Gökyüzünün en parlak yıldızlarının arasında, Zaman Çarkı adında özel bir çark yaşardı. Diğer çarklardan farklıydı; altın renginde parlıyor, etrafına ışık saçıyor ve her dönüşünde 'tık tık' yerine 'cız cız' diye tatlı bir ses çıkarıyordu. En ilginç özelliği ise arkasında uzun, tüylü, gümüş renginde bir kuyruğunun olmasıydı. Zaman Çarkı, bu kuyruğunu hiç göremezdi, ama rüzgar estikçe kuyruğunun kıpırdandığını hissederdi. Bir gün, kuyruğunun hafifçe sırtına dokunduğunu hissetti. Merakla arkasına döndü, ama kuyruk da onunla birlikte döndüğü için yine göremedi. 'Acaba kuyruğum nasıl bir şey?' diye düşündü ve onu yakalamaya karar verdi.
Zaman Çarkı yavaşça dönmeye başladı, kuyruğunun peşinden gitmek için. Ama ne zaman hızlanıp kuyruğuna yaklaşsa, kuyruk da aynı hızla uzaklaşıyordu. Bu, gökyüzünde komik bir kovalamacaya dönüştü. Yıldızlar, 'Bakın, Zaman Çarkı kendi kuyruğunu kovalıyor!' diye fısıldaştılar. Ay Dede, bulutların arasından gülümseyerek izliyordu. Çark, bir daire çizerek döndükçe, etrafındaki zaman da biraz yavaşlıyor, sonra hızlanıyordu. Öyle ki, yakındaki bir kelebek yıldızı, kanatlarını yavaş çırpıyor, sonra hızlanıyor, bu da ona kahkaha attırıyordu. Zaman Çarkı, 'Dur, seni yakalayacağım!' diye seslendi kuyruğuna, ama kuyruk sadece hafifçe kıvrıldı.
Kovalamaca uzadıkça, Zaman Çarkı biraz yoruldu. 'Belki de daha akıllıca hareket etmeliyim,' diye düşündü. Aniden durdu ve olduğu yerde sallanmaya başladı. Kuyruğu da sallandı. Sonra çok yavaşça, sanki fark ettirmeden, ters yöne doğru dönmeye başladı. Bu sefer kuyruk, onun beklemediği bir yöne hareket etti ve neredeyse yakalayacaktı ki, kuyruk aniden yukarı doğru uçtu. Zaman Çarkı şaşırdı, çünkü kuyruğun uçabildiğini bilmiyordu! 'Vay canına, sen çok özelsin!' diye mırıldandı. Bu sırada, Ay Dede yanına yaklaştı ve yumuşak bir sesle, 'Bazen en çok merak ettiğimiz şey, aslında bizim bir parçamızdır, onu kovalamak yerine, olduğu gibi kabul etmek gerekir,' dedi.
Zaman Çarkı, Ay Dede'nin sözlerini düşündü. Kuyruğunu yakalamak için çabalarken, aslında onunla oyun oynadığını fark etti. Belki de kuyruk, onunla birlikte olmaktan mutluydu. Bu düşünceyle, artık hızlıca kovalamaktan vazgeçti. Onun yerine, kuyruğunun hareketlerini takip etmeye, onunla dans eder gibi dönmeye başladı. Kuyruk da buna sevindi, çünkü artık korkup kaçmak zorunda değildi. Birlikte, gökyüzünde zarif bir dans yaptılar. Her dönüşlerinde, zaman normal akışına döndü ve etraflarındaki her şey huzurla parladı. Yıldızlar, bu güzel dansı izleyip alkışladılar. Zaman Çarkı, sonunda kuyruğunun kendisinin özel bir parçası olduğunu anladı ve onu sevmeye başladı.
O günden sonra, Zaman Çarkı artık kuyruğunu kovalamadı. Onun yerine, birlikte oyunlar oynayıp, gökyüzünü renklendirdiler. Bazen kuyruk, Zaman Çarkı'nın etrafında dolanıp onu gıdıkladı, bazen de birlikte yeni yıldızların doğuşunu izlediler. Ay Dede, onların bu mutluluğunu görünce, 'İşte, zamanın en güzel akışı bu,' diye fısıldadı. Zaman Çarkı, kendi kuyruğunu kabul edip sevdiği için, artık daha parlak ve daha neşeliydi. Ve tüm çocuklar, gece yatağa yattıklarında, pencereden baktıklarında, Zaman Çarkı'nın ve onun tüylü kuyruğunun gökyüzündeki dansını hayal edebilirlerdi. Bu masal bize, bazen sahip olduğumuz özellikleri kovalamak yerine, onları sevmenin daha keyifli olduğunu hatırlatır.