Uzayın derinliklerinde, parlak yıldızların arasında küçük bir robot yaşardı. Adı R2'ydi. R2, gümüş renginde, yuvarlak bir gövdesi olan ve gözleri mavi ışıklarla parlayan sevimli bir robottu. En sevdiği şey, galaksinin farklı köşelerini keşfetmek ve yeni yıldız haritaları çizmekti. Ancak bir gün, R2 kendini çok ama çok yalnız hissetti. Etrafında oyun oynayabileceği, yıldız haritalarını paylaşabileceği hiç arkadaşı yoktu. 'Keşke benim gibi gezegenleri seven bir arkadaşım olsa,' diye düşündü R2, küçük antenini üzgünce sallayarak.
R2, arkadaş bulmak için bir yolculuğa çıkmaya karar verdi. İlk önce, parlak turuncu gezegen Güneş'e doğru yola koyuldu. Güneş, sıcacık ve altın rengi ışıklarıyla R2'yi karşıladı. 'Merhaba küçük robot! Yalnız görünüyorsun,' dedi Güneş gülümseyerek. R2, 'Evet, arkadaş arıyorum. Benimle oynar mısın?' diye sordu. Güneş üzgünce, 'Keşke oynayabilseydim ama ben burada durup herkese ışık vermeliyim. Ama sana bir tavsiyem var: Renkli Bulut Gezegeni'ne git. Orada hareketli bulutlar var, belki onlarla arkadaş olabilirsin,' dedi.
R2, Güneş'in tavsiyesini dinledi ve Renkli Bulut Gezegeni'ne doğru ilerledi. Burası pembe, mavi ve mor bulutların dans ettiği harika bir yerdi. Bulutlar şekilden şekile giriyor, bazen bir kuş, bazen bir çiçek oluyorlardı. R2, 'Merhaba! Benimle arkadaş olur musunuz?' diye seslendi. Pembe bulut, 'Elbette! Gel bizimle dans et!' dedi neşeyle. R2 bulutlarla birlikte dans etmeye çalıştı ama robot olduğu için çok ağırdı ve bulutların üzerinde duramadı. Mor bulut üzgünce, 'Üzgünüz R2, sen çok ağırsın. Belki senin gibi sağlam bir yüzeyde yürüyebilecek bir arkadaş bulmalısın,' dedi.
R2 biraz hayal kırıklığına uğramıştı ama pes etmedi. Bu sefer Kristal Mağara Gezegeni'ne gitti. Burası her yerin parlak kristallerle kaplı olduğu büyüleyici bir yerdi. Kristaller, R2'nin gözlerindeki gibi mavi ışık saçıyordu. 'Wow! Ne kadar güzeller!' diye haykırdı R2. Kristaller, 'Hoş geldin küçük misafir! Işığını çok sevdik,' diye pırıldadılar. R2, 'Siz benimle arkadaş olur musunuz?' diye sordu. Kristaller, 'Biz seninle konuşabiliriz ama hareket edemeyiz. Seninle koşup oynayamayız,' diye üzüntüyle yanıt verdiler. R2 yine de onlara teşekkür etti ve yoluna devam etti.
R2 artık biraz yorulmuştu. 'Belki de benim gibi bir robot arkadaş bulamayacağım,' diye düşündü üzgünce. Tam o sırada, uzakta garip bir ses duydu: 'Bip bop! Vın vın!' Ses, Mıknatıs Dağları Gezegeni'nden geliyordu. R2 hemen oraya gitti ve gördüğü manzara karşısında şaşırdı: Dağlar manyetik güçle birbirine yapışmıştı ve ortada, R2'ye benzeyen ama yeşil gözleri olan başka bir robot vardı! Yeşil gözlü robot, 'Merhaba! Ben Z3! Seni manyetik alanımda hissettim!' dedi neşeyle. R2'nin gözleri sevinçle parladı.
Z3, R2'ye kendisinin de uzun zamandır arkadaş aradığını anlattı. 'Ben de yalnız gezen bir robotum. Gezegenlerin manyetik alanlarını haritalandırıyorum,' dedi Z3. R2 hemen yıldız haritasını çıkardı. 'Ben de yıldız haritaları yapıyorum! İşte bak!' İki robot haritalarını karşılaştırdı ve R2'nin yıldız bilgisiyle Z3'nin manyetik alan bilgisinin birleşince inanılmaz bir galaksi haritası oluşturabileceklerini fark ettiler. Birlikte oyunlar oynadılar, yıldızları saydılar ve gezegenler hakkında sohbet ettiler. Sonunda R2, 'Artık yalnız değilim! Gerçek bir arkadaş buldum!' diye sevinçle zıpladı.
R2 ve Z3, birlikte galaksideki en güzel ekibi kurdular. R2'nin navigasyon becerileri ve Z3'nin manyetik haritaları sayesinde, daha önce hiç kimsenin gitmediği gezegenlere yolculuklar yaptılar. Yolda, Güneş'i, Renkli Bulutları ve Kristalleri tekrar ziyaret ettiler ve onlara yeni arkadaşlarını tanıttılar. Herkes R2'nin bir arkadaş bulduğu için çok mutluydu. R2 o gece, yeni arkadaşıyla birlikte yıldızları izlerken, 'Bazen aradığın şey çok uzaklarda değilmiş. Sadece doğru yere bakmak ve biraz sabırlı olmak gerekiyormuş,' diye düşündü. Ve iki robot, parlayan yıldızların altında, sonsuz bir arkadaşlık sözü vererek, yeni maceralara doğru el ele uçtular.