Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil bir ormanın kenarındaki minicik bir köyde, Zıp adında bir tavşan yaşarmış. Zıp, dünyanın en zıpır tavşanıymış. Sabah uyanır uyanmaz, 'Zıp!' diye yatağından fırlar, 'Hüp!' diye pencereden bahçeye atlarmış. Bahçedeki çiçeklerin üstünden, minik çalıların üstünden zıplayıp dururmuş. Komşuları ona 'Zıp Zıp' derler, gülümserlerdi. Ama bir sabah, Zıp'ın en sevdiği şey kayboldu: Gökkuşağı Havucu! Bu havuç, o kadar tatlı, o kadar parlak ve o kadar renkliydi ki, onu yiyen herkes gün boyu gülümserdi.
Zıp, bahçeye çıktığında Gökkuşağı Havucu'nun yeri boştu. Toprakta sadece bir çukur ve yanında minik, mor bir tüy vardı. Zıp'ın gözleri doldu ama hemen sildi. 'Zıp! Zıplamayı bırakmak yok! Bulacağım onu!' dedi. Yola koyuldu. Önce tavşan arkadaşı Pıtırak'ın evine gitti. 'Pıtırak, sen benim Gökkuşağı Havucu'mu gördün mü?' diye sordu. Pıtırak, 'Havucunu mu? Bugün hiç dışarı çıkmadım ki. Ama mor bir tüy gördüm, şu mantarların oraya doğru gidiyordu.' dedi. Zıp, teşekkür edip zıplaya zıplaya mantarların oraya gitti.
Mantarların arasında, kocaman, mor ve benekli bir Mızmız Sinek vardı. Mızmız Sinek, sürekli 'vızzzık, vızzzık, bıkkınlık, yorgunluk' diye mırıldanıyordu. Zıp, 'Merhaba Mızmız Sinek! Benim Gökkuşağı Havucu'mu gördün mü?' diye sordu. Sinek, 'Havucun mu? Ben sadece yorgunum. Ama o mor tüy, tembel bir kediye ait olabilir. Aşağıdaki dere kenarında uyuyor.' dedi. Zıp, 'Teşekkürler!' diyerek dereye doğru seke seke gitti. Dere kenarında, sırtüstü yatmış, karnı davul gibi şişmiş bir kedi görünce afalladı. Kedinin bıyığında minik bir mor havucun lifi asılıydı!
Zıp, kedinin yanına yaklaştı. 'Pır Pır Kedi, uyan! Benim Gökkuşağı Havucu'mu sen mi yedin?' diye sordu. Kedi gözlerini tembel tembel açtı, esnedi ve 'Ben mi? Hayır canım, ben sadece balık yedim. Ama o mor tüy, bana ait değil. O, şarkı söyleyen kuşun tüyüne benziyor. Sabah o tarafa uçtu.' dedi. Zıp'ın içi umutla doldu. 'Teşekkürler Pır Pır Kedi!' deyip havaya zıpladı. Tam o sırada gökyüzünde rengarenk bir kuş süzüldü. Kuşun kuyruğunda mor bir tüy parlıyordu. Zıp, 'Bekle! Bekle!' diye seslendi. Kuş, bir dala kondu. 'Senin Gökkuşağı Havucu'n mu? Onu yemedim, ama onu şu yüksek ağacın tepesinde bir sincap taşıyordu. Belki de yuvasını yapmak istiyor.' dedi kuş ve uçtu.
Zıp, hızla o yüksek ağacın yanına gitti. Ağacın tepesindeki kocaman yuvada, minik bir sincap Gökkuşağı Havucu'nu nazikçe yosunlara sarıyordu. 'Merhaba!' dedi Zıp heyecanla. Sincap, 'Aa! Maalesef bu senin mi? Ben onu güzel, yeşil bir yaprak sanmıştım. İçi yumuşak, kokusu tatlı, evime koymak istedim. Ama işte, sadece burada duruyor. Al, bu senin.' dedi ve havuç parlayarak Zıp'a geri döndü. Zıp'ın gözleri sevinçten pırıl pırıl oldu. 'Teşekkür ederim' dedi, ama sonra durdu. 'Aslında bu havucu ben öyle çok seviyorum ki, yemek istemiyorum. Artık herkes görsün, içimizdeki parlaklık gibi olsun. Onu köyümüzün meydanına dikeceğim!'
Ve öyle de oldu. Zıp, Gökkuşağı Havucu'nu köyün ortasındaki yumuşak toprağa ekti. Ertesi sabah, havuç o kadar büyüdü ve o kadar parladı ki, tüm orman hayvanları onu görmek için akın etti. Zıp'ın kalbi ısındı. Artık herkes meydana geldiğinde, 'Zıp Zıp!' diye sesleniyor ve hep birlikte zıplayarak havuçun etrafında halka olup dans ediyorlardı. Zıp, o günden sonra şu sözü hiç unutmadı: Bazen bir şeyi kaybetmek, onu paylaşmanın en güzel yolunu bulmaktır. Ve Zıp, hâlâ her sabah 'Zıp! Hüp!' diye zıplar, ama artık yanında tüm arkadaşları olur.