Leo, gökyüzünü çok seven bir çocuktu. Her gece yatağının yanındaki pencereden Ay'a bakar, onunla hayali sohbetler ederdi. Ay, Leo'ya hikayeler anlatır, denizlerin dalgalarını yönlendirirdi. Ama bir gece, Leo çok üzgündü. Okulda en sevdiği resim yarışmasında birinci olamamıştı. Pencereden dışarı baktı, Ay pırıl pırıl parlıyordu. 'Ben üzgünüm, sen nasıl bu kadar mutlu parlarsın!' diye söylendi Leo. Ay'a kızmıştı. Sanki Ay onun üzüntüsünü anlamıyormuş gibi geldi. Öfkeyle perdeleri kapattı ve 'Bir daha seninle konuşmayacağım!' dedi. O gece, Leo Ay'ı görmezden gelmeye karar verdi.
Leo yatağında bir süre dönüp durdu. Perdeler kapalıydı ama odası simsiyah değildi. Hafif, titreşen bir ışık perdenin kenarından sızıyordu. Merakla kalktı, perdenin aralığından baktı. Ay değildi bu ışık. Gökyüzü, normalde fark etmediği binlerce küçük, parıltılı noktayla doluydu. Yıldızlar! Leo daha önce onlara bu kadar dikkatle bakmamıştı. Biri özellikle parlaktı. Leo, pencerenin önüne oturdu. Parlak yıldız, göz kırpar gibi ışığını yanıp söndürdü. Sonra, inanılmaz bir şey oldu. Yıldızdan minik, ışıktan bir toz zerresi gibi bir parıltı süzülüp Leo'nun odasına geldi ve avucunun üzerine kondu. Sıcacık ve yumuşak bir his veriyordu.
Işıltılı toz, Leo'nun avucunda titreşti ve minik bir ses duyuldu, tıpkı bir çan sesi gibi: 'Merhaba Leo, ben Sera. Sen Ay'ı görmezden gelince, biz seni fark ettik.' Leo şaşkındı! 'Siz... konuşabiliyor musunuz?' Işıltı, 'Elbette! Ama insanlar genelde Ay o kadar parlak ve büyük ki, bizim küçük fısıltılarımızı duyamaz. Sen dinlemeye başladın.' Sera, Leo'ya yıldızların da hikayeleri olduğunu anlattı. Her birinin uzak geçmişten bir anısı, gökyüzüne çizdiği bir resmi vardı. Leo, üzüntüsünü unutmuş, büyülenmişti. Sera, 'Gel, seni gezdirelim' dedi ve avucundaki ışık daha da parladı.
Leo'nun odasındaki tüm yıldız ışıkları bir araya gelerek yumuşak, gümüşi bir merdiven oluşturdular. Merdiven, pencereden çıkıp gökyüzüne doğru uzanıyordu. Leo, heyecanla merdivene tırmandı. Sert değildi, bulut gibi yumuşaktı. Yukarı çıktıkça, tek tek yıldızların yanından geçti. Her biri ona ismini fısıldadı: 'Ben Polaris, kutup yıldızıyım, kaybolanlara yol gösteririm.' 'Ben Vega, yaz üçgeninin bir parçasıyım, şarkılar bestelerim.' Leo, yıldızların arasında dolanırken, onların da tıpkı onun gibi bazen yalnız hissettiğini öğrendi. Ama birlikte parlayınca, gece bile güzel oluyormuş.
Yıldızların en yaşlısı ve bilgesi olan Antares, Leo'ya yaklaştı. 'Ay, senin eski arkadaşın Leo,' dedi derin bir sesle. 'O, Dünya'ya en yakın olanımız. Onun ışığı aslında bizim Güneş'ten aldığı ışığın bir yansıması. Belki de o gece, senin üzüntünü paylaşmak için daha çok parlamaya çalışıyordu, sen onu kızdın sanmışsın.' Leo bu sözler üzerine düşündü. Ay'ın yüzündeki o büyük, gülen ifadeyi hatırladı. Belki de Ay onunla dalga geçmiyor, onu teselli etmeye çalışıyordu. İçi burkuldu. 'Ama ona kızdım, şimdi ne yapacağım?' diye sordu. Antares gülümsedi (yıldızların gülümsemesi kırmızı bir parıltıyla olur). 'O seni çok iyi anlar. Neden ona yıldız arkadaşlarınla birlikte yeni bir hediye hazırlamıyorsun?'
Leo ve yeni yıldız arkadaşları harika bir fikir buldular. Her yıldız, en özel parıltısından bir tutam verdi. Leo, bu ışık tozlarını avucunda birleştirdi. Işıklar, döne döne büyüdü ve Leo'nun hayalindeki en güzel resmi oluşturdu: Parlak Ay'ın etrafında dans eden, rengarenk yıldızlardan oluşan bir halka! Bu, aynı zamanda bir barış sembolüydü. Leo, bu ışıktan resmi Ay'a doğru nazikçe itti. Resim, Ay'ın yüzeyine doğru süzüldü ve oraya değdiği an, Ay'ın ışığı daha da sıcak ve samimi bir hal aldı. Leo, Ay'ın yüzündeki o tanıdık gülümsemenin daha da belirginleştiğini gördü. Kalbindeki kızgınlık eriyip gitmişti.
Sera, 'Artık sen hem Ay'ın hem de yıldızların dostusun Leo,' dedi. 'Unutma, biriyle küstüğünde, gökyüzünde bile olsa, onun kalbine ulaşmanın bir yolu vardır.' Işıktan merdiven yavaşça Leo'yu odasına geri götürdü. Yıldızlar tek tek 'Hoşça kal!' diye fısıldadı. Leo penceresinden baktı. Artık sadece parlak Ay'ı değil, onun etrafındaki sayısız, minik, parıldayan yıldızı da görüyordu. Ay, her zamankinden daha dostane parlıyordu. Leo, perdeleri bir daha asla kapatmamaya karar verdi. İçi huzur ve sevgi doluydu. O gece, gülümseyerek uykuya daldı, hem Ay'ın hem de yıldızların ona ninnisini dinleyerek.
Ertesi sabah Leo uyandığında, odası güneşle aydınlanmıştı. Ama geceki sihir bitmemişti. Masasının üzerinde, yıldız tozundan minik bir iz vardı. Leo, okula gidip yeni bir resim yapmaya karar verdi: Gece gökyüzünün, Ay ve yıldızlarla dolu resmini. Artık üzülmüyordu. Çünkü biliyordu ki, ne zaman kalbi kırılsa, pencereden bakacak ve orada, onu her zaman dinlemeye hazır, parıldayan bir ailesi olduğunu hatırlayacaktı. Ve bir daha asla kimseye, özellikle de Ay'a, uzun süre küs kalmayacaktı. Barışmanın, yeni ve daha güzel bir arkadaşlığın başlangıcı olabileceğini öğrenmişti.