Bir zamanlar, Rüzgarın Şarkısı Ormanı'nda Cıvıl adında küçük bir serçe yaşardı. Cıvıl, her sabah aynı dallardan aynı şarkıyı söyler, aynı yollardan uçar, aynı tohumları yerdi. Bir gün, büyük meşe ağacının gölgesinde otururken, yaşlı kaplumbağa Bilge Kabuk'la karşılaştı. Bilge Kabuk, 'Cıvıl, neden hep aynı şeyleri yapıyorsun? Dünyada dört büyük misafir vardır: Bahar, Yaz, Sonbahar ve Kış. Onlar gelir, doğayı değiştirir ve gider. Ama bu yıl hiçbiri uğramadı. Her yer aynı, sıkıcı bir ilkbahar gibi.' dedi. Cıvıl, bunu duyunca kanatlarını çırptı. 'Kayıp mevsimleri bulmalıyım!' diye cikladı. İlk hedefi, en renkli misafir olan Bahar'ı aramaktı.
Cıvıl, ormanın derinliklerine doğru uçtu. Bahar'ın geldiğinde çiçeklerin açtığını, kelebeklerin dans ettiğini biliyordu. Ama her yer aynı soluk yeşillikti. Bir süre sonra, bir dere kenarında ağlayan minik bir gelincik gördü. 'Neden üzgünsün?' diye sordu Cıvıl. Gelincik, 'Benim adım Pırıltı. Bahar geldiğinde, annemle birlikte renkli taşlar toplardık. Ama bu yıl Bahar gelmedi, taşlar hep gri. Annem, 'Bahar belki de unutulmuş bir şarkıyı arıyor' dedi.' Cıvıl, bunu duyunca aklına bir fikir geldi. Belki de Bahar, ormanın unuttuğu bir melodiyi bekliyordu. Birlikte, eski bir kuş şarkısını mırıldanmaya başladılar. Yavaş yavaş, çevrelerindeki çiçekler tomurcuklandı ve pembe, mor renklere büründü. Ama Bahar hâlâ yoktu.
Sonra, Cıvıl sıcaklığı arayan Yaz'ı bulmak için güneye doğru yola çıktı. Yaz'ın geldiğinde güneşin parladığını, meyvelerin olgunlaştığını hatırlıyordu. Ama gökyüzü hep bulutluydu. Yolda, bir kayanın üzerinde üşüyen bir kirpiyle karşılaştı. Kirpi, 'Ben Tospik. Yaz gelmeyince, güneşte ısınamıyorum. Belki de Yaz, neşeli kahkahaları özlüyordur.' dedi. Cıvıl ve Tospik, komik hikâyeler anlatarak kahkaha atmaya başladı. Birden, bulutlar aralandı ve ılık güneş ışığı yeryüzüne vurdu. Ama Yaz, hâlâ ortada yoktu. Sadece küçük bir sıcaklık hissettiler.
Cıvıl, umudunu kaybetmedi. Sonbahar'ı aramak için renk değiştiren yaprakların izini sürmeye karar verdi. Sonbahar'ın geldiğinde ağaçların altın ve kızıl giysiler giydiğini biliyordu. Ama yapraklar hâlâ yeşildi. Ormanın kenarında, bir sincap yavrusu gördü. Sincap, 'Ben Fındık. Sonbahar gelmeyince, cevizlerim olgunlaşmadı. Büyükbabam, 'Sonbahar, minnettarlık dansını bekliyor' derdi.' dedi. Cıvıl, Fındık ve diğer hayvanlarla birlikte, doğaya teşekkür etmek için bir dans yaptı. Yavaşça, bazı yapraklar sararmaya başladı. Ama Sonbahar da görünmedi.
En sonunda, Cıvıl soğuk ve beyaz Kış'ı aramak için kuzeye uçtu. Kış'ın geldiğinde karın yağdığını, her yerin sessizleştiğini biliyordu. Ama hava ılıktı. Buzul bir mağaranın önünde, uyuyamayan bir ayı yavrusu buldu. Ayı yavrusu, 'Ben Kocaç. Kış gelmeyince, kış uykusuna dalamıyorum. Annem, 'Kış, huzur dolu bir ninni ister' dedi.' diye mırıldandı. Cıvıl, yumuşak bir ninni söyledi. Hafif bir kar tanesi düştü, sonra durdu. Kış da gelmemişti.
Cıvıl, yorgun ve biraz üzgün, Bilge Kabuk'a geri döndü. 'Her mevsimin bir ipucunu buldum ama hiçbiri tam olarak gelmedi.' dedi. Bilge Kabuk gülümsedi. 'Belki de mevsimler kaybolmadı, sadece birlikte olmayı unuttular. Sen, onların şarkısını, kahkahasını, dansını ve ninnisini topladın. Şimdi hepsini bir araya getir.' Cıvıl, ormanın ortasında durdu ve bulduğu dört şeyi birleştirdi: Eski melodiyi söyledi, neşeyle güldü, minnettarlıkla dans etti ve huzurla ninni mırıldandı. Birden, sihirli bir rüzgar esti. Bahar çiçekleri, Yaz güneşi, Sonbahar yaprakları ve Kış kar taneleri bir arada dans etmeye başladı. Mevsimler, Cıvıl'ın yüreğinde birleşmişti! Artık her gün, dört mevsimden bir parça ormanda yaşanıyordu.
O günden sonra, Rüzgarın Şarkısı Ormanı hiç sıkıcı olmadı. Cıvıl, her gün farklı bir mevsimin özelliğini kutladı: Bazen çiçeklerle şarkı söyledi, bazen güneşte kahkaha attı, bazen yapraklarla dans etti, bazen de karlı sessizlikte dinlendi. Bilge Kabuk, 'Kayıp sandığımız şeyler, aslında içimizde saklıdır. Sen, küçük serçe, zamanın kanatlarında uçmayı öğrendin.' dedi. Cıvıl ise ciklayarak, 'En güzel mevsim, hepsinin bir arada olduğu kalbimizdir!' diye yanıt verdi. Ve orman, sonsuza dek neşe içinde yaşadı.