Leo, yatağında oturmuş, gözlerini yıldızlara dikmişti. Her gece Aydede ona bir masal anlatırdı. Ama bu gece farklıydı. Leo, o gün okulda kendi yazdığı en güzel masalı arkadaşlarına anlatacaktı. Defterini açtı, sayfalar bomboştu. Sadece başlık duruyordu: 'Altın Kanatlı Yunus'un Macerası'. Ama hikayenin geri kalanı... silinmiş gibiydi. Leo'nun kalbi hızla çarpmaya başladı. Nasıl olurdu? Bütün gece onu düşünmüştü. Üzüntüyle pencereden dışarı baktı ve fısıldadı: 'Aydede, yardım et! Kendi masalımı unuttum!'
O anda, pencereden yumuşak, gümüşi bir ışık süzüldü. Aydede'nin yüzü belirdi. Her zamanki gülümsemesi biraz düşünceliydi. 'Merak etme Leo,' diye fısıldadı sesi rüzgarla karışık. 'Bazen en değerli hikayeler, onları aramak için çıktığımız yolculuklarda saklıdır. Unutmak, yeni bir maceranın başlangıcı olabilir. Gel, seninle birlikte onu bulalım.' Pencerenin pervazından, ışıktan bir merdiven uzandı. Leo, merak ve biraz da heyecanla merdivene tırmandı.
Leo kendini bulutların üzerinde, yumuşacık bir pamuk denizinde buldu. Karşısında, parlak ışıklı küçük bir kulübe vardı. Kapısında 'Anılar Kütüphanecisi' yazıyordu. İçeri girdiğinde, tüylü, turuncu bir kedi gözlüğünün üzerinden ona baktı. 'Hoş geldin,' dedi kedi mırıldanır gibi. 'Ben Mırnav. Kayıp hikayeler burada toplanır. Ama seninkini bulmak için, onu ilk yazdığın andaki hissini hatırlamalısın. O his nedir?' Leo gözlerini kapattı. 'Heyecan... ve biraz da uçma hissi,' diye mırıldandı.
Mırnav, bıyıklarını salladı. 'O zaman hissin peşine düşmeliyiz!' Patisiyle bulutlu zemine dokundu. Altlarındaki bulutlar dağıldı ve kendilerini rengarenk bir rüzgar tünelinde buldular. Her renk farklı bir duyguyu temsil ediyordu. Mavi hüzün, sarı neşe, kırmızı heyecan... Leo, 'Uçma hissi' dedi. Hemen, gümüşi ve mor parıltılı bir rüzgar dalgası onları içine aldı ve hızla sürüklemeye başladı.
Rüzgar onları, şeffaf kanatları olan dev kelebeklerin uçtuğu 'Hayal Bahçesi'ne bıraktı. Ortada, yaprakları ışık saçan dev bir ağaç vardı. Ağacın gövdesinde bir kapı. İçeriden çocuk kahkahaları geliyordu. Kapıyı açtılar. İçerisi, Leo'nun daha önce çizdiği tüm resimlerle doluydu. Bir köşede, mavi suluboya denizinde yüzen, kanatları olan bir yunus resmi duruyordu. Altında Leo'nun el yazısıyla 'Altın Kanatlı Yunus' yazıyordu. Leo'nun kalbi hop etti. 'İşte burada başladı!'
Tam resme dokunacakken, resimdeki yunus canlandı ve kağıttan süzülerek dışarı çıktı! 'Ben Dandelin,' dedi sesi çan gibi. 'Beni yarattığın için teşekkürler Leo. Ama hikayem yarım kaldığı için çok üzgünüm. Unutulmuş kahramanlar diyarına sürükleniyorum. Beni takip et!' Dandelin, ışıldayan kanatlarını çırparak bahçenin sonundaki gökkuşağı köprüsüne doğru uçtu. Leo ve Mırnav hemen peşine takıldı.
Gökkuşağının diğer ucunda her şey soluk ve gridi. Burası 'Unutulmuşlar Diyarı'ydı. Yarım kalmış oyuncaklar, tamamlanmamış şarkılar ve elbette, yarısı yazılmış hikayeler dolaşıyordu. Hepsi biraz üzgün görünüyordu. Dandelin, gri bir bulutun üzerinde duran, sayfaları boş bir kitabın yanına gitti. 'İşte benim hikayemin geri kalanı bu kitapta yazılıydı,' dedi hüzünle. Leo kitaba dokundu. Elleri titredi. 'Ama nasıl geri getireceğim?'
O anda Aydede'nin sesi duyuldu: 'Kalbinle yaz, Leo. Parmaklarınla değil.' Leo gözlerini kapattı. Dandelin'i ilk hayal ettiği anı düşündü. Onunla okyanusta süzülüşlerini, yıldızlara dokunmak için uçuşlarını... İçinden gelen sıcak, neşeli hissi dinledi. Elini kitabın üzerine koydu. Parmaklarından minik, altın ışık noktaları çıkmaya ve boş sayfaların üzerine düşmeye başladı. Işıklar değdikçe, kelimelere dönüşüyordu. 'Altın Kanatlı Yunus Dandelin, dalgalarla şarkı söyleyerek yüzerdi...'
Leo, gözlerini açtığında, Unutulmuşlar Diyarı renklenmeye başlamıştı. Yazdığı her cümleyle, gri bulutlar pembe, mavi, yeşile dönüyor; yarım kalmış oyuncaklar tamamlanıyordu. Dandelin, etrafında neşeyle zıplıyordu. Hikaye tamamlandı! Sadece Dandelin'in değil, diğer unutulmuş kahramanların da hikayeleri, Leo'nun kalbindeki yaratıcılık ışığıyla canlanmaya başladı. Mırnav memnuniyetle mırıldandı: 'Gördün mü? Hiçbir hikaye asla tamamen kaybolmaz. Sadece biraz hatırlamak için sevgiye ihtiyaç duyar.'
Leo, Mırnav ve Dandelin ile vedalaştı. Aydede'nin ışıklı merdiveni onu yine odasına götürdü. Yatağına girdiğinde, masal defteri yastığının yanında duruyordu. Açtığında, 'Altın Kanatlı Yunus'un Macerası'nın tamamını, en güzel ayrıntılarıyla orada gördü. Bir de en alta küçük bir not eklenmişti: 'En önemli masal, senin kalbinde yaşayandır. Onu asla unutamazsın. İyi geceler, küçük kahraman. - Aydede' Leo, defterini sıkıca sarıp uykuya daldı. Artık biliyordu ki, bir kahraman asla masalını tamamen unutmaz, sadece bazen onu yeniden keşfetmek için bir yolculuğa çıkar.