Küçük Ada, yaz tatilini geçirmek için büyükannesinin şehirden uzak, yemyeşil tepelerin arasındaki evine gelmişti. Burası her yerden farklıydı; saatler daha yavaş, kuşların şarkıları daha tatlı, gecelerin yıldızları ise daha parlaktı. Büyükannesi Nine Lale, gümüş rengi saçları ve her an gülümseyen gözleriyle Ada'nın en sevdiği insandı. Bir akşamüstü, Ada odasında kitaplarını düzenlerken, Nine Lale'nin yatağının altından hafif bir ışık sızdığını fark etti. Merakla yaklaştı ve yastığı kaldırdı. Altında, içinde altın tozu gibi parlayan minik taneciklerin aktığı, küçük, camdan bir kum saati vardı. Kum taneleri yukarıdan aşağıya değil, sanki bir dans eder gibi yavaşça havada süzülüyor ve sonra yukarıya doğru uçuyordu.
"Nine, bu nedir?" diye heyecanla sordu Ada. Nine Lale, kapıda belirip gülümsedi. "Ah, onu buldun demek. O, benim zaman yastığımın altındaki küçük hazinem. Ona 'An' diyorum. İçindeki kum, özel anlarımızın, mutlu hatıralarımızın ve biraz da tatlı rüyaların tozudur. Onu yastığın altında saklayınca, o günün güzel zamanı yavaşlar, daha uzun ve daha değerli hissettirir." Ada, gözlerini kocaman açmış, saate bakıyordu. "Peki nasıl çalışıyor?" Nine Lale, yatağın kenarına oturdu. "Her sabah güneş doğarken, o gün için yeni, boş bir 'An' alırım. Gün içinde ne zaman çok mutlu olursam - mesela senin kahkahalarını duyduğumda, güzel bir çiçek kokladığımda ya da sıcak çayımı yudumlarken kuşları dinlediğimde - o mutluluk anını içime iyice çeker, sonra da bu küçük saatin kapağını açıp içine üflerim. Mutluluk, altın toza dönüşür ve saatin içinde birikir. Akşam olunca da onu yastığımın altına koyarım. Böylece günün güzellikleri odamı ısıtır ve uykuya dalmamı kolaylaştırır."
Ertesi gün, Ada, Nine'sinden izin alarak kendisi de denemek istedi. Nine Lale ona minik, cam bir kolye verdi. İçi boştu. "Bunu boynuna tak. Bugün sen de kendi mutlu anlarını topla. Bakalım neler birikecek?" Ada, ilk önce bahçede koşturdu. Koşmanın verdiği özgürlük hissi çok hoşuna gitti. Durdu, gözlerini kapattı ve o hissi içine çekti, sonra kolyesine üfledi. İçinde minik, altın bir kıvılcım belirdi! Öğle yemeğinde Nine'sinin yaptığı vişne reçelinin tadı ağzında patlayınca, bir kıvılcım daha eklendi. Akşamüstü, birlikte bulutları izlerken ve şekiller hakkında hayal kurarken, kolyesi iyice ışıldamaya başladı. Ada, daha önce hiç bir günün bu kadar çok küçük mutlulukla dolu olduğunu fark etmemişti.
O gece, Ada kolyesini yastığının altına koydu. Uykuya dalarken, odasının sıcak, altın rengi bir ışıkla yumuşakça aydınlandığını hissetti. Rüyaları, o gün topladığı anlarla doluydu: koştuğu çimenlerin yeşilliği, reçelin tatlı ekşiliği, bulutların komik şekilleri. Sabah uyandığında kendini çok dinlenmiş ve neşeli hissediyordu. Kolyesine baktığında, içinin yine boş olduğunu gördü. "Mutluluk anları, geceleri rüyalarımızı besler ve sabah yeni anlar için yer açar," diye açıkladı Nine Lale kahvaltıda. "Asla bitmez, sadece dönüşür." Ada, bu fikri çok sevmişti. Artık her gün, farkında olmadan geçip giden küçük güzellikleri avlamak için bir dedektif gibiydi.
Tatilin son günü geldiğinde Ada biraz hüzünlendi. Nine Lale onu kucakladı. "Üzülme tatlım. Sana bir sır daha vereyim mi? Zamanı yavaşlatmanın bir yolu daha var: paylaşmak. Başkalarına mutluluk verdiğimizde, o an hem onun hem de bizim için iki kat uzar." Ada, evine döndüğünde bu sırrı hiç unutmadı. Okulda arkadaşı ağladığında onu teselli etti, annesine sofrayı kurmada yardım etti, küçük kardeşine masal okudu. Her seferinde, içinde sıcacık bir his ve boynunda takılı olmasa da, kalbinde altın bir kıvılcımın parladığını hissetti. Artık zamanın, yastık altında saklanan sihirli bir saatten ibaret olmadığını biliyordu. Zaman, paylaşılan her gülümsemede, her iyilikte ve kalbimizde biriken güzel hatıralarda saklıydı. Ve en güzeli, bu hazinenin anahtarının kendi elinde olduğuydu.