Zamanın hiçbir saatin tik-tak'ıyla ölçülmediği bir ülkede, güneşin doğuşuyla başlayan ve ayın yükselişiyle biten günler yaşanırdı. Bu ülkede insanlar, 'Güneş ne kadar yükseldi?' diye sorar, 'Çiçekler ne zaman açtı?' diye merak ederlerdi. Burada yaşayan küçük Ela ise diğerlerinden farklıydı. O, zamanın sadece güneş ve ayla değil, her şeyin içindeki bir dans olduğunu düşünürdü. Ela'nın en sevdiği şey, ağaçların gölgelerinin nasıl uzayıp kısaldığını izlemekti. Sabahın erken saatlerinde uzun ve ince olan gölgeler, öğle vakti küçücük bir lekeye dönüşür, akşamüstü ise yeniden uzamaya başlardı. Ela bu gölge dansını 'zamanın nefes alışı' olarak adlandırırdı.
Bir gün Ela, büyükannesine 'Neden zamanı saymıyoruz?' diye sordu. Büyükannesi gülümseyerek, 'Bizim ülkemizde zaman sayılmaz, yaşanır yavrum' dedi. 'Sabah uyanırken kuşların şarkısını, öğlen yemeğinde ailenin gülüşünü, akşam ise yıldızların parıltısını hissedersin. Her an kendi müziğini taşır.' Ama Ela'nın merakı dinmiyordu. Ertesi sabah, bahçesindeki en uzun ağacın yanına oturdu ve bir sopayla yere işaretler koymaya başladı. Gölge hareket ettikçe, sopanın ucunun gösterdiği yere küçük taşlar yerleştirdi. Böylece günün ilk 'zaman işaretçilerini' oluşturmuş oldu.
Ela'nın bu taşları gören komşu çocuklar merakla yanına geldiler. 'Bunlar ne?' diye sordular. Ela, 'Zamanın adımları' diye yanıtladı. 'Bakın, sabah taşı burada, şimdi ise gölge bu taşa geldi. Bu da demek oluyor ki kuşların şarkısı bitmek üzere ve kahvaltı zamanı yaklaşıyor.' Çocuklar şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Hiç böyle düşünmemişlerdi. Birlikte, gölgenin diğer taşlara ulaşmasını izlediler. Ela haklı çıktı - tam gölge üçüncü taşa ulaştığında, anneler pencereden 'Yemek hazır!' diye seslendi. Çocuklar heyecanla, 'Ela zamanı biliyor!' diye bağırdılar.
Ertesi gün daha fazla çocuk Ela'nın bahçesine geldi. Hep birlikte daha büyük bir 'gölge saati' yaptılar. Büyük bir düz taşın etrafına, günün farklı anlarını temsil eden on iki renkli taş yerleştirdiler. Kırmızı taş 'uyanma zamanını', sarı taş 'kahvaltıyı', mavi taş 'öğrenme saatini', turuncu taş 'oyun vaktini' gösteriyordu. Ela, her taşın renginin o anda yaşanan duyguyu temsil ettiğini açıkladı. 'Zaman sadece geçip gitmez' dedi. 'O, her anı özel kılan renklerle doludur.' Çocuklar bu fikri çok sevdi ve her biri kendi evlerinin bahçesinde benzer gölge saatleri yapmaya başladı.
Bir süre sonra yetişkinler de çocukların bu renkli gölge saatlerini fark etmeye başladı. İlk başta şaşırdılar, çünkü onlar zamanı hiç bu şekilde düşünmemişlerdi. Fakat bir gün, çiftçi amca tarlasına renkli taşlardan bir gölge saati yaptı ve 'Ekin zamanını' gösteren yeşil taş sayesinde en doğru zamanda tohum ekmeye başladı. Fırıncı teyze, 'Ekmek pişme zamanını' temsil eden altın rengi taşı kullanarak daha lezzetli ekmekler yapmayı öğrendi. Böylece tüm köy, Ela'nın renkli gölge saati sayesinde zamanı hem saymayı hem de onun içindeki güzelliği görmeyi öğrendi.
Zamanla, bu ülkenin insanları için zaman artık sadece güneş ve aydan ibaret değildi. Her evin bahçesinde, her tarlanın kenarında, her atölyenin duvarında renkli gölge saatleri yükseliyordu. Fakat en önemlisi, Ela'nın öğrettiği gibi, insanlar zamanı saymanın ötesinde onu değerli kılmayı öğrenmişlerdi. 'Mavi taş zamanında' birlikte öğreniyor, 'turuncu taş zamanında' birlikte oynuyor, 'mor taş zamanında' ise ailece sohbet ediyorlardı. Zamanın dans eden gölgeleri, onlara her anın bir hediye olduğunu hatırlatıyordu. Ve küçük Ela, zamanı sayan ilk çocuk olarak değil, zamanın içindeki güzelliği gösteren ilk kişi olarak hatırlandı hep.