Uzak dağların arasında, gökkuşağı şelalelerinin sularıyla beslenen bir vadi vardı. Bu vadide, diğer köylerden çok farklı bir yerleşim yeri bulunuyordu: Yürek Aynaları Köyü. Bu köyde hiç ayna yoktu. Ne banyolarda, ne dükkanlarda, ne de evlerin duvarlarında. Çünkü bu köyün sakinleri birbirlerini gözleriyle değil, kalpleriyle görürlerdi. Küçük Elif, köyün en meraklı çocuğuydu. Bir sabah, büyükannesine 'Neden bizde ayna yok?' diye sordu. Büyükannesi gülümseyerek, 'Çünkü aynalar sadece dış görünüşü gösterir, oysa biz burada birbirimizin içindeki güzellikleri görürüz' dedi.
Elif, bu cevabı tam anlamamıştı. Okula giderken arkadaşı Can'ın yanına gitti. Can, o gün biraz üzgündü çünkü resim yarışmasında istediği gibi bir bulut çizememişti. Normalde Elif, Can'ın yüzündeki üzüntüyü görebilirdi ama Yürek Aynaları Köyü'nde farklı bir şey oldu. Elif, Can'a baktığında onun kalbinde parlayan turuncu bir ışık gördü. Bu ışık, Can'ın içindeki yaratıcılığı ve renk sevgisini gösteriyordu. 'Can' dedi Elif, 'Senin kalbinde öyle güzel renkler var ki! Sen dünyanın en güzel bulutlarını çizebilirsin!' Can şaşırdı, çünkü Elif onun üzüntüsünü değil, içindeki yeteneği görmüştü. Yüzü gülümsedi ve birlikte okula doğru yürüdüler.
Okulda Öğretmen Ayşe Hanım, o günkü ders için özel bir etkinlik hazırlamıştı. Her öğrenciden, sıra arkadaşının kalbinde gördüğü en güzel özelliği anlatmasını istedi. Sıra Elif'e geldiğinde, yanında oturan Zeynep'i anlattı: 'Zeynep'in kalbinde mavi bir müzik notası dans ediyor. Bu, onun şarkı söyleme ve şiir yazma yeteneği. Ayrıca kalbinin etrafında pembe çiçekler var, bu da onun paylaşmayı seven bir kalbi olduğunu gösteriyor.' Zeynep'in gözleri parladı, çünkü daha önce kimse onun içindeki şair ruhunu bu kadar net görmemişti. Öğretmen gülümseyerek, 'İşte böyle çocuklar' dedi, 'Bizim köyümüzde herkes birbirinin gizli hazinelerini keşfeder.'
Öğle tatilinde köy meydanında ilginç bir olay oldu. Yeni taşınan ve ayna alışkanlığı olan bir aile köye gelmişti. Küçük oğulları Deniz, cebinden küçük bir cep aynası çıkardı ve kendine baktı. Diğer çocuklar toplandılar. 'Bu da ne?' diye sordu Elif. 'Ayna' dedi Deniz, 'Kendimi görmemi sağlıyor.' Çocuklar sırayla aynaya baktılar ve ilk kez dış görünüşlerini gördüler. Ama sonra fark ettiler ki, ayna sadece yüzlerini, saçlarını ve kıyafetlerini gösteriyordu. Oysa birbirlerine baktıklarında, Deniz'in kalbinde yeşil bir tohum (doğa sevgisi), Elif'in kalbinde meraklı bir kelebek (öğrenme arzusu), Can'ın kalbinde ise turuncu fırça darbeleri (sanat yeteneği) görünüyordu.
Akşamüstü Elif, büyükannesinin yanına gitti ve gün boyu yaşadıklarını anlattı. 'Büyükanne, ayna sadece dışımızı gösteriyor ama biz birbirimizin içindeki iyilikleri, yetenekleri ve güzellikleri görüyoruz. Bu çok daha değerli!' Büyükannesi Elif'i kucakladı. 'Evet, sevgili torunum. Yıllar önce büyük büyük dedelerimiz köye ilk aynayı getirdiklerinde büyük bir kavga çıkmış. Çünkü insanlar birbirlerinin dış görünüşlerini yargılamaya başlamışlar. Sonra bilge bir kadın, tüm aynaları toplayıp şelaleye atmış ve 'Birbirimizi kalplerimizle göreceğiz' demiş. O günden beri köyümüzde huzur ve mutluluk var.'
Ertesi gün, Deniz ve ailesi köy yaşamına alışmaya başladılar. Deniz artık cep aynasını çıkarmıyordu çünkü arkadaşlarının onun doğa sevgisini ve hayvanlarla iletişim kurma yeteneğini görmesi çok daha güzeldi. Köyde geleneksel 'Kalp Festivali' hazırlıkları başladı. Bu festivalde herkes, bir başkasının kalbinde gördüğü en güzel özelliği küçük bir kağıda resmediyor veya yazıyordu. Elif, Deniz için 'doğa sihirbazı' yazdı. Can, Elif için 'meraklı kaşif' resmi çizdi. Zeynep ise öğretmenleri için 'bilge çiçek' şiiri yazdı.
Festival gecesi köy meydanı rengarenk ışıklarla doldu. Her evin penceresinden yürek şeklinde ışıklar süzülüyordu. Çocuklar hazırladıkları notları büyük bir 'Sevgi Ağacı'na astılar. Köyün en yaşlı sakini Bilge Dede, herkesin toplandığı yere geldi ve 'Bugün, birbirimizi gerçekten gördüğümüzü kutluyoruz' dedi. 'Dış görünüşler geçici, ama kalplerimizdeki iyilik, yetenek ve sevgi kalıcıdır. Siz çocuklar bunu en iyi anlayanlarsınız.' O anda tüm köy halkının kalpleri hafifçe parlamaya başladı - mavi, sarı, pembe, yeşil ışıklarla - adeta canlı bir gökkuşağı gibi.
Zaman geçti ve Yürek Aynaları Köyü'nün ünü etrafa yayıldı. Diğer köylerden insanlar bu köyü ziyarete gelmeye başladı. Gelenler ilk başta alışkanlıkları nedeniyle dış görünüşlere takılıyordu ama köyde birkaç gün geçirdikten sonra değişiyorlardı. Elif büyüdüğünde köyün rehberi oldu ve ziyaretçilere şunu söylerdi: 'Burada önemli olan gözlerinizle ne gördüğünüz değil, kalbinizle ne görebildiğinizdir.' Yürek Aynaları Köyü, hiç ayna olmadan, insanların birbirlerinin en güzel yanlarını gördüğü bir yer olarak kaldı. Ve köyün girişindeki taşta şu sözler yazılıydı: 'Burada her kalp bir ayna, her ayna bir hazinedir.'