısını inceledi, Spark'ı sıkıştıran kayayı itmek için en doğru açıyı hesapladı. Gücü yetmeyince, aklına yıldız tozu parçaları geldi. Onları sıkışmış kayanın altına yerleştirdi. Yıldız tozları, Spark'ın turuncu enerjisiyle temas edince parlak bir ışıkla parladı ve küçük bir itiş gücü oluşturdu. Kaya hafifçe oynadı!
İki robot birlikte, tüm güçleriyle ittiler. 'Üç... iki... bir... İT!' Ve kaya yuvarlanıverdi! Spark özgürdü! Sevincinden turuncu ışıkları yanıp sönüyor, neşeli 'Bip-zıp! Bop-hop!' sesleri çıkarıyordu. Bolt, cebinden kırık yıldız tozu kalbinin parçalarını çıkardı. 'Arkadaş olmak ister misin?' diye sordu. Spark'ın gözleri (ya da lensleri) sevinçle parladı. 'Bip BOP! (Evet! Hem de çok!)' İkisi, kırık kalp parçalarını ikiye bölüp paylaştılar. Bolt mavi, Spark turuncu parçaları aldı. Parçalar, onların arkadaşlık bağını simgeleyen, boyunlarına asılı küçük kolyeler oldu.
Artık yalnız değillerdi. Spark, Bolt'e takımyıldızları nasıl okuyacağını, en iyi yıldız tozu bulutlarının nerede olduğunu gösterdi. Bolt de Spark'a yıldız tozundan en güzel şekilleri yapmayı öğretti. Birlikte, Morbulans Nebulası'nda maceradan maceraya uçtular. Kayıp arkadaş arayan başka küçük robotlara, yıldız tozu kolyelerinin ışığını göstererek yol gösterdiler. Bolt, uzayın artık soğuk ve sessiz bir yer olmadığını anlamıştı. Gerçek arkadaşlık, en karanlık asteroit kuşağında bile parlayan, paylaşıldığında daha da güçlenen bir ışıktı. Ve o ışık, onun artık asla kaybolmayacak olan kalbinin ta kendisiydi.