Küçük bir kasabanın en sakin sokağında, penceresinden her daim ılık bir ışık sızan tuhaf bir dükkân vardı. Dükkânın tabelasında 'Terzi Kedi Zaman Atölyesi' yazıyordu ve içeride, adı Mırnav olan yaşlı, bilge bir kedi yaşardı. Mırnav sıradan bir terzi değildi; o, yırtılan, eskiden veya unutulan zamanları dikip onaran bir zaman terzisiydi. Raflarında kumaşlar değil, parıldayan anılar, yumuşacık hatıralar ve gümüşi zaman iplikleri dururdu. Çocuklar bazen koşa koşa gelir, 'Mırnav Dede, bugün oyun oynamaya vaktim yetmedi, zamanım yırtıldı!' diye şikayet ederlerdi. Mırnav da küçük gözlüklerini takar, altın rengi ipliğini iğnesine geçirir ve kayıp zaman parçasını özenle dikerek onlara geri verirdi.
Bir gün, kasabanın en telaşlı annesi Bayan Lale, soluğu dükkânda aldı. 'Ah Mırnav,' dedi nefes nefese, 'oğlum Ali ile geçirdiğim pazar sabahı çok hızlı geçti, sanki zaman delindi ve anlar kayıp gitti. Onunla legoları dizerkenki o mutlu anıyı özlüyorum.' Mırnav, yumuşak patisiyle Bayan Lale'nin omzuna dokundu. Sonra, özel çekmecesinden 'Anı Yakalayan İğne'yi çıkardı. Havada nazikçe dikişler atmaya başladı. Dükkânın içi, Bayan Lale ile Ali'nin kahkahalarının, legoların tıkırtısının ve paylaşılan çayın sıcaklığının görüntüleriyle doldu. Mırnav, bu parıltılı an parçalarını görünmez bir kumaş gibi birleştirip, onları gümüş bir zaman mendiline dikti. 'İşte,' dedi Mırnav, mendili Bayan Lale'ye uzatarak, 'Bu mendile her dokunduğunda, o pazar sabahının huzurunu hissedeceksin. Zaman yırtılmadı, sadece biraz dağınıktı.'
Mırnav'ın en önemli işi ise, kasabanın kenarındaki yaşlı çınar ağacının zamanını onarmaktı. Çınar ağacı, yıllar içinde yorgun düşmüş, dalları biraz eğilmişti. Ağaç, geçmişteki şenlikleri, altında oynayan çocukların seslerini özlüyordu. Mırnav, gece vakti ağacın yanına gitti. Yanında, yıldız tozuyla dolu bir iplik yumağı ve meşe palamudu şeklinde bir zaman düğmesi vardı. Ay ışığı altında, ağacın gövdesindeki görünmez yırtıkları dikmeye başladı. Her dikişte, çınarın geçmişinden kareler canlandı: Yüz yıl önceki bir düğün dansı, elli yıl önceki bir ilk okul pikniği, geçen yazki salıncak sesleri... Mırnav, meşe palamudu düğmeyi, ağacın en güçlü dalına, bir zaman kapsülü gibi dikti. Ertesi sabah, kasaba halkı çınar ağacının daha dik durduğunu, yapraklarının genç bir ağaç gibi parladığını gördü. Ağacın altındaki bankta oturanlar, için için bir mutluluk ve huzur hissettiler.
Zamanla Mırnav'ın ünü, kasabanın dışına da yayıldı. Uzaktaki şehirden, hep 'yetişmem gereken' bir işi olduğunu düşünen, aceleci bir baba olan Bay Kaya geldi. 'Bütün zamanım işe yetişmek için koşturmakla geçiyor. Çocuğum büyürken yanında olamadığım anlar için delikler var zamanımda,' dedi üzgün bir şekilde. Mırnav onu dinledi, sonra ona basit bir görev verdi: 'Yarın sabah, kahvaltı masasında, oğlun Cem'in anlattığı hayali bir hikayeyi sonuna kadar dinle. Sadece dinle. Zamanını dikmek için ihtiyacın olan iplik, onun kelimeleri olacak.' Bay Kaya ertesi gün bunu yaptı. Cem, babasının kendisini dinlediğini görünce gözleri parladı. O gün, baba-oğul için zaman sihirli bir şekilde yavaşladı. Bay Kaya, Mırnav'a teşekkür etmeye gittiğinde, Mırnav sadece gülümsedi: 'En güzel zaman dikişleri, sevgiyle ve dikkatle dinlemekle atılır. Sen kendi zamanını kendin diktin.'
Mırnav bir gün, küçük bir kız olan Elif'in, en sevdiği oyuncak ayısı Efe'yi kaybettiği için çok üzüldüğünü gördü. Elif, 'Efe ile oynadığımız zamanlar gitti,' diye ağlıyordu. Mırnav, Elif'i dükkânına davet etti. Ona özel bir 'Hatıra Dikiş Kiti' verdi: Bir parça yumuşak kahverengi keçe, biraz pamuk ve altın rengi bir iplik. 'Efe belki kayboldu,' dedi Mırnav, 'ama onunla geçirdiğin zaman kaybolmadı. Gel, onun anısını birlikte dikelim.' Elif, Mırnav'ın rehberliğinde, keçeden küçük bir ayıcık yaptı. Her dikişte, Efe ile yaşadığı bir anıyı anlattı: Parka gittikleri gün, onunla uyuduğu geceler... Yeni ayıcık bittiğinde, Elif onu kucakladı ve aynı sıcaklığı hissetti. Mırnav, 'Gördün mü?' dedi. 'Zaman ve sevgi asla yok olmaz. Sadece bazen, onları tutmak için yeni bir kalp yaratmamız gerekir.' O günden sonra, kasabadaki herkes zamanın kıymetini bilmeye, anları dolu dolu yaşamaya başladı. Çünkü Mırnav onlara en değerli dikişin, 'şimdi'ye attığımız dikiş olduğunu öğretmişti. Ve Terzi Kedi'nin atölyesinden sızan ışık, kasabayı her daim umut ve sıcak anılarla aydınlatmaya devam etti.