Leyla, büyükannesinin eski sandığında, küçük, oval bir cep aynası buldu. Ayna, gümüş bir çerçeveye sahipti ve üzerinde yıldız şeklinde mavi taşlar parlıyordu. Büyükannesi, 'Bu ayna, bizim ailemizin özel bir hazinesidir Leyla,' dedi gülümseyerek. 'Ama onu sadece çok önemli anlarda, çok dikkatli kullanmalısın. Sana zamanın sihrini gösterebilir.' Leyla merakla aynayı eline aldı. Soğuk ve pürüzsüzdü. İçine baktığında sadece kendi yansımasını değil, arkasında hafifçe titreyen, altın rengi bir ışık halesi gördü.
O akşam, Leyla odasında pencerenin yanında otururken, en sevdiği oyuncak ayısının kolu koptu. Çok üzüldü ve gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. O an, cebindeki ayna hafifçe ısındı ve titredi. Aynayı çıkarıp baktı. Aynadaki görüntü değişiyordu! Kendisinin birkaç saat önce, ayısıyla mutlu bir şekilde oynadığı anı görüyordu. İçinden, 'Keşke o ana geri dönebilseydim,' diye geçirdi. Tam o sırada, aynanın arkasındaki yıldız taşları parlak bir şekilde parladı ve odadaki her şey, Leyla'nın etrafında hızla dönmeye başladı. Bir ışık seli içinde kendini bir önceki öğleden sonraya, tam da ayısının kolunun kopmadan önceki ana ışınlanmış buldu!
Leyla şaşkınlık içindeydi. Ayısı sapasağlamdı! Zaman geri sarmıştı. Çok dikkatli bir şekilde ayısını kucakladı ve onu incitmemek için daha yumuşak oynamaya başladı. Aynayı düşünüyordu. Bu sihirli güç harikaydı! Ertesi gün okulda, en iyi arkadaşı Deniz, resim defterini yanlışlıkla yere düşürüp üzerine su döktü. Tüm resimleri lekelenmişti. Deniz çok üzgündü. Leyla, aklına aynayı getirdi. Tenefüste, kimse görmeden, aynayı çıkarıp o kazadan hemen önceki anı düşündü. Ayna yine hafifçe parladı. Ama bu sefer Leyla, 'Dur!' diye fısıldadı. 'Belki de her hatayı düzeltmemeliyim.' Aynayı cebine geri koydu ve Deniz'e, 'Beraber yeni, daha güzel resimler yapalım!' diye teklif etti.
Büyükannesi, Leyla'nın aynayla ilgili sorularını dinledikten sonra, onu bahçedeki eski ceviz ağacının altına oturttu. 'Sevgili Leyla,' dedi bilgece, 'Bu ayna, zamanı geri sarmak için değil, zamanın değerini anlamak için bir araç. Bazen küçük kazalar, bize daha dikkatli olmayı öğretir. Bazen üzüntüler, arkadaşlığımızı güçlendirir. Her anı geri sarmaya çalışırsak, şimdiki zamanın güzelliklerini kaçırabiliriz.' Leyla bunu düşündü. Ayısının kolunun kopmasaydı, onu tamir etmeyi öğrenmeyecekti. Deniz'in resmi bozulmasaydı, beraber yepyeni bir resme başlamanın keyfini yaşamayacaklardı.
Leyla, aynanın gücünü bir daha asla küçük hataları düzeltmek için kullanmadı. Onun yerine, aynayı bazen geçmişteki en mutlu anılarına bakmak için kullandı. Aile pikniğindeki kahkahaları, ilk bisikletini sürmeyi öğrendiği günü... Bu anıları hatırlamak ona huzur veriyordu. Bir gece, penceresinden parlayan dolunaya bakarken, aynayı eline aldı. Aynada, büyükannesinin küçük bir kızken, kendi büyükannesinden aynayı aldığı anı gördü. Zamanın ne kadar özel bir zincir olduğunu anladı. Ayna, ona geçmişi değiştirmeyi değil, ondan öğrenmeyi ve şu anın kıymetini bilmeyi öğretmişti. Aynayı özenle sandığına yerleştirdi ve bir gün kendi torununa anlatmak için sabırsızlandı.